முப்பத்தொன்று

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 49 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

இன்றோடு இந்த மாதம் நிறைவு காண்கிறது. நாளை புதிய மாதம் தொடங்குகிறது. சரியாக முப்பது நாட்களுக்கு முந்தி, நான் நிறத்தில் இந்த மாதத்தின் ஒவ்வொரு நாளும் புதிய பதிவொன்றை வெளியிட வேண்டுமென திடசங்கல்பம் பூண்டு கொண்டேன்.

ஒரு மாதம் உருண்டோடிவிட்டது. நானும் ஒவ்வொரு நாளும் நிறத்தில் புதிய பதிவுகளை வெளியிட்டு வந்தேன். இந்தத் திடசங்கல்பம் அற்புதமாய் இன்றோடு நிறைவைக் காண்கிறது.

ஆனாலும், இந்த திடசங்கல்பம் பூண்டு கொண்டதன் பின்னர், அதனை செயல் நிலைப்படுத்துவதற்கான உத்வேகத்தை எவ்வாறு பெறுவது? எவ்வாறு விடயங்களை நாம் பிந்திப்போடாமல் உடனே செய்து கொள்ள முடியுமான ஆர்வத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம்? போன்ற விடயங்களை இந்த மாதத்தின் இந்த அப்பியாசம் எனக்கு அனுபவமாய் கற்றுத் தந்தது.

அந்த அனுபவங்களை நிறத்தின் வாசகர்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள ஆர்வமானேன். அதுவே இப்பதிவாயிற்று. இது இந்த மாதத்தின் திடசங்கல்பத்தின் நிறைவைக் குறிக்கும் முப்பத்தோராவது, பதிவாய் இருப்பதும் சுவை.

writing-niram

ஒரு வேலையைச் செய்து முடிப்பதற்கு, அதனை முதலில் ஆரம்பிக்க வேண்டும். ஒரு வேலையை செய்யத் தொடங்கினாலேயே, அதன் 50 சதவீதமான வேலைகள் நிறைவு கண்டுவிட்டதென பிரபலமான கூற்றும் உள்ளது. இது முற்றிலும் உண்மை.

ஒரு விடயத்தை ஆரம்பிப்பதுதான் மிகவும் கடினமானது. ஆரம்பித்தால், தொடரும் நிலைகள், அருவி நீராய் மேடு, பள்ளம் மறைத்துப் பாய்ந்தோடும்.

அப்படியானால், ஒரு விடயத்தை தொடங்கி, நிறைவு செய்ய வேண்டும் என்ற உத்வேகத்தை எவ்வாறு தோற்றுவித்துக் கொள்வது?

எடுத்துக்காட்டாக, நீங்கள் ஒரு கட்டுரையை எழுதப் போகிறீர்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். நீங்களும் பேனாவும் கடதாசியும் மட்டுந்தான் உங்கள் அருகாமையில் இருக்க வேண்டும். இடைஞல்கள் தரும் எதுவும் அங்கிருக்கக் கூடாது.

வெற்றுக் கடதாசியை நிரப்ப, பேனா ஆசை கொள்ளும், பேனாவிற்கு, எந்த தடங்கலுமில்லா உங்கள் சிந்தை நடக்கக் கற்றுக் கொடுக்கத் தொடங்கும். சிந்தையிலிருந்து நீங்கள் தோன்றச் செய்ய நினைத்த, எழுத்தின் வடிவம் கடதாசியில் மலர்ந்து கொள்ளும்.

கணினியில் நீங்கள் எழுதுவதானால், எழுதப்பயன்படுத்தப்படும் செய்நிரலைத் தவிர எதுவுமே கணினியில் செயலில் இருக்காமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அந்நிலையில், செய்நிரலோடு உங்கள் சிந்தை கொண்ட அற்புத எண்ணங்கள் விசைப்பலகையில் விருப்பத்தில் எழுத்துக்களைப் பிரசவிக்கும்.

எழுதிக் கொண்டிருக்கும் போது, அங்கே என்ன நடக்கிறது? இங்கே என்ன நடக்கிறது? என்ற எண்ணங்கள் மனதில் இடைவிடாது தோன்றிக் கொண்டு, “எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டு, வேறு ஏதாவது செய்” என்பதாகச் சொல்லிக் கொள்ளும் மனவோசை கேட்கும். மயங்கிவிடக் கூடாது. எழுதி நிறைவு செய்த பின் அவை பற்றி அறிந்து கொள்ளலாம் என்று உறுதி கொள்ள வேண்டும்.

நான் பதிவுகளை எழுதும் போது, இந்த முறையையே கையாள்வேன்.

என்ன வேலை, செய்கிறோமோ அதில் மட்டுமே கண்ணுங்கருத்துமாக நின்று, அதனை ஆரம்பித்து முடிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றிவிட்டால், அந்த வேலை நிறைவு கண்டுவிட்டதென்றே எண்ணிக் கொள்ளலாம்.

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய பதிவை எழுத வேண்டுமென்ற நிலையில், நான் கடந்த முப்பது நாட்களிலும், இந்த அணுகுமுறையைக் கையாண்டேன். ஒவ்வொரு நாளும் வெவ்வேறு புதிய பதிவுகளை எழுதக்கூடியதான வாய்ப்பை அது அற்புதமாக வழங்கியது.

“நேரமில்லை என்றெல்லாம் யாரும் சாட்டுப்போக்கு சொல்லிவிட முடியாது” — இங்கு வென்றவன், தோற்றவன், பணக்காரன், ஏழை என யாருக்கும் ஒரே அளவான நேரந்தான் வழங்கப்பட்டுள்ளது.

ஒவ்வொரு நாளும் தொடங்கும் போது, இன்று எதனை படைக்கலாம், எதனைத் தொடங்கி, அதனை நிறைவு செய்யலாம் என்ற எண்ணத்தின் செறிவு உங்கள் சிந்தையில் மலர வேண்டும். அது ஆயிரம் வெற்றிகளைக் கொண்டு தர வேண்டும்.

“நேரத்தை நீ பயன்படுத்தி, ஒரு விடயத்தை உருவாக்கினால், அந்த விடயம் மூலமாக காலத்தை சேமித்து வைக்கிறாய். நேரம் யாருக்காகவும் காத்திருப்பதில்லை. ஆனால், படைப்பதால் உன்னால் அதனை கைப்பற்றிக் கொள்ள முடியும்” என கோபாலு சொல்லச் சொன்னான்.

– உதய தாரகை

குறிப்பு: இந்த யூலை மாதம் முழுக்க ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு புதிய பதிவை நிறத்தில் பதிவதாய் திடசங்கல்பம் பூண்டு, அந்த சங்கல்ப்பத்தின் முப்பத்தோராவது பதிவாய் இந்தப் பதிவு விரிந்தது. இன்றைய பதிவோடு இந்த ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பதிவு என்ற நிலை நிறைவு காண்கிறது. நிறத்தில் வழமை போல, பதிவுகள் தொடரும். நிறத்தின் பதிவுகளை வாசித்து, கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ளும் அத்தனை உயிர்களுக்கும் நன்றிகள் கோடி. விரைவில் இன்னொரு புதிய பதிவோடு சந்திப்போம்!

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

உன் அபிலாஷை என்ன?

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 57 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

கீழைத்தேய தத்துவங்களின் செறிவை, மேலைத்தேயவர்களிடைய பிரபலம் ஆக்கிய பெருமை அலன் வட்ஸ் என்பவரையே சாரும்.

அலன் வட்ஸ் என்றால் யார் என்ற கேள்வி உனக்குள் எழலாம். அவர் யார் என்று நீ கட்டாயம் அறிய வேண்டும். பிரித்தானியாவைச் சேர்ந்த எழுத்தாளர், அத்தோடு தத்துவியலாளரும் கூட.

தனது இயல்பான சொற்பொழிவுகளின் மூலம், வாழ்வு பற்றிய பலவகையான புரிதல்களைப் பெற்றுக் கொள்ள பலருக்கும் உதவியுள்ளார். இவரின் உரைகள், வாழ்வின் அடிப்படைத் தத்துவங்களை அற்புதமாக விளக்கிச் சொல்லும்.

money

“பணம் என்று ஒரு பொருளே இல்லை என்றிருந்தால், நீ என்ன செய்திருப்பாய்?” என்ற கேள்வியோடு அலன் வட்ஸ் சொல்லுகின்ற பல விடயங்கள் இன்றைய நவீன சமூக அமைப்பின் கருத்துக்களையும் விமர்சிக்கின்றன.

நாம் விரும்புகின்ற விடயம் என்னவென்று அறிந்து கொண்டு, அதனை எவ்வாறு வாழ்வின் நோக்கமாக உருவாக்கி, வாழ்வின் ஆனந்தமாய் திளைத்திருப்பது என்பதை அவரின் உரை சொல்லி நிற்கிறது.

பதிவின் தேவை கருதி, அவரின் உரையின் ஒரு பகுதியைத் தமிழாக்கம் செய்கிறேன்.

என்னிடம், தொழிற்பயிற்சிக்காக வரும் மாணவர்கள், “நாங்கள் பட்டம் பெற்றுவிட்டோம், ஆனால், வாழ்க்கையில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது பற்றிய எந்த எண்ணமும் தெளிவாக இல்லை” என்று சொல்வார்கள்.

நான் அவர்களிடம் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்பேன்: “பணம் என்று ஒரு பொருளே இல்லை என்றால் நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?”

அதற்கு மாணவர்கள் தரும் பதில்கள், வியப்பைத் தருவன. அவர்களின் பதில்களில் பழைமையான எமது கல்வி முறையின் கறை படிந்திருக்கும். “நாங்கள் ஓவியராக வர வேண்டும், கவிஞர்களாக வர வேண்டும், எழுத்தாளர்களாக வர வேண்டும்” என்று ஆர்வமாகச் சொல்வார்கள்.

ஆனால், இந்த வேலைகளைச் செய்வதால், அவர்களால் பணம் அவ்வளவில் சம்பாதிக்க முடியாது என எல்லோருக்கும் தெரியும். இன்னொருவன் “எனக்கு வீட்டுக்கு வெளியே சென்று, உலகம் சுற்றுவதாய் அமைகின்ற வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும். எனக்கு குதிரைகள் ஓட்ட ரொம்பப் பிடிக்கும்” என்பான். “உனக்கு, குதிரை ஓட்டுவதைக் கற்றுக் கொடுக்கும் பள்ளியில் படிப்பிக்க விருப்பமா?” என்று நான் கேட்பேன்.

“அப்படியே செய்து கொள். உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்.” – என்றும் சொல்லி நிறைவேன்.

என்னிடம், நான் இப்படியாகத்தான் ஆக விரும்பிகிறேன் என்று ஆர்வமாகச் சொல்லும் மாணவர்களிடம் “அதையே அப்படியே செய்; பணத்தை மறந்துவிடு!” என்று சொல்வேன்.

ஏனெனில், பணம் சம்பாதிப்பது தான் மிக முக்கியமான விடயம் என நீ எண்ணுவாயாயின், நீ உன் வாழ்க்கையினை நேரத்தை வீணடிப்பதன் மூலமே செலவு செய்திருப்பாய். வாழ்வை ஓட்ட வேண்டும் என்பதற்காய், உனக்கு விருப்பமில்லாதவற்றையே செய்து கொண்டிருப்பாய். வாழ்வும், நீ விரும்பாத விடயங்களைச் செய்வதால் தான் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும். இது மிகவும் முட்டாள்த்தனம்!!

துன்பங்கள் பல சேர்ந்து கொண்டு, நீண்ட நாள் வாழ்வைத் தொடரும் நிலையை விட, நீ விரும்புகின்ற விடயத்தைச் செய்து கொண்டு வாழும் குறுகிய கால வாழ்க்கை மிக மேலானது.

நீ செய்கின்ற விடயம் எதுவாக இருந்த போதிலும், அதனை உன்னால் விரும்பிச் செய்ய முடிகின்றதானால், அந்த விடயத்தின் நீ நிபுணராகுவாய்.

ஒரு விடயத்தோடு, ஒருமிக்கவிருந்து அதை விரும்பிச் செய்கின்ற நிலையில் தான், அந்த விடயத்தில் நிபுணராக முடியும். பின்னர், அந்த நிபுணத்துவத்தை வேண்டி நிற்பவர்களிடம், உன் சேவையை வழங்கி பணம் சம்பாதிக்கலாம்.

ஆக, தேவையில்லாமல் கவலைப்படாதே, ஒருவர் பலவிடயங்களிலும் ஆர்வத்தின் மூலம் ஈர்க்கப்பட்டிருப்பார். உன்னால், விரும்பப்படுகின்ற விடயத்தை விரும்புகின்ற இன்னும் பலரை நீ கண்டு கொள்வாய்.

நீ முட்டாள்த்தனமாக, வாழ்க்கையைக் கழித்துக் கொண்டு, நீ விரும்பாத விடயங்களைச் செய்து கொண்டிருக்கிற வேளையில், உன்னைப் போலவே, உனது பிள்ளைகளும் வாழ்க்கையை ஓட்டுவதற்காய் அவர்கள் விரும்பாததையும் செய்து, உன் பாதையைத் தொடர வேண்டுமென நீ சட்டம் போடுகிறாய். அப்படியானால், நீ பிள்ளைகளை, உன்னைப் போன்ற இன்னொரு பிரதியாகக் காணவே, அவர்களைப் கற்பிக்கிறாய் என்றே எண்ணத் தோன்றுகிறது.

உனது வாழ்க்கையின் திருப்திக்காக, உன் பிள்ளையையும் அப்படியே உன்னைப் போன்றே தொடர்ந்து வர வேண்டுமென நீ சொல்லி, அதை நியாயம் கற்பிக்கிறாய்.

ஆனாலும், நீ ஈற்றில் முக்கியமாகக் கவனித்து விடைகாண வேண்டிய கேள்வி இதுதான்:

உன் அபிலாஷை என்ன?

கோபாலும், “உன் அபிலாஷை என்ன?” என்று கேட்கச் சொன்னான்.

  • உதய தாரகை
    குறிப்பு: இந்த யூலை மாதம் முழுக்க ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு புதிய பதிவை நிறத்தில் பதிவதாய் திடசங்கல்பம் பூண்டு, அந்த சங்கல்பத்தின் முப்பதாவது பதிவாய் இந்தப் பதிவு விரிந்தது. நாளை இன்னொரு புதிய பதிவோடு சந்திப்போம்! நன்றி.

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

ஏமாளியா நீ?

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 29 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

ஒரு கல்லூரியின் மாணவன் ஒருவன் அவன் நம்புகின்ற ஒரு விடயத்தை ஆய்வின் மூலம் கண்டு கொள்ள முனைந்தான்.

அதற்காக அவன் தயார் செய்த ஆய்வின் வடிவம் இதுதான். “ஈரைதரசன் ஓரக்சைட்” என்ற ரசாயனத்தை சூழலில் பாவிப்பதை கட்டுப்படுத்த அல்லது முற்றாக அகற்றிவிட வேண்டுமென்ற யோசனைக்கு மக்களின் ஆதரவைப் பெற வேண்டுமென்பது தான். இந்த ரசாயனத்தை தடுக்கவிரும்புவோர் தங்கள் கையொப்பத்தையிட்டு உறுதி செய்யலாம்.

ஏன் இந்த ரசாயனம் தடுக்கப்பட வேண்டுமென்பதற்கான காரணங்களையும் அந்த மாணவன், ஆய்வில் பங்குகொண்ட அனைவரிடமும் விரிவாகச் சொன்னான்.

அவன் சொல்லிய காரணங்கள் வருமாறு:

  1. இந்த ரசாயனம், அதிகளவான வியர்வையையும் வாந்தியையும் உண்டு பண்ணும்.
  2. இந்த ரசாயனம், அமில மழையின் மிக முக்கியமான கூறாகும்.
  3. இந்த ரசாயனம், அதன் வாயுநிலையில் பாரதூரமான எரிகாயங்களை ஏற்படுத்தும்.
  4. இந்த ரசாயனம், மண்ணரிப்பினை ஏதுவாக்கின்றது.
  5. இந்த ரசாயனம், மோட்டார் வாகனங்களின் நிறுத்துகையை (brake) பலவீனப்படுத்துகின்றது.
  6. இந்த ரசாயனம், அதீத புற்றுநோயுள்ளவரின் புற்றுக் கலங்களில் காணப்படுகிறது.

illusion

இந்த ஆய்வில் கலந்து கொண்டவர்கள் 50 பேர். அதன் முடிவு வருமாறு:

43 பேர், இந்த ரசாயனத்தை பாவிப்பதில் கட்டுப்பாடு விதிக்க வேண்டும் அல்லது சூழலிருந்து முற்றாக அகற்ற வேண்டுமென கையெழுத்திட்டனர். இன்னும் 6 பேர் தங்களால் முடிவெடுக்க முடியவில்லை என்று விலகினர். ஒருவர் மட்டுந்தான் இந்த “ஈரைதரசன் ஓரக்சைட்” என்கின்ற ரசாயனம் நாம் யாவரும் அறிந்த H2O என்ற ரசாயனப் பெயரால் வழங்கப்படும் நீர் என்பதை அறிந்திருந்தார்.

மாணவனின் ஆய்வின் கருதுகோள், இந்த ஆய்வின் பெறுபேற்றின் மூலம் நிரூபணமாகியது.

அறியாத விடயங்கள் பற்றிச் சொல்லப்படுகின்ற போது, அதனை ஆய்ந்தறிந்து கொண்டு காரியத்தில் இறங்க வேண்டுமென்கின்ற தன்மை பொதுவாகவே அரிதாகியுள்ளது. சொல்லப்படுவதெல்லாம், மந்திரங்கள் என நம்பப்பட்டுவிடுகிறது, இதனால் ஆய்ந்தறிதல் என்கின்ற நிலை அந்நியமாக்கப்பட்டுள்ளது.

சூழலில் அது நடக்கலாம், இது நடக்கலாம், இதனால் அது வரலாம், அதனால் இது வரலாம் என்கின்ற பல விடயங்கள் தான், ஆய்ந்தறிதல் எதுவும் இல்லாமல் தாரக மந்திரங்களாக, காட்டுத்தீயாக மக்களிடையே மக்களால் பரப்பி விடப்படுகிறது. பரவியும் விடுகிறது.

“எந்தளவில் நாம் ஏமாளிகள்?” என்பதே அந்தக் கல்லூரி மாணவன் மேற்கொண்ட இந்தச் செயற்றிட்டத்தின் தலைப்பு. ஆய்வின் முடிவு, இந்தக் கேள்விக்கு அழகிய விடையைக் கொடுத்துவிட்டது.

சொன்னவற்றையெல்லாம் வெறுமனே உடனே எளிதில் நம்பிவிடுகின்ற தகவு உன்னை விட்டும் மறைய வேண்டும். ஆய்தலின் பின்னர் தான் நம்பிக்கை என்பது துளிர் விட வேண்டும்.

“நீ மெய்யென நம்பியுள்ள பொய்கள்” பற்றி நிறத்தில் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேன்.

உலகம் திறந்தே கிடக்கிறது. ஆய்ந்தறிந்து கொள்ள ஆயிரத்தெட்டு விடயங்கள் பொதிந்து கிடக்கின்றன. உன் நேரந்தான் இது.

“உன் கனவில், உன்னைத் தவிர வேறு யாராலும் மழை பெய்விக்க முடியாது” என்று கோபாலு சொல்லச் சொன்னான்.

– உதய தாரகை

குறிப்பு: இந்த யூலை மாதம் முழுக்க ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு புதிய பதிவை நிறத்தில் பதிவதாய் திடசங்கல்பம் பூண்டு, அந்த சங்கல்பத்தின் இருபத்தொன்பதாவது பதிவாய் இந்தப் பதிவு விரிந்தது. நாளை இன்னொரு புதிய பதிவோடு சந்திப்போம்! நன்றி.

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

இது பூக்கவிதை

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 38 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

அறிவியலின் வழியால் பல புதிர்களை விடுவிக்க துணை நின்ற அறிவியலாளர் தான் ரிசார்ட் பைன்மேன் (Richard Feynman). தனது இயல்பான விவேகத்தின் வாயிலாக அறிவியலை அவர் அணுகிய விதம் அற்புதமானது.

புதிதாக விடயங்களை அறிந்து கொள்தல் எந்தளவில் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டு தரும் என அற்புதமாகக் எடுத்துக்கூறிய பைன்மேனின் அழகுச்சிந்தை — கவிதை.

அழகையும் மர்மத்தையும் அவர் விளக்கிச் சொல்கின்ற அற்புதமான நிலையை நிறத்தின் வாசகர்களோடு கட்டாயம் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டுமென ஆர்வம் கொண்டேன். அதுவே இப்பதிவாயிற்று.

flower

இது பூவிற்கான கவிதை; பூக்கவிதை என்றும் சொல்லப்படலாம்.

காலங்கடந்து நிற்கின்ற பைன்மேனின், பூக்களின் அழகு பற்றிய விளக்கம், வாழ்க்கையின் அழகு, ஆர்வம், கனம் என அனைத்தையும் பற்றியதான உன் பார்வையை புதுப்பிக்கும்.

இந்தப் பதிவின் தேவைகருதி, பைன்மேனின் சிந்தனைக் கருத்தை, தமிழாக்கம் செய்கின்றேன்.

எனக்கொரு நண்பனிருக்கிறான். அவன் கலைஞன். சிலநேரங்களில் அவனின் அபிப்பிராயங்களை என்னால் முழுமையாக ஏற்றுக் கொள்ள முடிவதில்லை. அவன், பூவொன்றை கையில் ஏந்திக் கொண்டு, “இந்தப் பூவைப் பார். எத்துணை அழகு — பொன்னெழில்” என்பான்; நான் ஏற்றுக் கொள்வேன். “நான் ஒரு கலைஞனாக, இதன் அத்தனை அழகையும் கண்டு கொள்ள முடிகிறது, ஆனால், நீ விஞ்ஞானியாக இருந்து கொண்டு இந்தப்பூவை மொத்தமாக பிரித்து ஆராய்வதால், இந்தப் பூவின் அழகு பொலிவிழந்து போகிறது!” என்பான். அவனொரு மூளைக்குழப்பம் உள்ளவனென்றே நினைக்கிறேன். முதலில், அவன் காண்கின்ற அந்தப் பூவின் அழகை, எல்லோராலும் கண்டு கொள்ள முடியும். என்னாலும் அதனைக் கண்டு கொள்ள முடியுமென நம்புகிறேன்.

என்னால் பூவின் அழகை மதிக்க முடிகிறது. அதேநேரத்தில், அவன் காண்கின்ற அப்பூவின் அவன் காணாத விடயங்கள் பலதையும் என்னால் காண முடிகிறது. அந்தப் பூவினுள்ளே காணப்படுகின்ற கலங்களை என்னால் எண்ணிக் கொள்ள முடியும்; அதற்குள்ளே நடக்கின்ற சங்கீரணமான செயற்பாடுகளை கற்பனை செய்து கொள்ள முடியும். இவையும் அழகைக் கொண்டவைதாம். ஒரு சென்றி மீட்டராக தெரியும் பூவின் தோற்றத்தைத் தாண்டியும், உள்ளகம் காணப்படும் மிகச் சிறிய கட்டமைப்புகளிலும் செயற்பாடுகளிலும் அற்புதமான அழகு காணப்படுகின்றன என்றே நான் சொல்கிறேன்.

பூச்சிகளைக் கவர்ந்து தன் மகரந்தச் சேர்க்கை நடைபெற வழிசெய்யவே, பூக்களில் நிறம், பரிணாமம் கண்டது என்கின்ற விடயம் எத்துணை சுவாரசியமானது. ஆக, பூச்சிகளால் நிறங்களைக் காண முடியும் என்ற முடிவுக்கு வரலாம். இது ஒரு கேள்வியை தோற்றுவிக்கிறது: இந்த அழகியல் நிலை என்பது அத்தனை நிலைகளிலும் காணப்படுகிறதா? ஏன் அது அழகியலாக இருக்க வேண்டும்? இப்படியாக பலதரப்பட்ட சுவாரசியமான கேள்விகளை, ஒரு பூவின் தோற்றத்தின் வழியே, தோன்றச் செய்யும் குதூகலமும் மர்மமும் விஞ்ஞான அறிவிற்கு மட்டுமே உரித்தானது. ஆக, விஞ்ஞானம் பூக்களுக்கு அழகு சேர்க்கிறது. அது பூக்களின் அழகை எப்போதும் அகற்றுவதில்லை.

மர்மங்களாய் பொதிந்திருக்கும் மர்மங்களின் அழகை கொண்டாடுவதும் வழக்கமில்லாத விடயங்களை அரவணைத்துக் கொண்டு அதில் அழகு காண்பதுமே வாழ்தலிற்கு அர்த்தம் சேர்க்கும்.

“கேள்விகளை வாழ்க்கையாக்கிக் கொண்டிரு. அவற்றின் பதில் காண்கின்ற போது, யாருமறியாத அழகை நீ உணர்ந்து கொள்வாய்!” என கோபாலு சொல்லச் சொன்னான்.

– உதய தாரகை

குறிப்பு: இந்த யூலை மாதம் முழுக்க ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு புதிய பதிவை நிறத்தில் பதிவதாய் திடசங்கல்பம் பூண்டு, அந்த சங்கல்பத்தின் இருபத்தெட்டாவது பதிவாய் இந்தப் பதிவு விரிந்தது. நாளை இன்னொரு புதிய பதிவோடு சந்திப்போம்! நன்றி.

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

பிறக்காத நாள்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 37 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

பிறந்த நாளில் முக்கியமான விடயம் ஒன்றைச் செய்ய வேண்டும், புது விடயம் ஒன்றைத் தொடங்க வேண்டும், அந்த நாள் மட்டுந்தான் விஷேடமான நாள் என்றெல்லாம் இங்கு எழுதப்படாத விதிகள் பலவுள்ளன.

ஆனால், இந்த நிலையை நீ மெல்ல நின்று நிதானித்து அவதானித்தால், நீ விரும்பித் தொடங்க நினைக்கின்ற காரியத்தை ஆரம்பம் செய்து கொள்ள ஒரு ஆண்டில், ஒரு நாள் மட்டுந்தானா இருக்கிறது? என்ற கேள்வி தோன்றலாம்.

52 வாரங்களாய் விரிந்துகிடக்கும் வருடமொன்றில் ஒரு நாள் மட்டுந்தான் விஷேடம் என்றால் நீ, நாட்களைக் கூடவல்லவா வறுமையாக்கி இருக்கிறாய்!

நாட்களில் சிலதை மட்டும் புனிதமான நாள் என்றும் நீ பிரித்து வைத்திருக்கின்ற நிலையைக் காணும் போது, புனிதமான நாள் எனச் சுட்டப்படாதவை யாவும் புனிதமில்லா நாளாகிவிடுமா? என்ற கேள்வி எழுவதும் நியாயம் தான்.

விடிகின்ற காலையில் கதிரவன் வருவதும், மாலையில் அவன் மறைவதும் எல்லா நாட்களிலும் தான் நடைபெறுகிறது.

எலஸ் அட்வண்ஸர்ஸ் இன் வொன்டலேன்ட் (Alice’s Adventures in Wonderland) என்கின்ற புனைவை 1865ஆம் ஆண்டில் லுவிஸ் கரோல் என்கின்ற அற்புதமான எழுத்தாளர் எழுதி வெளியிட்டார். பின்னாளில் இந்தப் புனைவு, திரைக்காவியமும் ஆகியது.

இந்தப் புனைவில் வருகின்ற ஒரு எண்ணக்கரு என்னை ரொம்பவும் கவர்ந்தது. லுவிஸ் கரோல், தனது புனைவின் மூலமாக அதனை அற்புதமாக வெளிப்படுத்துவார். அந்த எண்ணக்கருதான் பிறக்காத நாள் (un-birthday).

unbirthday-1

ஒருவன் பிறக்காத நாட்களைக் கொண்டாடுவானானால், ஒரு வருடத்தில் 364 நாட்கள் அவனால் கொண்டாட்டங்களில் திளைத்திருக்க முடியும். இது நெட்டாண்டாய் தொடரும் வருடத்தில் 365 நாட்களாகவும் மாறும்.

கொண்டாட்டங்கள் என்றவுடன், வேடிக்கை வினோத நிகழ்வுகள் என நீ நம்பிக் கொள்ளக்கூடாது.

குதூகலம் தருகின்ற விடயங்களைச் செய்கின்ற நிலையில் தான் ஒருவன் தன் வாழ்வின் வெற்றிக்கான பாதையை உருவாக்கிக் கொள்கிறான். பிறக்காத நாட்களில் புதியன படைத்தால், ஒவ்வொரு நாளும் வெவ்வேறான விடயங்கள் படைப்பதற்கான வாய்ப்புத் தோன்றும்.

அந்நிலையில், வெற்றிக்களிப்பு அந்நாட்களில், மனசோடு ஒட்டிக் கொள்ளும். அகமுழுதும் மகிழ்ச்சிப் பிரவாகம் செறியும். நாளும் விஷேடமாகும்.

இந்தக் கணத்தை விஷேடமான பொழுதாக மாற்றுவது, உன் எண்ணத்தில் தான் தங்கியிருக்கிறது. இந்த நாள் நல்ல நாள். எந்த நாளும் நல்ல நாள் தான்.

இனி, பிறக்காத நாட்களைக் கொண்டாடி, அவற்றை நீ விஷேடமாக்கு, அப்போது, நீ பிறந்த நாளில், பிறக்காத நாட்களில் நீ செய்த முயற்சிகளின் வெற்றிக்கனிகளை உன்னால் சுவைக்கலாம்.

நீ பிறக்காத, இன்றைய நாளும் புனித நாள் தான். நாளையும் ஒரு புனித நாள் வரும்.

“பிறக்காத நாட்களைப் கொண்டாடிப் பார்” என கோபாலு உன்னிடம் சொல்லச் சொன்னான்.

– உதய தாரகை

குறிப்பு: இந்த யூலை மாதம் முழுக்க ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு புதிய பதிவை நிறத்தில் பதிவதாய் திடசங்கல்பம் பூண்டு, அந்த சங்கல்பத்தின் இருபத்தேழாவது பதிவாய் இந்தப் பதிவு விரிந்தது. நாளை இன்னொரு புதிய பதிவோடு சந்திப்போம்! நன்றி.

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

அனுபவங்களைத் துழாவுகிறான்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார் 57 செக்கன்கள் தேவைப்படும்.) [?]

மனிதன் கண்டுபிடித்த நேரம் பலதையும் செய்யக்கூடியது. ஒருவன், தன்னைப் புரிந்து கொள்வதற்கு அவகாசம் கொடுப்பது இந்த நேரந்தான்.

அனுபவத்தின் அளவுகோலும் காலம் தான்.

தன்னை தான் எண்ணும் நிலைகொண்ட சிலையாகச் செதுக்கிவிட காலமும் அது கூடக்கடத்தப்படும் அனுபவங்களும் தான் ஒருவனுக்கு வழி செய்கிறது. ஆன்மாவின் குரலோடு சேர்ந்தாற் போல், வாழ்வின் செயல்களை ஆக்கும் நிலையை கொண்டு தருவது காலந்தான்.

experience-post

நேரம், காலம் என்கின்ற போது, நீங்கள் வெறும் காலம் கொண்டுள்ள நேரத்தை மட்டும் கணக்கிலெடுத்துவிடக்கூடாது.

ஒருவனின் காலத்தின் நினைவுகளின் மூட்டம் இன்னொருவனின் கால நினைவு மூட்டத்தோடு பொருந்துவதில்லை. இதுவே, ஒவ்வொரு ஆத்மாவும் தனித்துவமானது என்பதைக் காட்டும் இன்னொரு எடுத்துக் காட்டாகிவிடுகிறது.

சிலர் புனைவுகளை எழுத நினைத்த போதிலும், எண்ணங்களில் வெறுமை கூடு கட்டியிருக்கும். சிலவேளைகளில், வெற்றுக்கடதாசியை அப்படியே பார்த்திருப்பதில் புனைவுகளில் எண்ணங்கள் பறந்தோடியிருக்கும். ஆனாலும், அனுபவங்கள் வெறுமையை முழுமை செய்யும்.

சில முற்றுப்புள்ளிகளை மாய்த்துக் கொண்டு, வசனமாகிவிடும் சொற்களுக்கு மத்தியில் அனுபவங்களின் வலிமை அளப்பறியது.

கவலைகள் கடலாயிருக்கும் போது, அனுபவங்கள் தான் நீந்தக் கற்றுத்தரும்.

அனுபவங்கள் கொண்ட அன்புடையோரும் தங்கள் அனுபவங்களைப் பகிர்வதில் அற்புதம் செய்து விடுகின்றனர்.

இரவிலும் பூக்கள் பூப்பது பற்றி உனக்குத் தெரிந்தாலும், அனுபவங்கள் உன்னை நேரகால பாராது, உன் வாழ்வின் பயணத்தில் துணை நிற்பதைப் பற்றி எண்ணியதுண்டா?

கண்ணாடியாய் நொறுங்கிவிடும் இதயத்தையும், அனுபவங்கள் தான் எஃகைப் போல் இயற்றி வைத்துக் கொள்கிறது.

வாழ்வின் பாதை இருளாய்த் தோன்றிய போதும், அதன் வழியில் ஒளி, வழிந்து கொண்டு வருவதை அனுபவம் சாத்தியமாக்கின்றது.

அனுபவங்களை கோபாலு துழாவிக் கொண்டிருக்கின்றான். கலையின் மௌனம் என்பது கவிதை என்கின்றதை அவன் அனுபவம் சொல்கிறது.

துழாவிய அனுபவங்களுக்குள், எண்ணத்தில் வந்து சிதறுண்ட சொற்களை கோர்த்தான். அதுவே இப்பதிவாகிவிட்டது.

உங்கள் அனுபவங்களை இந்தப் பதிவு உசுப்பிவிடுமாயின், கோபாலு பெரும் பேதுறுவன் என நம்புகிறேன்.

– உதய தாரகை

குறிப்பு: இந்த யூலை மாதம் முழுக்க ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு புதிய பதிவை நிறத்தில் பதிவதாய் திடசங்கல்பம் பூண்டு, அந்த சங்கல்பத்தின் இருபத்தாறாவது பதிவாய் இந்தப் பதிவு விரிந்தது. நாளை இன்னொரு புதிய பதிவோடு சந்திப்போம்! நன்றி.

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

அன்புள்ள டயரிக்கு

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 43 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

அன்புள்ள டயரிக்கு,

ஒவ்வொரு நாளும் நீ, என்னைச் சந்தித்துக் கொள்ளும் உன் வழக்கத்தைக் கண்டு நான் வியந்திருக்கிறேன்.

விடியும் ஒவ்வொரு பொழுதும் வெற்றிடமானது என்பதையும் உன்னைச் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு போதும் உணர்ந்து கொள்வேன். உனது ஒரு நாளின் வெறுமையைப் போக்கிவிட்டால், அது விஷேடமாகிவிடும் அதிசயத்தையும் கண்டிருக்கிறேன்.

நீதான் என்னிடம், புலரும் பொழுதுகள் எல்லாமே விஷேடமாக்கப்படலாம் என்பதை ஒவ்வொரு நாளும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாய்.

diary

உனக்கு அதிகம் கூச்சமிருக்க வேண்டுமென, அவன் சொல்கிறான். நீ கதைப்பதே இல்லையாம் என்பது காரணமாம். “கதைப்பது எல்லாமே கூச்சம் களைந்தனவா?” என்று நீ கேட்டதாக நான் அவனிடம் நாளை சொல்கிறேன்.

நீ மெல்ல மெல்ல முணுமுணுத்துக் கொள்ளும் ஆயிரம் அழகிய சொற்களை அவன் அறியாமல் இருப்பது பற்றி உன்னைப் போல் எனக்கும் கவலை தான்.

அன்புள்ள டயரிக்கு,

சொல்வதெல்லாவற்றையும் அமைதியாக இருந்து செவிமடுப்பதில் உன்னுடன் யாரும் இவ்வுலகில் போட்டி போட இயலாது. அதில் உனக்கு நிகர் நீ மட்டுந்தான்.

தனிமை அழிப்பது எப்படி என்று என்னிடம் யாரும் கேட்டால், நான் உன்னோடு கொஞ்சம் கதைக்கும் படி, சொல்வதுண்டு.

ஆப்ரகாம் லிங்கன் தன்னைக் கண்ணாடியில் பார்த்தால், சில நேரங்களில் அவரின் உணர்வுகளும் அவர் அணிந்துள்ள தொப்பியின் கரிய நிறத்தைப் போல் இருப்பதைக் கண்டு கொள்வார்.

ஆனால், உன்னோடு கதைத்தால், உணர்வுகள் எல்லாமே பகிரப்பட்டுவிடும். அத்தனை வேதனையையும் உணர்வுகளையும் அப்படியே மொத்தமாக சேமித்து வைப்பதற்கு எத்துணை பொறுமை உனக்கு.

நெருப்பைப் போல், தனிமையைத் தின்றுவிடும் உன் சக்தி பற்றி யாரும் உன்னிடம் சொன்னதுண்டா?

அன்புள்ளமிக்க டயரிக்கு,

நான்கு வருடங்களுக்கு முன் என்னை ஒவ்வொரு நாளும் சந்திக்கும் உன் அண்ணனை நேற்றுச் சந்திந்தேன்.

அந்தச் சந்திப்பு மிக இனிமையாவிருந்தது. நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன் நான் அவனிடம் நான் சொன்னவற்றை அப்படியே என்னிடம் மீளச் சொன்னான். கேட்டு வியந்து கொள்ளத்தான் முடிந்தது.

சோகமான சந்தர்ப்பங்களில் நான் அவனிடம் சொன்னவற்றைக் கூட, சுவை தரும் முன்னாளின் அனுபவமாய் அவன் மீளச் சொன்னதைக் கேட்ட போது, நேரம் வலிகளைத் தின்றுவிடும் என்பது மீண்டும் நிரூபணமாகியது.

அவன் சொன்னவைகளில் அத்துணை நிறங்கள் தோய்ந்திருந்தன.

உன் அண்ணனின் இதயத்துடிப்பைக் கேட்டுக் கொண்டே அவன் சொல்கின்ற அத்தனையையும் வெயிலின் வெப்பத்தால் வியர்வை மேனி படர செவிசாய்த்திருந்தேன்.

அவன் நான் சொன்னதை நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன் எப்படி அமைதியாக இருந்து கேட்டிருந்தானோ, அதே போன்றே அமைதியாக என்னிடம் மீளச் சொல்லிக் கொண்டுமிருந்தான். உன் அண்ணன் மாறவில்லை. அப்படியே இருந்தான்.

நீயும் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டுமென விரும்புகிறேன். இருப்பாய் என்றும் நம்புகிறேன்.

அல்பர்ட ஐன்ஸ்டைன் சொன்னதாய் ஒரு விடயத்தை என்னிடம் உன் அண்ணன் பகிர்ந்து கொண்டான், “எம்மால் முடிந்தளவில் நாம் எமது உன்னதமான விடயங்களைச் செய்ய வேண்டும். அதுவே எமது சங்கைக்குரிய மனித பொறுப்பு ஆகும்”.

பொப்பிசைச் சக்கரவர்த்தி மைக்கல் ஜெக்ஸன் இறந்த செய்தி கேட்டு, அது உண்மையென உறுதிப்படுத்த இணையத்தில் பலரும் ஒரே நேரத்தில் தகவலை வேண்டி நின்ற போது, அதற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் இணையமே கதிகலங்கிய செய்தியையும் உன் அண்ணன் என்னிடம் சொன்னான்.

அன்புள்ள டயரிக்கு,

சோகம் அகற்றும் சோதரராயும் காலம் கடப்பதின் பதிவாயும் நீ எடுக்கும் பாத்திரங்கள் ஏராளம்.

ஆனாலும், இத்தனை பாத்திரங்கள் ஏற்றாலும் உன்னை மாற்றாமல் இருந்து கொண்டு, எனக்கு வாழ்க்கையை ரசிக்கும் படியும் அதில் ரசணைகளை உன்னோடு பகிரும் படியும் நீ தரும் உத்வேகம் — கவிதை.

இந்த உணர்வை எப்படி மொழியாக்கலாம் என்று திணறியிருந்த போதும், உன்னைச் சந்திக்கின்ற நிலையில் அவ்வுணர்வு மொழி கொள்வது — அழகு.

நீ ஒரு பொக்கிசம்.

அன்புடன் உன் இனிய தோழன்,
உதய தாரகை

குறிப்பு: இந்த யூலை மாதம் முழுக்க ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு புதிய பதிவை நிறத்தில் பதிவதாய் திடசங்கல்பம் பூண்டு, அந்த சங்கல்பத்தின் இருபத்தைந்தாவது பதிவாய் இந்தப் பதிவு விரிந்தது. நாளை இன்னொரு புதிய பதிவோடு சந்திப்போம்! நன்றி.

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

புன்னகைப்பூமி

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 35 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

இங்கு தன்னை அற்புதமாக எண்ணிக் கொண்டு, வாழ்வை நகர்த்துபவர்களின் தொகை ஏராளம். இது பலரினதும் அடிப்படை ஆசையாகக் கூட இருக்கிறது. இது ஓர் அற்புதமான மனித எண்ணத்தின் வெளிப்பாடுதான்.

தன்னைப் பற்றிய அற்புதங்கள் சார்பான புரிதல்களை ஒருவன் பெற்றுக் கொள்கின்ற நிலையில், வாழ்க்கை மீதான அவனின் பார்வை தெளிவு கொள்கிறது.

உன்னோடு கதைக்கும் ஒவ்வொரு மனிதர்களும் ஆறுதல் தருகின்ற வார்த்தைகளைக் கேட்க ஆவலாயிருக்கின்றனர். அவர்களின் ஆர்வம் பற்றிய அறிவிப்பு இல்லாவிட்டாலும் மனங்குளிரும் வார்த்தைகளில் தங்களைப் புதைத்துக் கொள்வதற்கான ஆசை அவர்களிடமுண்டு.

அவர்களுக்கு, உன் அழகிய சொற்களால், ஆனந்தம் – ஆறுதல் நீ தருகின்ற போது, உன் பலத்தின் வியாபிப்பைப் பற்றி அறிந்து, நீ வியப்புமடைவாய்.

அப்படியான அழகிய சொற்களில் முதன்மையானது, புன்னகை என்பேன்.

smile

சொல்லாயும் செயலாயும் வருகின்ற வனப்பு, புன்னகைக்கு மட்டுந்தான் இருக்க வேண்டும் என்று ஒரு பொது விதி செய்துவிடுவோம்.

புன்னகையை, சொல் என்பதை விட, வாக்கியம் என்று சொல்லிவிடலாம். வாயின் மலர்ச்சியின் வடிவத்தோடு அது ஐக்கியமாவதால் மட்டுமல்ல, முகம் அணிந்து கொள்கின்ற ஒள் இழையுமாவதால் அதை அப்படி வழங்கலாம்.

நீ, புன்னகைக்கும் போது, காற்று, மென்மையாய் தன் தன்மையைக் மாற்றிக் கொள்கிறது. காற்றின் அணுக்கள் தங்களுக்குள் அரவணைத்துக் கொண்டு, வெப்பம் கொள்கிறது.

பூமிக்கு வியர்வை தருகின்ற தகவாய், உன் புன்னகையின் தொடக்கம் நிற்கிறது. மலர்களைத் தரும் மரங்களும், இருட்டிலும் வளரத் தொடங்கிவிடுகின்றன.

மண்ணோடு விழுகின்ற மழையினால், மண் சந்தோசம் கொள்வதாய், உன் புன்னகையின் தண் தகவால், விண்ணிலும் மேகங்கள் கோலம் போட்டுக் கொள்கின்றன.

மாரிகாலத்தில் அடிக்கடி காணாமல் போகும் கதிரவனும் தன் நிறம் சேர்த்து நிலை கொள்ளச் செய்கின்ற வகையில் உன் புன்னகை உயர்ச்சி கொண்டது. தொலைவதும், மீளத் தோன்றுவதும் தான் சூரியனின் புன்னகை.

இங்கு புன்னகையால், பிணிகள் அகலும்.

நீ, நிறங்களைச் சுவாசிப்பதால், உன் புன்னகைக்கும் உனக்கென்றே ஒரு நிறமுண்டு. என்ன நிறம் உன் புன்னகை கொண்டாலும், அது அனைவரையும் ஈர்க்கும் நிறமாய் இருப்பதுதான் இயற்கை ஈத்த மந்திரம்.

நீண்டு, விரிந்து, பரந்து எழும் சுவாசக்காற்றின் மகுடமாய், காற்றுடனேயே முணுமுணுத்துக் கொண்டு, பரவசம் தரும் உன் புன்னகைக்கு ஈடு இங்கு ஏது?

முகத்தில் நகைகள் கொண்டு ஒப்பனை செய்வோர் இங்கு பலர், அதில் நகைமுகமாய் உன் தோற்றத்தை செதுக்கி வைத்துக் கொள்ளவதே மேல்.

உன் புன்னகைப்பூக்களின் சுவாசம் தோய்த்த காற்றை ரசிக்க இங்கு எண்ணற்ற உயிர்கள் உலாவிக் கொண்டிருக்கின்றன. எங்கெல்லாம் செல்கிறாயோ அங்கெல்லாம் புன்னகையால் பூங்காவொன்றைச் செய்து விடு. அங்குள்ள பூக்களை ரசிக்க வருபவர்கள் தங்களையே மகிழ்ச்சியின் பரவசத்தில் புன்னகைக்குள் தொலைத்துக் கொள்ளட்டும்.

“அந்நிலையில், புன்னகைப்பூமி, தன்னாலேயே தோன்றும்” என கோபாலு சொல்லச் சொன்னான்.

– உதய தாரகை

குறிப்பு: இந்த யூலை மாதம் முழுக்க ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு புதிய பதிவை நிறத்தில் பதிவதாய் திடசங்கல்பம் பூண்டு, அந்த சங்கல்பத்தின் இருபத்துநான்காவது பதிவாய் இந்தப் பதிவு விரிந்தது. நாளை இன்னொரு புதிய பதிவோடு சந்திப்போம்! நன்றி.

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.