நெய்தல்: தமிழ் ஒருங்குறி கட்டற்ற எழுத்துரு

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 5 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

நான் சொற்களைப் பொருள்களாகவே பார்க்கின்றேன். ஒவ்வொரு சொற்களும் கொண்டுள்ள குணமும் ஆர்வமும் தெளிவும் எனக்குள் எப்போதும் பரவசம் கொண்டுதரும்.

சொற்கள் பல கோர்த்துச் செய்யப்படுகின்ற செய்யுள்களும் பேச்சுக்களும் வனப்பிற்குரியவை. பல சொற்களின் தொடர்ச்சியான பிணைப்பால் தோன்றும் பொருள் கொண்ட வாக்கியம் மொழியின் ஆச்சரியம் என்பேன்.

சொற்களின் மூலக்கூறாய் இருப்பது எழுத்துக்கள். அவை தமக்கேயுரித்தான பண்புகளை, சொற்களோடு சேருகையில், பூசிக் கொள்ளும். ஆக, சொற்களின் தோற்றுவாய், எழில் கொஞ்சும் எழுத்துக்கள் தாம்.

தமிழ் மொழியின் அழகிய அரிச்சுவடியில் இருநூற்று நாற்பத்தேழு எழுத்துக்கள் இருப்பது கவிதை. அந்த எழுத்துக்கள் மூலம் தோன்றிய, தோன்றுகின்ற, தோன்றவுள்ள எண்ணங்களின் வனப்பு வியப்பான குதூகலம்.

நான் எம்மொழியினதும் எழுத்துக்களின் வளைவுகள், நெளிவுகள், நேர்த்திகள், தோற்றங்கள், அளவுகள் என அனைத்தையும் பற்றி ஆர்வத்தோடு அவதானிப்பது வழக்கம். அதுதான் அந்த மொழிகளில் காணப்படுகின்ற எழுத்துக்களை அழகாக அத்தோடு வித்தியாசமாக வடிவமைப்பதற்கான உத்வேகத்தை எனக்கு வழங்குகின்றது.

ஆங்கிலம் மற்றும் அதனோடு சார்ந்த மொழிகளில் காணப்படுகின்ற எழுத்துக்களுக்கு அணிசேர்ப்பதாய், நான் பல எழுத்துருக்களை வடிவமைத்து, நிரலாக்கம் செய்து வெளியிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றேன்.

dssapng-01

அந்த வகையில், நான் உருவாக்கிய ஆங்கில எழுத்துருக்களின் வடிவமைப்பை நிகர்த்த வகையிலான தமிழ் எழுத்துருவையும் உருவாக்க வேண்டுமென்று ஆர்வங் கொண்டேன். அந்த ஆர்வத்தின் வெளிப்பாடுதான் – நெய்தல்: தமிழ் ஒருங்குறி (Unicode – யுனிகோடு) எழுத்துரு.

கையெழுத்து போன்றதான வடிவமைப்பைக் கொண்டதான நெய்தல் எழுத்துருவை வடிவமைத்து நிரலாக்கம் செய்து, தமிழ் கூறும் நல்லுலகிற்கு கட்டற்ற நிலையில், வெளியிட்டுள்ளேன்.

நீங்கள் உங்கள் ஆவணங்களில், நூல்களில், பத்திரங்களில், பதாகைகளில், இணையத்தளங்களில் என எதிலும் இந்தப் புதிய நெய்தல் எழுத்துருவைப் பயன்படுத்தலாம். நீங்கள் பயன்படுத்திய நிலைகளை neythal@niram.org என்ற முகவரிக்கு ஒரு நிழற்படமாக அனுப்ப முடிந்தால், அதனைக் கண்டு, உங்களைப் போன்று நானும் ஆனந்தம் கொள்வேன்.

அச்சில் நெய்தல் தமிழ் எழுத்து

அச்சில் நெய்தல் தமிழ் எழுத்து

ஐபோன் திரையில் தோன்றும் நெய்தல் எழுத்துரு

ஐபோன் திரையில் தோன்றும் நெய்தல் எழுத்துரு

நெய்தல் எழுத்துரு, திரையிலும் அச்சிலும் நேர்த்தியாகவும் அழகாகவும் அற்புதமாகவும் தோன்றும் வகையில் இயைபாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது. அத்தோடு, இது இரண்டு வடிவ நிலைகளில் (Regular & Bold) கிடைக்கின்றது. அதுமட்டுமல்லாது, நெய்தல் எழுத்துருவைக் கொண்டு, ஆங்கிலம், தமிழ் உட்பட இருபத்தொரு மொழிகளில் எழுத முடியும்.

நெய்தல் எழுத்துருவை இங்கே பெற்றுக் கொள்ளலாம்.

உங்கள் நண்பர்களுக்கும் நெய்தல் எழுத்துருவை அறிமுகம் செய்து வையுங்கள். அவர்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். நன்றி.

– தாரிக் அஸீஸ் (உதய தாரகை)

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

படைத்தலும் பகிர்தலும்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  58 செக்கன்கள் தேவைப்படும்.) [?]

நிறமும் நிறத்தோடிணைந்த பதிவுகளும் படைத்தலின் தேவையும் அதன் இன்பத்தையும் பற்றி அடிக்கடி சொல்லியிருப்பதை நீங்கள் வாசித்திருப்பீர்கள்.

படைத்தல் என்பது பற்றிய தேவை, மனிதனின் மிகப்பெரிய தேட்டமாகவே பண்டைய காலம் தொட்டு இன்று வரைக்கும் வளர்ந்து கொண்டு வருகிறது. நானும் படைப்பதை விரும்புபவன். படைத்தலின் மூலம் தான் பரிவு பற்றிய புரிதல் கிடைக்கிறது. இங்கு நான் செய்கின்ற படைப்பாக்கங்கள் தான் என் ஆத்மாவிற்கு தீனி போடுகிறது.

படைத்தல் என்பது இப்படியிருக்க, படைத்தலில் பலன் இருக்க வேண்டும். இருக்கும் பலன் பலரிடமும் பகிரப்பட வேண்டுமென்கின்ற கருத்திலும் எனக்கு அதிக உடன்பாடு உண்டு.

நிறத்தின் பதிவுகளும் ஒரு படைப்புதான். இங்கு எழுத்துக்களை கோர்ப்பது ஒரு கலையாகும்.

கடந்து போகும் இந்த மாதத்தில் என் படைத்தலில் உருவான பலவும் வெளியாகின. அவை அவற்றுக்கேயுரித்தான தளங்களில் வெளியிடப்பட்டன. ஆனால், நிறத்தின் வாசகர்களோடும் அந்தப் படைத்தலின் சுவையை பகிர்ந்து கொள்ளவே இந்தப் பதிவு.

நான் எழுதிய நூலொன்று வெளியாகியது. “வெளிச்சம் வேண்டாம்” என்பது அதன் பெயர். Amazon இல் நூலாகவும் மின்னூலாகவும் கிடைக்கிறது.

அந்த நூல் பற்றிய காணொளி முன்னோட்டம் இது.

இம்மாதம் தொடர்ச்சியாக பல எழுத்துருக்களை நான் வெளியிட்டதோடு, இன்னும் பல எழுத்துருக்களை உருவாக்கும் பணியிலும் மும்முரமாக ஈடுபட்டேன். எழுத்துருக்கலை மீதான எனது ஆர்வம் பற்றி இன்னொரு பதிவில் நிறத்தில் சொல்ல எண்ணியிருக்கிறேன்.

இம்மாதம் வெளியான எழுத்துருக்களை கீழுள்ள இணைப்புகளில் பெறலாம்.

வெறுமை – ஆங்கில எழுத்துருபதிவிறக்க
verumai-font

Rise Star Hand – ஆங்கில எழுத்துருபதிவிறக்க
rise-star-hand

நிமிரன் – ஆங்கில எழுத்துரு — வரவிருக்கும் வசந்தம்
nimiran-font

தொடரும் எனது புதிய எழுத்துருக்கள் வெளியீடு பற்றிய விடயங்களை அறிய என்னை ட்விட்டரிலோ பேஸ்புக்கிலோ பின்தொடர்வதால் பெற்றுக் கொள்ளலாம்.

படையுங்கள். உருவாக்குவதில் தான் உணர்ச்சிகள் சேமிக்கப்படும் — பகிரப்படும். படைப்பில்தான் களிப்பு உண்டாகும்.

“வாழ்வு என்பது உன்னை நீ தேடிக் கண்டுபிடிப்பதல்ல. உன்னை நீ உருவாக்குவது.” என்று பேனார்ட் ஷா சொல்லியதை கோபாலு ஞாபகப்படுத்தச் சொன்னான்.

– உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

இது தண்ணீர்!

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 6 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

நீருக்குள் உல்லாசமாக உலா வந்து கொண்டிருந்தன இரண்டு வாலிப மீன்கள். இவை இடையில் எதிர்த்திசையில் வந்தவொரு வயோதிப மீனைச் சந்தித்தன.

வாலிப மீன்களை நோக்கி, “வணக்கம் பசங்களே, எப்படி இந்தத் தண்ணீர் இருக்கிறது?” என வயோதிப மீன் கேட்டது.

இதைக் கேட்ட வாலிப மீன்கள், கொஞ்சம் தூரம் நீந்திச் சென்று, ஒரு வாலிப மீன், மற்றைய வாலிப மீனைப் பார்த்து “தண்ணீர் என்றால் என்னடா?” என்று கேட்டது.

நாம் வாழ்கின்ற உலகில் காணப்படுகின்ற பல விடயங்கள் எங்கள் புலன்களுக்குள் தங்கிக் கொண்டிருக்காவிட்டாலும், அவை தான் எமது வாழ்வின் முக்கியமான அச்சாணிகள், அத்தோடு யதார்த்தங்களின் தொடக்கங்களாக இருந்துவிடுகின்றன.

வெளிப்படையாக காணப்படும் விடயங்களைப் பற்றிய புரிதல்கள் தோன்றுவது தான் இங்கு கடினமாயிருக்கிறது.

அறிவு என்பது ஒன்றுமேயில்லை. விழிப்புணர்ச்சி என்பதுதான் சர்வமும் ஆகும்.

விழிப்புணர்ச்சியின் வினையால் தான், அறிவு வளர்க்க முடிகிறது. அறிவால் வளர முடிகிறது. ஆய்வுகள் நிகழ்த்த முடிகிறது. வாழ்கின்ற சூழலின் வெளிகளைப் பற்றிய தெளிவு உண்டாகிறது.

எமது வெற்றுக்கண் புலனின் தோற்றத்திற்கு அகப்படாமல் போயுள்ள, வெளிப்படையான விடயங்கள் பலதும் தான் நம் வாழ்தலின் ஆதாரங்கள். அவை எப்போதும் எம் பக்கமாய் இருக்கின்றது என்பதை நாம் நினைவு படுத்திக் கொண்டேயிருக்க வேண்டியிருக்கிறது.

“இது தண்ணீர்… இது தண்ணீர்.. இது தண்ணீர்!”

அப்போதுதான், விதிகளை வெல்ல, வினை செய்யும் களம் வெளிப்படையாக தோன்றும். அத்தருணத்தில், விழிப்புணர்ச்சி, பூத்துக் குலுங்கி புன்னகைப்பூ பூக்கும்.

water

2005 ஆம் ஆண்டு, நாவலாசிரியர் டேவிட் பொஸ்டர் வலஸ், கென்யொன் கல்லூரியின் நுண்கலை பட்டமளிப்பு விழாவில் நிகழ்த்திய சொற்பொழிவில் குறிப்பிட்ட ஒரு விடயத்தை, நிறத்தின் வாசகர்களோடு, பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டுமென எண்ணினேன். அதுவே இப்பதிவாயிற்று.

அந்தச் சொற்பொழிவில் இடம்பெற்ற அற்புதமான பல விடயங்களைத் தொகுத்து ஒரு குறும்படமாகவும் வெளியிடப்பட்டிருந்தது. அந்தக் காணொளி உங்கள் பார்வைக்கு.

எம்மைச்சுற்றி, வெளிப்படையாகக் காணப்படுகின்ற அற்புதங்களை மறந்து, இல்லாதது பற்றிய தேடல்கள், அதனால் தோன்றும் கக்கிசங்கள் தான் பலரினதும் மகிழ்ச்சிகளைக் கொள்ளையடிக்கும் கூறாகியிருக்கிறது.

இந்தக் குறும்படத்தைப் பார்ப்பது பலனளிக்கும் என கோபாலு சொல்லச் சொன்னான்.

– உதய தாரகை

மொத்த சொற்பொழிவும் எழுத்து வடிவில்: http://web.ics.purdue.edu/~drkelly/DFWKenyonAddress2005.pdf

மொத்த சொற்பொழிவும் ஒலி வடிவில்: http://www.youtube.com/watch?v=PhhC_N6Bm_s

குறிப்பு: இந்த யூலை மாதம் முழுக்க ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு புதிய பதிவை நிறத்தில் பதிவதாய் திடசங்கல்பம் பூண்டு, அந்த சங்கல்பத்தின் இருபத்திரண்டாவது பதிவாய் இந்தப் பதிவு விரிந்தது. நாளை இன்னொரு புதிய பதிவோடு சந்திப்போம்! நன்றி.

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

நீ காணாத அழகு

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார் 53 செக்கன்கள் தேவைப்படும்.) [?]

இங்கு பலதுமே பிழையாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. அழகு என்றால் எம் தோற்றங்களுக்குச் செய்யும் ஒப்பனைகளால் உருவாவது என்ற பொய்யே பல நேரங்களில் மெய்யென நம்பப்பட்டிருக்கிறது.

இந்தப் பிழை எங்கு நடந்தது? எப்படித் தோன்றியது? என்பது மிக முக்கியமான கேள்விகள் தான்.

அக்கரையில் இருப்பதெல்லாம் அழகானவை தான் என்று உலகம் உறுதிமொழி எடுத்தாகிவிட்டது. தேகங்களில் பூசப்படும் பளிங்குத் துகள்கள் தான் அழகைத் தந்துவிடுகின்ற அற்புதமான பொருள்கள் என்ற அறிவிப்பும் எல்லோரும் வாசிக்கும் மந்திரமாகிவிட்டது.

beauty

இந்த நிறத்தில் இருந்தால்தான் அழகு, அந்த நிறத்தை இந்த நிறமாக மாற்றிக் கொள்ள என்ன செய்யலாம்? “ஒரு கூடை சன் லைட், ஒரு கூடை மூன் லைட்” எல்லாம் வாங்கிக் கொள்ள வழி உண்டா? என உலக மனங்கள் கேள்விகளோடு துடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

சுருக்கமற்ற தோல், நரைகளற்ற முடி என அழகுக்கு அடிப்படையான விதிகள் வேறு. யார் உருவாக்கினார்கள்?

பண்டைய நாகரீகங்களில் தோன்றிய கலைகளில் மனிதன் கண்ட இயற்கையின் வனப்பும் அவன் கண்ட உலக ஜீவன்களின் லாவண்யமும் அற்புதமாக சொல்லப்பட்டிருக்கும்.

காட்சிப்புலத்தில் தோன்றுகின்ற நிலைகளை அழகென்று கண்டு கொள்ள முடிந்த அந்தக்கால நிலைகள் மறைந்து, சுய அழகை மறைந்து காட்சிப்புலத்தில் தோன்றும் அழகென உணர்ந்ததை தன் அழகென மாற்றிக் கொள்ள நினைக்கும் அபத்தங்கள் தொடர்கின்றன.

இங்கு சுயமிழத்தல் தொழில்ரீதியாக நடந்தேறுகிறது.

ஆனால், உண்மையில் அழகென்ன?

நீதான் அழகு.

நீ எதுவோ அதுதான் அழகு. நீதான் கலப்படமற்ற அழகு. அசலழகு.

நீ மறந்து போன உன் அழகின் நிலையை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டும் இந்தக் காணொளியை கொஞ்சம் பார்க்க வேண்டும். ஈற்றில் உலகமே உன்னில் தனித்துவமான அழகைக் காண்பதை உணர்வாய்.

“மகிழ்ச்சியைக் கொண்டு தருபவையெல்லாம் அழகு மிகுந்தவை” என கோபாலு சொல்லச் சொன்னான்.

– உதய தாரகை

குறிப்பு: இந்த யூலை மாதம் முழுக்க ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு புதிய பதிவை நிறத்தில் பதிவதாய் திடசங்கல்பம் பூண்டு, அந்த சங்கல்பத்தின் இரண்டாம் பதிவாய் இந்தப் பதிவு விரிந்தது. நாளை இன்னொரு புதிய பதிவோடு சந்திப்போம்! நன்றி.

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

கவலை பற்றியதான கவலைகள்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  2 நிமிடமும் 9 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

மனிதனின் இருப்பின் அழகியலாகத்தான் கவலையைக் காண வேண்டியுள்ளது. கவலைகளின் வகைகள் பலவாறாக விரிந்து சென்றாலும், மனிதன் கவலைப்படுகின்ற நிலைக்குள் எப்போதோ ஒரு தடவை வந்துவிடுகிறான். மீள்கிறான். மீண்டும் வருகின்றான்.

இப்படியே கவலைகளும் சக்கரமாய் சுழல்கின்றன.

மனிதன், கவலையே இல்லாமலிருக்க அவன் மூளைக் கலங்களில் பாதிப்பு ஏற்பட்ட புத்திசுவாதினமற்றவனாக இருக்க வேண்டுமென விஞ்ஞானம் சொல்கின்றது.

ஆக, மனிதனை — இயல்பான மனிதனாக அடையாளப்படுத்தி நிற்பது அவனோடு ஒட்டிக் கொள்ளும் கவலைகளும் தான்.

கவலைகளுக்கு வரலாறுகள் இருப்பது போன்று, வரலாறுகள் தான் பல நேரங்களில் கவலைக்கு ஆதாரமாகியும் விடுகின்றது.

நடந்த விடயமொன்றைப் பற்றி ஒருவன் அடைந்து கொள்கின்ற கவலையின் உச்சம் தான் — கவலைக்கே முகவரி தருகிறது. நடக்கப் போவது பற்றியதான கவலைகளுக்கு வேறு பெயர்களும் உண்டு. அதனால், நடந்தவைகளின் மொத்த வடிவம் கவலைகளின் பெரும் பகுதியை தனக்குள் தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளதென்ற முடிவுக்கு வரலாம்.

கவலைகளை எமக்குள் நாம் அனுபவித்துக் கொள்வதில் கற்பனைத்திறனின் பங்கு அளப்பரியது.

ஒரு பொருளை நீங்கள் நேற்று வாங்குவிட்டீர்கள் என வைத்துக் கொள்வோம். மூன்று தினங்கள் கழித்து உங்கள் நண்பன் அதே பொருளை குறைந்த விலையில் வாங்கியதாக சொல்கிறார். இதைக் கேட்ட கணத்தில் உங்களின் கற்பனைத் திறன், “ஓரிடண்டு நாள் பொறுத்திருந்து இதை வாங்கியிருக்கலாமே!” — “நிறையப் பணத்தைக் கொடுத்து வாங்கிவிட்டோமே!” என்றவாறான பல கோணங்களில் அமைந்த கவலைகளை அது மனதில் நடத்தும்.

இதே பொருளை, இன்னொரு நண்பன் ஒரு மாதங்களுக்கு பின்னர், குறைந்த விலையில் வாங்கிவிட்டதாக நீங்கள் அறிந்தாலும், நீங்கள் கொள்கின்ற கவலையின் அளவு, “கொஞ்சம் பொறுத்திருந்தால் நிறைய சேமித்திருக்கலாம்” என்ற மூன்று நாள் கதையில் தான் மொத்தமாக ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும்.

இதுவொரு சின்ன உதாரணம் தான். கவலைகளின் பரப்பு — விசாலமானது. ஆழம் — சங்கீரணமானது என்பதை ஒவ்வொரு நாளிலும் ஒவ்வொரு தனி மனிதனும் உணரும் வகையில் வாழ்க்கை பல சம்பவங்களையும் அதனோடான கவலைகளையும் அவனுக்கு அளித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு ஒப்பிடும் நிலையிலுள்ள சந்தர்ப்பமும் கற்பனைத் திறனும் கலந்து கொண்டால், கவலைக்கான களம் தோன்றிவிடுகிறது.

ஆனால், மனிதனாக இருப்பதனால் நாம் கவலைப்பட்டே ஆக வேண்டும். இவ்வாறு தோன்றும் கவலைகளைப் போக்கிவிட மனிதனின் எண்ணத்தில் ஓடுகின்ற நிலைகள் மீளும் தகவுடையன.

“அதை அப்படிச் செய்திருக்கலாமே!” — “இப்படிச் செய்திருந்தால் அது அப்படியாக வந்திருக்குமே!” — “எப்படித்தான் நான் இப்படியொரு முடிவெடுத்தேனோ?” — “எனக்கே நான் அடிக்கனும் போல இருக்கு” என்ற சுய உரையாடல்களின் தொடர்ச்சியாகத்தான் கவலை போக்கும் படலங்கள் மீள மீள உருவாகிக் கொள்கின்றன.

கவலைகள் மறைந்து போக, மறந்து போக மனிதனெடுக்கின்ற பல முன்னெடுப்புகள் கவலைகளை நித்தமும் ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்வதற்கான ஆதாரமாகி விடுவதை அவன் உணர்ந்து கொள்வதில்லை.

கவலையை மனிதன் அழகியலாகப் பார்க்க வேண்டிய அவசியமிருக்கிறது.

உலகில் கவலையில்லாத இயல்பான மனிதர்கள் எவரும் இல்லை. ஒவ்வொரு கணமும் கவலையோடு தான் ஒவ்வொரு வினாடியும் விரிகிறது. ஆனால், இப்படி விரியும் கவலையை எப்படி எமக்கு சாதகமாக மாற்றிக் கொள்ளலாம்?

“எல்லோருக்கும் தானே கவலையுண்டு. எனக்கு மட்டுமில்லையே!” என்று எண்ணி அகத்திலும் முகத்திலும் புன்னகை சேர்க்கலாம்.

கவலைகளை மனத்தில் கொண்டுவருவதில் கற்பனைத்திறனின் பங்கு அதிகமென்பதால், கவலை தரும் கற்பனைத் திறன் கொண்டு, கலைகள் செய்யலாம். கவலைகளை கலைகளாக பரிவர்த்தனை செய்த கலைஞர்களின் வரலாறு உலகம் பூராக விரிந்து கிடக்கிறது.

கனவுகள் இருந்தால் இலக்குகள் இருந்தால் அவற்றை அடைகின்ற பாதையில் ஏற்படும் தடங்கல்களுக்கு நீங்கள் கட்டாயம் வலியை உணர வேண்டும்.

கவலையே இல்லாமல் வாழ்வது வாழ்க்கையே அல்ல. ஆனால், “கவலைகள் எனக்கு இருக்கே!” என்று உங்களை நீங்களே வெறுப்பது எப்படி வாழ்வின் அழகியலாக முடியும்?

எல்லோரும் தான் தடங்கல்களைச் சந்திக்கின்றனர். அந்தத் தடங்கல்கள் பல வேளைகளில் எமது தீர்மானங்களின் வருவிளைவுகளாக இருக்கின்றன. கவலைகளின் ஆதாரங்களாயும் தொடர்கின்றன. அந்தத் தீர்மானங்களை எடுத்தத்திற்காக உங்களை நீங்களே மன்னிக்க பழக வேண்டியுள்ளது. மன்னிப்பு என்பது தனிமனிதன் நிலையில் தான் கட்டாயம் தேவைப்படுகிறது.

“நாம் கொள்கின்ற கவலைகள் — நாம் பிழை செய்துவிட்டோம் எனச் சொல்வதற்காக வருவதல்ல, நாம் இன்னும் அதை விட அற்புதமாக செயலாற்றும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளோம் என ஞாபகமூட்டவே வருகிறது” என கோபாலு சொல்லச் சொன்னான்.

– உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

உணர்விழக்கும் மொழியாடல்கள்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  2 நிமிடமும் 29 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

நாகரிகத்தின் வளர்ச்சி என்பது ஒரு சமூகத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியின் அளவு கோளாகவே இருந்து வருகிறது. கருவியை மனிதன் கண்டுபிடித்து அதன் வாயிலாகக் கண்டு கொண்ட விசித்திரங்களை பகிர்ந்து கொள்ள, ஆவணப்படுத்த இன்னொரு கருவி தேவையென உணர்ந்து அதைக் கண்டுபிடிக்கத் தொடங்கினான்.

அவனின் கண்டுபிடிப்பின் வருவிளைவுதான் மொழி. கருவிக் கையாட்சியும் மொழியின் பயன்பாடும் தான் ஒரு சமூகத்தின் நாகரிக வளர்ச்சியின் ஆணிவேராகத் திளைத்தது.

இந்த மொழியின் தயவால் இலக்கியம் தோன்றியது, இதிகாசம் பதிவாகியது. இன்னும் பல சாத்தியங்கள் உருவாக்கம் பெற்றன. ஆயிரக்கணக்கான மொழிகள் நவீன உலகில் வழக்கத்தில் காணப்படுகின்றன.

அதேவேளை, பலமொழிகள் பாவனையிலிருந்து அழிந்தும் போய்க் கொண்டிருக்கின்றன. மொழிகள் வெறுமனே எண்ணங்களை பரிமாறிக் கொள்வதற்கான ஊடகங்களாக மட்டுமல்லாது, அம்மொழி சார்ந்த கலாச்சார, சமூக நிலைகளை வெளிப்படுத்தும் அங்கங்களாகவும் இருக்கிறது.

ஆஸ்திரேலியாவின் பழங்குடிமக்களில், கூகு திமித்ர் என்ற மொழியை பாவிப்பவர்களின் மொழியில் இடது, வலது, முன்னால், பின்னால் என்ற சொற்கள் இல்லை. அவர்கள் இந்த நிலைகளைக் குறிப்பதற்காக திசைகாட்டியின் திசைகளைக் குறிப்பிடுவர்.

“நான், நூலகத்திற்கு வலது புறமாக நிற்கிறேன்” என்பதை, “நான், நூலகத்திற்கு தென்கிழக்காக நிற்கிறேன்” என்று அந்த பழங்குடி மக்கள் திட்டவட்டமாக திசைகளைக் குறிப்பிடுவர்.

ஒரு மொழியில் காணப்படும் பல சொற்களில் தோற்றத்தின் பின்னணியில் ஒவ்வொரு வரலாறு இருக்கும். கர்வம் இருக்கும். வீரம் இருக்கும். கலாச்சாரம் இருக்கும். சமூக அடையாளம் இருக்கும். விவேகம் இருக்கும்.

தனது சூழல் சார்ந்த உணர்வின் பதிவாகத்தான் மொழியை மனிதன் உபயோகப்படுத்தி வந்திருக்கிறான். பல சமூகங்களில் காணப்படும் உணர்வுகளுக்கான அந்த மொழிச் சொற்களுக்கு, பொருத்தமான ஒரு சொல் பல மொழிகளில் கிடைப்பதில்லை. இது அந்தச் சமூகச்சூழலின் உணர்வுச் செல்வத்தைக் காட்டுகின்ற நிலை.

ஒரு சில மொழிகளில் ஒரு சொல் சொல்கின்ற விடயத்தை, பல சொற்கள் கொண்டு மட்டுந்தான் இன்னொரு மொழியில் விளக்க முடியும். மொழியோடு ஒரு சமூகத்தின் அடையாளமே நகர்த்தப்படுகிறது. பிணைந்துவிடுகிறது.

Kyoikumama என்ற ஜப்பானிய சொல் சொல்கின்ற விடயத்தை ஒரு சொல்லில் மொழிமாற்றம் செய்ய முடியாது. “தனது பிள்ளையை, கல்வியில் அதிகம் சாதனை படைக்க வேண்டுமென்று தொடர்ச்சியாக நச்சரித்துக் கொண்டிருக்கும் தாய்” என்பதுதான் அதன் பொருள்.

இன்றைய சூழலில் மொழியின் பரிமாற்றம் எழுத்து வடிவம், ஒலி வடிவம் என பல வகைகளில் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஊடகங்களின் வழியாக மொழியின் அடையாளம் மிக உன்னதமாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒவ்வொரு மொழியும் அதன் அடையாளத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்கான தமது ஆயத்தங்களையும் ஆர்வங்களையும் இணையம், இயல்பு வாழ்வு என்பவற்றிலே விசாலப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

இந்த நிலை எமது மொழி தமிழிலும் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. இணையம், அன்றாட வாழ்க்கை என்பவற்றில் இதற்கான ஆர்வங்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருப்பது சுவையான நிகழ்வே.

ஆனாலும், இந்த ஆர்வங்களின் வெளிப்பாட்டின் உள்ளடக்கத்தில் அதிக மொழியாடலுக்கான ஈடுபாடு தெரியாமலேயே தவிர்க்கப்படுகிறது என்பது போல் தோன்றுகிறது. “மொக்கை பெற்ற பெருவாழ்வு” (பாடசாலையில், “கள் பெற்ற பெருவாழ்வு” என்று பன்மையைக் குறிக்க வரும் கள் பற்றிய கட்டுரை படித்ததுண்டு) என்று பெரியதொரு கட்டுரை வரையுமளவில் “மொக்கை” என்ற சொல் அத்தனை ஊடகங்களையும் ஆட்கொண்டுவிட்டது.

உண்மையில் இந்தச் சொல்லைச் சொல்வதனால், சொல்பவர் எதைச் சொல்ல வருகிறார் என்ற கேள்வி எப்போதுமே எனக்குள் தோன்றுவதுண்டு. அதற்கு விளக்கம் கேட்டால், அதற்கான விடையும், “ஏன்ப்பா, மொக்கையா கேள்வி கேட்கிற?” என்றவாறு முடிவது கவலை.

நமது மொழியில் ஒரு விடயத்தை அப்படியே சுட்டிக் காட்ட சொற்கள் இல்லையா? ஒரு விடயத்தை பாராட்டுவதற்குக்கூட “மொக்கை போடம செய்தீங்க!” என்றவகையில் மொழியாடல் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.

இங்கு சொற்களின் வறுமைக்கு என்ன காரணமென்றால், எதுவுமே அல்ல — நாம் மற்றும் நாம் வாழும் சூழல். இந்தச் சூழலில் அதிக விழுக்காடுகளை தொலைக்காட்சி, சினிமா, இணையம் என்பன நிரப்பிவிடுகின்றன.

ஒரு நிறைவான சம்பாஷணை ஒன்றை வானொலியில் கேட்க வேண்டிய ஆர்வத்தின் நிலை, ஈற்றில் “மொக்கை, மொக்கை” எனக் கேட்டுக் கொள்கின்ற மொழியின் வறுமையை உணர்வதாய் முடிந்து போய்விடுகிறது.

சங்ககால இலக்கியத் தமிழ் வேண்டாம். நவீன காலத்தில் உணர்வுகளைப் பதியச் செய்யும் ஊடகமாக மொழி இருக்கின்ற நிலையில், மொழி என்பது வெறும் “மொக்கை” என்பதாகவே மட்டுப்படுத்தப்பட்டு விட்டதா? என்ற கேள்வி எனக்குள் எழுகிறது.

உணர்வுகளை செழிப்பாகச் சொல்லிவிட தமிழில் பல சொற்கள் இருக்கின்றன. அவை அத்தனையும் இயல்பான சொற்கள், இலகுத் தமிழ்ச் சொற்கள். “மொக்கை” பெற்ற பெருவாழ்வு — அவற்றை மறந்து போய்விடச் செய்திருக்கலாம். ஆனால், அதுவல்ல ஒரு மொழியின் சிறப்பு.

நாம் சொல்கின்ற கருத்துக்கள், பதிவுகள் இணையமெங்கும் ஏதோவொரு வகையில் ஆவணமாகிவிடுகிறது. எதிர்காலத்தில் மொழியின் வளம் பற்றி நாளைய சந்ததியினர் இணையத்தில் தேடுகின்ற போது, வெறும் “மொக்கை” என்ற சொல்லை மட்டும் எல்லா உணர்வுகளையும் வெளிக்கொணர பாவிக்கப்பட்டதா? என்ற சந்தேகத்திற்கான உறுதிப்பாடாக மாற்றிவிடுவதா என்பதை நீங்கள் கட்டாயம் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

“அற்புதமாயிருக்கிறது” என்பதை “மொக்கையாயில்லை” என்று சொல்வதை எப்படி ஜீரணிக்க முடியும்?

“இணையத்தில் பதியும் உங்கள் ஒவ்வொரு எழுத்தும் ஒலியும் ஒளியும் வருங்காலத்தின் வரலாறுகள். வரலாறு படைப்பதற்கான வாய்ப்பு உங்களிடம் இருக்கின்ற இந்த நிலையில் அதை விவேகமாய் பாவிக்க வேண்டியது, உங்களின் கடமை,” என்று கோபாலு சொல்லச் சொன்னான்.

  • உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

வருடாந்தக் காதல் போட்டி

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார் 1 நிமிடமும் 6 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

தனிமனிதன் சார்பான உலகம் பற்றிய விசாரிப்புகளில், பலவேளை யாரும் அறிந்திராத பல விடயங்கள் உதிப்பதுண்டு. அது நடக்கும் தருணங்கள் எதிர்கூற முடியாதவை போலவே, அதன் போது தோன்றும் விடயங்களும் ஏற்கனவே அறிந்து கொள்ளப்படாதவையே.

ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் தனிமனிதனின் நடவடிக்கை சார்ந்த புலங்கள் நோக்கப்படுவது, காலங்காலமாக நடந்துவருவது நாமறிந்த நிகழ்வுதான். ஆனால், அவ்வாறான ஆய்வுகளில் ஒரு சில மொத்தத்தில் அனைவரினதும் கவனத்தை ஈர்த்துக் கொண்டுவிடும்.

ஸ்டான்போர்ட் புலன்வழி அறிதல் மற்றும் நரம்பியல் நிழற்படவாக்க நிலையத்தில் ஒரு அரிதான பரிசோதனை இடம்பெற்றது. “முதலாவது வருடாந்த காதல் போட்டி” என்பது தான் அந்த ஆய்விற்கான பெயர்.

அன்பு, காதல், பாசம், நேசம் என விரியும் மனிதனின் விருப்புக்குரிய உணர்வின் அளவின் தேடலில் வெற்றியாளரைத் தேர்வு செய்கின்ற ஆய்வு அது. போட்டியின் விதிகள் இவைதாம்,

  • போட்டியாளர்கள் தங்களின் அன்புக்குரியவர்கள் பற்றி, 5 நிமிடத்திற்கு உச்சளவில் நினைத்துக் கொள்ள வேண்டும், இந்தவேளையில் அவர்களின் மூளையின் செயற்பாடு fMRI யந்திரம் கொண்டு அளந்து கொள்ளப்படும்.
  • மூளையில் அன்புக்குரித்தானதாக காணப்படும் நரம்பிய வேதியல் கூறுகளின் அளவு கணித்துக் கொள்ளப்படும்.

பல்வேறு வயதுகளிலுள்ள, ஆண், பெண் ஆகிய இருபாலாரும் கலந்து கொண்டனர். இந்தப் போட்டியின் முடிவு ஏதோவொரு வகையில் உங்களுக்கு வியப்பைத் தரக்கூடும்.

காதலிலுள்ள வேதியலின் சாரத்தை அழகியலாய் பதினைந்து நிமிடங்களில் மிக நேர்த்தியாக திரைக்குக் கொண்டுவர இயக்குனர் பிரண்ட் ஹொப்பிற்கு முடிந்திருக்கிறது. நுட்பத்தின் வெகுவான சங்கீரணமான தன்மைகளைத் தாண்டி, அன்பின் மென்மையை அற்புதமாகக் கொண்டு வரும் கமராக்கண் — வியப்பு.

ஒவ்வொரு போட்டியாளரும் அன்பைக் காண்கின்ற விதத்தை விபரிக்கின்ற முறை — காதல். பத்து வயதுப் பையன் மைலோ, அன்பைப் பற்றிச் சொல்லும் விபரம் — உச்சம். “Love is a feeling you have for someone you have feelings about.”

உத்வேகம் தரக்கூடிய, வாழ்வின் அழகிய அனுபவங்களை ஒரு கணம் உசுப்பிவிடுகின்ற இந்த ஆய்வின் ஆவணத்தை நீங்கள் கட்டாயம் காண வேண்டும். பதினைந்து நிமிடங்கள் விரிகின்ற இந்த லாவண்யத்தை காண இதுதான் தருணம்.

.

திண்காறையாகிவிட்டவைகளும், உணர்வுகளின் ஸ்பரிசத்தில் கனமிழந்து போகின்றன. “காதல், தாய்மை இரண்டு மட்டும் பாரம் என்பதை அறியாது” என்ற ரட்சகன் படப்பாடல் வானொலியில் கேட்கிறது.

– உதய தாரகை —

“நான்” என்றால் என்ன?

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார் 2 நிமிடங்களும் 16 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

நேற்றைய தினம், நான் வழமையாக வாசிக்கின்ற Letter of Note வலைப்பதிவை வழமை போலவே வாசித்தேன். நிற்க, முதலில், Letters of Note என்ற தளத்தைப் பற்றிச் சொல்லியே ஆகவேண்டும்.

இரண்டு நபர்களிடையே நடக்கின்ற கடித உரையாடல்கள் சில வேளைகளில், ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் பார்வைக்கான அல்லது சிந்தனைக்கான களத்தை வழங்கும் சாத்தியத்தைக் கொண்டுள்ளது என்பதை வரலாறு சொல்லித்தந்திருக்கிறது.

கடிதத்திற்கான காத்திருப்பில் இது பற்றி கொஞ்சம் சொல்லியிருக்கிறேன். கடிதங்களின் உள்ளடக்கங்கள் காரணமாக, அவை உலகளவும் அறியப்பட வேண்டும் அத்தோடு அதன் உள்ளடக்கங்கள் அனைவரிடமும் உணர்வுகளை உசுப்பிவிட வேண்டும் என்பதைக் கருவாகக் கொண்டு, முக்கியமான சாரங்கள் நிறைந்த கடிதங்களையும் அதன் பின்னணிகளையும் வழங்குகின்ற தளமாக Letters of Note ஐ இனங்கண்டு கொள்ளலாம்.

இந்தத் தளத்தின் பல பதிவுகளும் என்னைக் கவர்ந்தவை. நேற்று அங்கு நான் வாசித்துணர்ந்த கடிதம் பற்றிச் சொல்லிவிட வேண்டுமென நினைத்தேன். இப்பதிவு உருவாயிற்று.

அய்ன் ரேண்ட் — புதின எழுத்தாளர், தத்துவவியலாளர் என இயல்பாக அறிமுகப்படுத்தலாம். உலகப் பிரசித்தம் வாய்ந்த இரண்டு புதினங்களின் ஆசிரியர். அதுமட்டுமல்ல, Objectivism என்கின்ற புறவய மெய்யியல் கோட்பாட்டின் உருவாக்குனர்.

இவரின் புதினமான, The Fountainhead என்பதை வாசித்து முடித்த வாசகி Joanne Rondeau, 1948 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் இவருக்கு கடிதம் ஒன்று வரைந்தார். கடிதத்தின் சாரம் இதுதான்.

“நீங்கள் உங்கள் புதினத்தில், ‘நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன்’ என்று சொல்வதற்கு முன்னர் ஒருவர் ‘நான்’ என்பதை எப்படிச் சொல்ல வேண்டுமென அறிந்து கொள்ள வேண்டும்’ (To say ‘I love you’ one must first know how to say the ‘I’.) என குறிப்பிடுகிறீர்கள். இதை எனக்கு விளக்கியருளுங்கள்.”

இந்தக் கடிதத்திற்கான அய்ன் ரேண்டின் பதில்தான் ஒரு தனிநபர் பற்றிய அவர் மெய்யியலின் அடிப்படையையும் அதனோடிணைந்த சிந்தனையையும் தெளிவாக வெளிப்படுத்தியது. சிந்தனைக்கான கூறாகவும் அமைந்து கொண்டது.

அவரின் பதில், சொல்கின்ற நியாயங்களும் அதனைத் தாண்டிய சிந்தனைகளும் அர்த்தமுள்ளவை. அந்தப் பதில் கடிதத்தை யாவரும் படிக்க வேண்டுமென்ற இந்தப் பதிவின் தேவைகருதி தமிழாக்கம் செய்கின்றேன்.

22, மே 1948

அன்புள்ள ரொன்டியிவ்,

எனது The Fountainhead என்ற புதினத்தில் வருகின்ற ‘நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன்’ என்று சொல்வதற்கு முன்னர் ஒருவர் “நான்” என்பதை எப்படிச் சொல்ல வேண்டுமென அறிந்து கொள்ள வேண்டும்’ (To say ‘I love you’ one must first know how to say the ‘I’.) என்ற வாக்கியத்தை விளங்கப்படுத்தும் படி கேட்டிருந்தீர்கள்.

இந்த வாக்கியத்தின் கருத்து, எனது The Fountainhead என்ற புதினம் பூராகப் பரந்திருக்கிறது. நீங்கள் இந்த வசனத்தை கண்ட 400 பக்கத்திலும் இது பற்றி சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. “நான்” என்பதன் அர்த்தம், யாருக்காக வேண்டியும் இருக்காத சுயாதீனமான, தன்நிறைவான கூறு ஆகும்.

ஒருவன், தன் அன்புக்குரியவர்களுக்காக மாத்திரம் இருப்பது அவனை சுதந்திரமான கூறாக உருவாக்காது மாறாக, அகநிலை சார்ந்த ஒட்டுண்ணியாகவே உருவாக்கும். ஒட்டுண்ணியின் காதலில் எந்த உயிர்ப்போ பெறுமதியோ கிடையாது.

காதல் பற்றிய வழமையான, (மிகத் தீய நிலை) பொருளற்ற அறவுரையாக கூறப்படுவது காதல் என்பது சுயநிலைத் தியாகம் என்பதாகும். ஒருவனின் சுயம்தான் அவனின் ஆன்மா. ஒருவன் அவனின் ஆன்மாவைத் தியாகம் செய்கின்ற நிலையில், அவனுக்கு அன்பை உணர யார் அல்லது என்ன எஞ்சியிருக்கப் போகிறது? உண்மைக் காதல் என்பது ஆழ்ந்த சுயநலமிக்கது. இந்தச் சொல்லின் மேன்மை பொருந்திய பொருளாக — ஒரு தனிநபரின் உயர்நிலை விழுமியங்களின் வெளிப்பாடாகவே காதலைக் கண்டு கொள்ள முடியும். ஒருவன் காதல் வயப்படுகின்ற நிலையில், அவன் தனக்கான மகிழ்ச்சியைத் தேடுகிறான் — அன்புக்குரியவர்களுக்கான தியாகத்தை அவன் நாடுவதில்லை. அப்படி தியாகம் தேவைப்படுகின்ற அல்லது எதிர்பார்க்கின்றவளாக அவன் அன்புக்குரியவளிருந்தால், அவள் அரக்கியாகத்தான் இருக்க முடியும்.

பிறருக்காகவே வாழ்கின்ற — தன் அன்புக்குரியவளுக்காக வாழ்கின்ற — ஒட்டுமொத்த மனித இனத்திற்காக வாழ்கின்ற — நிலையை, சுயமிழந்த, கூறுகள் இல்லாத அலகு எனலாம். சுயாதீனமான “நான்” என்பது, தனக்காகவே வாழ்கின்றவன். அப்போதே, அவனால், எந்த தீய சுயநிலை தியாகங்கள் பற்றிய பாசாங்கும் செய்ய முடியாமலிருக்கும். அவன் அன்பு செலுத்துபவர்களிடம் சுயநிலை தியாகத்தை எதிர்பார்க்கவும் மாட்டான். அதுதான் காதலில் திளைத்திருப்பதற்கும் நிலைத்திருப்பதற்கும் ஒரே வழி அத்தோடு இரண்டு பேருக்கிடையான சுயமரியாதை கொண்ட உறவும் வலுப்பெறவும் அதுவே ஒரேயொரு முறை.

அய்ன் ரேண்ட்.

“சுயம் என்பது மட்டுந்தான் ஒருவனின் நிலைப்பின் ஆதாரம். இருப்பதை இருப்பதாகச் சொல்லாமல், ஏதோ இருக்கிறோம் — ஆனால் இருக்கவில்லை என்ற வகையான விளக்கங்கள் பொருந்தாது. நீங்கள் நீங்களாகவே மட்டுந்தான் இருக்கலாம். நீங்களாகவிருக்காமல் இன்னொன்றாக இருக்க முயற்சிப்பதும் ஒரு வகை சுயவறுமை – சுயமிழத்தல்” என கோபாலு சொல்லச் சொன்னான்.

– உதய தாரகை —

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.