அன்புதான் தியாகம். அழுகைதான் தியானம்

“உன் காலடி மட்டும் தருவாய் தாயே! சுவர்க்கம் என்பது பொய்யே!” என்பது ஒரு பாடலில் வரும் வரிகள். “பெண்ணைப் படைத்தான், மண்ணைப் படைத்தான், காற்றும் மழையும் ஒளியும் படைத்தான். பூமிக்கு அதனால் நிம்மதி இல்லை. சாமி தவித்தான் – தாயைப் படைத்தான்.” என அப்பாடல் தொடர்ந்து செல்லும். “உயிரும் நீயே.. உடலும் நீயே..” என்ற பாடலிலேயே இவ்வரிகள் வருகின்றன என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். அன்பு என்னும் போது, தாய் என்ற பாத்திரம் கட்டாயம் ஜொலிக்க ஆரம்பிக்கும்.

என்ன உதய தாரகை ஒரே சென்டிமண்டாக கதைக்கத் தொடங்கியிருக்கீங்க? என்று நீங்கள் கேட்க முனைவது போல் எனக்குப் புரிகிறது.

தொடர்ந்து படிக்க…