அவன் மரங்களை வாசிக்கிறான்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 39 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

வெளியே முழுக்க வெளிச்சம் நிரம்பிக் கொண்டிருந்தது. கொஞ்சம் இருட்டு, அவன் அறைக்குள் சென்று வெளிச்சத்திற்குப் பயத்தில் ஒளிந்து கொண்டது.

அடிக்கடி அவன் அறை வழியாகச் செல்லும் காற்று, அவன் அறையின் யன்னலின் திரைச்சீலையை விலக்கி, வெளிச்சத்திற்கு உதவிக் கொண்டிருந்தது. ஆனாலும், கொஞ்சமாய் ஒளித்திருந்த இருட்டை திரைச்சீலையை விலக்கி வந்த வெளிச்சத்தால் பிடிக்க முடியவில்லை.

tree-human-1

வெளிச்சம் முயன்று கொண்டேயிருந்தது. தொடர்ந்து தோற்றுக் கொண்டுமிருந்தது.

யன்னலின் வழியேயிருந்த பூக்கன்று மட்டும், இருட்டைப் பிடிக்க எத்தணிக்கும் வெளிச்சத்தின் பக்கம் தன் தலை சாய்த்து அதன் முயற்சிகளைப் பாராட்டிக் கொண்டிருந்தது.

வெளிச்சத்தை நேசிக்கும் மரங்கள் போலத்தான் அவனை, அவன் நினைத்துக் கொள்வான். மரங்களை அவன் வெளிச்சத்திலும் இருட்டிலும் வாசித்துக் கொண்டேயிருந்தான்.

மரங்கள் அவனைப் போன்று ஒன்றாகவிருப்பதால் மட்டும் அவனுக்கு மரங்களைப் பிடிக்கவில்லை. அவனைப் போன்று வித்தியாசமாக இருப்பதாலும் அவனுக்கு அவற்றை பிடிந்திருந்தது.

மரங்களின் அசைவுகளோடு சம்மதம் தெரிவிப்பது, அதன் ஒலிக்கும் நளினத்துக்கும் மட்டுமல்ல — எவ்வளவு தான் அசைவுகள் போட்டாலும் தன் நிலையில் நின்று நிலைப்பதாலும் தான் அவனுக்கு அதனோடு சம்மதம் தோன்றியிருக்க வேண்டும்.

வானவில்லின் தோற்றத்தை காணத் துடிக்கின்ற அவனின் ஆசையைப் போல், மரங்களும் ஆசை கொள்வது அவனுக்கும் தெரியும். வெளிச்சத்தைப் பாராட்டினாலும் இருட்டின் மீதும் மரங்களைப் போல், அவனுக்கும் ஈர்ப்பு உண்டு.

அதனால் தான், அவன் வெளிச்சத்தில் வானவில் பார்த்தாலும், அப்பாவியான நிழலுக்கு வடிவம் கொடுக்கும் இருட்டையும் அவன் நேசித்துக் கொண்டே இருக்கிறான்.

வலிகளை மரங்கொத்தி தந்தாலும், மனிதர்கள் தந்தாலும் பொறுத்திருந்து வாழ்வைக் தொடர்வதில் மரங்களுக்கும் அவனுக்கும் பல ஒற்றுமைகள் உள்ளன.

மகிழ்ச்சியை இழப்பினால் தான் அதிகம் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. இலைகள் உதிருகின்ற நேரமும் கேசம் உதிருகின்ற நேரமும் மகிழ்ச்சி பற்றிய நினைவின் விம்பங்கள் மரங்களுக்குள்ளும் அவனுக்குள்ளும் தோன்றுவதை இயற்கையின் ஏற்பாடு என்பான்.

மரங்களின் வலிகளை சேர்த்து வைக்க, அவனிடமே வானமே இருக்கிறது. மரங்களிடம், அவனின் வலிகளைக் கோர்த்து வைக்க, விரிகின்ற கிளைகள் இருக்கின்றன.

வார்த்தைகளை அடிக்கடி விழுங்கிவிட்டால், அது காது வழியாக விருட்சகமாய் தோன்றிவிடும் என அவன் எண்ணுவது போல், மரங்களும் தாம் பழங்களை தின்றுவிடுவதால், அது வேர்கள் வழியாக பூத்துக் குலுங்கிவிடும் எனவும் நம்பிக் கொள்கின்றன.

தனித்திருத்தலின் சுகத்தையும் வலியையும் அவனைப் போலவே, மரங்களும் நேசிக்கின்றதாக அவனிடம் சொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

துயரங்கள் வந்த போதும், பட்டினியாய் இருந்த போதும் பொறுமையாய் இருந்து வாழ்வைத் தொடர்ந்தால் வழிகள் பிறக்கும் எனக் காட்டும் மரங்களின் வாழ்வை அவனால் நகலெடுத்துக் கொள்ள முடியுமாயிருக்கிறது.

என்னதான் மரம் தனித்திருந்தாலும், தோப்பின் ஒரு பகுதியாய் நின்றாலும், அந்த மரம் இயற்கையில் மிகப்பெரிய அற்புதமான படைப்பென்பதில் அவனுக்கு மிகப் பெரிய நம்பிக்கை உண்டு. மரமும் அவனை, இயற்கையின் மிகப்பெரிய அற்புதமான படைப்பாக நம்புவதை, மரத்தால் இன்று வரைக்கும் அவனிடம் சொல்ல முடியவில்லை.

திடீரென அலாரம் அடித்தது. எழுந்து நின்றவன், யன்னல் திரைச்சீலையை மெல்ல நகர்த்தினான்.

அறையுள்ளே, வேகமாக வந்த வெளிச்சம், இருளை அப்படியே கௌவிக் கொண்டது.

ஈற்றில் வெளிச்சம் வென்றது.

(யாவும் கற்பனையல்ல)

– உதய தாரகை

குறிப்பு: இந்த யூலை மாதம் முழுக்க ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு புதிய பதிவை நிறத்தில் பதிவதாய் திடசங்கல்பம் பூண்டு, அந்த சங்கல்பத்தின் பதினேழாவது பதிவாய் இந்தப் பதிவு விரிந்தது. நாளை இன்னொரு புதிய பதிவோடு சந்திப்போம்! நன்றி.

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

Advertisements

சொல்ல நினைப்பதை சொல்லி அனுப்புங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s