ஏமாளியா நீ?

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 29 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

ஒரு கல்லூரியின் மாணவன் ஒருவன் அவன் நம்புகின்ற ஒரு விடயத்தை ஆய்வின் மூலம் கண்டு கொள்ள முனைந்தான்.

அதற்காக அவன் தயார் செய்த ஆய்வின் வடிவம் இதுதான். “ஈரைதரசன் ஓரக்சைட்” என்ற ரசாயனத்தை சூழலில் பாவிப்பதை கட்டுப்படுத்த அல்லது முற்றாக அகற்றிவிட வேண்டுமென்ற யோசனைக்கு மக்களின் ஆதரவைப் பெற வேண்டுமென்பது தான். இந்த ரசாயனத்தை தடுக்கவிரும்புவோர் தங்கள் கையொப்பத்தையிட்டு உறுதி செய்யலாம்.

ஏன் இந்த ரசாயனம் தடுக்கப்பட வேண்டுமென்பதற்கான காரணங்களையும் அந்த மாணவன், ஆய்வில் பங்குகொண்ட அனைவரிடமும் விரிவாகச் சொன்னான்.

அவன் சொல்லிய காரணங்கள் வருமாறு:

  1. இந்த ரசாயனம், அதிகளவான வியர்வையையும் வாந்தியையும் உண்டு பண்ணும்.
  2. இந்த ரசாயனம், அமில மழையின் மிக முக்கியமான கூறாகும்.
  3. இந்த ரசாயனம், அதன் வாயுநிலையில் பாரதூரமான எரிகாயங்களை ஏற்படுத்தும்.
  4. இந்த ரசாயனம், மண்ணரிப்பினை ஏதுவாக்கின்றது.
  5. இந்த ரசாயனம், மோட்டார் வாகனங்களின் நிறுத்துகையை (brake) பலவீனப்படுத்துகின்றது.
  6. இந்த ரசாயனம், அதீத புற்றுநோயுள்ளவரின் புற்றுக் கலங்களில் காணப்படுகிறது.

illusion

இந்த ஆய்வில் கலந்து கொண்டவர்கள் 50 பேர். அதன் முடிவு வருமாறு:

43 பேர், இந்த ரசாயனத்தை பாவிப்பதில் கட்டுப்பாடு விதிக்க வேண்டும் அல்லது சூழலிருந்து முற்றாக அகற்ற வேண்டுமென கையெழுத்திட்டனர். இன்னும் 6 பேர் தங்களால் முடிவெடுக்க முடியவில்லை என்று விலகினர். ஒருவர் மட்டுந்தான் இந்த “ஈரைதரசன் ஓரக்சைட்” என்கின்ற ரசாயனம் நாம் யாவரும் அறிந்த H2O என்ற ரசாயனப் பெயரால் வழங்கப்படும் நீர் என்பதை அறிந்திருந்தார்.

மாணவனின் ஆய்வின் கருதுகோள், இந்த ஆய்வின் பெறுபேற்றின் மூலம் நிரூபணமாகியது.

அறியாத விடயங்கள் பற்றிச் சொல்லப்படுகின்ற போது, அதனை ஆய்ந்தறிந்து கொண்டு காரியத்தில் இறங்க வேண்டுமென்கின்ற தன்மை பொதுவாகவே அரிதாகியுள்ளது. சொல்லப்படுவதெல்லாம், மந்திரங்கள் என நம்பப்பட்டுவிடுகிறது, இதனால் ஆய்ந்தறிதல் என்கின்ற நிலை அந்நியமாக்கப்பட்டுள்ளது.

சூழலில் அது நடக்கலாம், இது நடக்கலாம், இதனால் அது வரலாம், அதனால் இது வரலாம் என்கின்ற பல விடயங்கள் தான், ஆய்ந்தறிதல் எதுவும் இல்லாமல் தாரக மந்திரங்களாக, காட்டுத்தீயாக மக்களிடையே மக்களால் பரப்பி விடப்படுகிறது. பரவியும் விடுகிறது.

“எந்தளவில் நாம் ஏமாளிகள்?” என்பதே அந்தக் கல்லூரி மாணவன் மேற்கொண்ட இந்தச் செயற்றிட்டத்தின் தலைப்பு. ஆய்வின் முடிவு, இந்தக் கேள்விக்கு அழகிய விடையைக் கொடுத்துவிட்டது.

சொன்னவற்றையெல்லாம் வெறுமனே உடனே எளிதில் நம்பிவிடுகின்ற தகவு உன்னை விட்டும் மறைய வேண்டும். ஆய்தலின் பின்னர் தான் நம்பிக்கை என்பது துளிர் விட வேண்டும்.

“நீ மெய்யென நம்பியுள்ள பொய்கள்” பற்றி நிறத்தில் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேன்.

உலகம் திறந்தே கிடக்கிறது. ஆய்ந்தறிந்து கொள்ள ஆயிரத்தெட்டு விடயங்கள் பொதிந்து கிடக்கின்றன. உன் நேரந்தான் இது.

“உன் கனவில், உன்னைத் தவிர வேறு யாராலும் மழை பெய்விக்க முடியாது” என்று கோபாலு சொல்லச் சொன்னான்.

– உதய தாரகை

குறிப்பு: இந்த யூலை மாதம் முழுக்க ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு புதிய பதிவை நிறத்தில் பதிவதாய் திடசங்கல்பம் பூண்டு, அந்த சங்கல்பத்தின் இருபத்தொன்பதாவது பதிவாய் இந்தப் பதிவு விரிந்தது. நாளை இன்னொரு புதிய பதிவோடு சந்திப்போம்! நன்றி.

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

Advertisements

பணமரம்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 54 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

அது நவம்பர் மாதம் தொடங்கிவிட இன்னும் ஓரிரு நாட்கள் காணப்பட்ட சூழல். நெடுநாட்கள் கழித்து என்னைக் காணவந்தான் என் நண்பனொருவன்.

நெடுநாட்களின் தெரியாத சங்கதிகளை சுவை சேர்த்து குறுகிய நேரத்திற்குள் பகிர்ந்து கொண்டோம். விடைபெறும் நேரத்தில், “உனக்கொரு கிப்ஃட் கொண்டு வந்திருக்கேன்” என்றவாறு என்னிடம் ஒரு பொதியைத் தந்தான்.

பொதியைப் பெற்று, அவனையும் வழியனுப்பிவிட்டு, வீட்டினுள் வந்தேன்.

பொதியில் தந்த பரிசு என்னவாயிருக்கும் என்ற ஆர்வக்கேள்விக்கு விடை தேட, வேகமாக பொதியைப் பிரிக்கலானேன்.

treeofmoney

பொதிக்குள் ஒரு குட்டி மரம் — ஆமாம், அது பணமரம்.

இது சீனர்களின் பாரம்பரியத்தில் வருகின்ற பணமரமல்ல. இது உண்மையான பணமரம்.

அணுக்களால் பிரபஞ்சம் ஆக்கப்பட்டதல்ல, அது பணமரத்தின் கிளைகளின் நிழல்களால் தாக்கப்பட்டது என்பதாய் விசாலமாய் விரிந்து வளரத்துடித்த அந்த பணமரத்தின் கிளையொன்று சொல்லியது எனக்குப் புரிந்தது.

“விருட்சமாய் வியாபிக்க நினைக்கும் உன் கனவின் தொடக்கத்திற்கு நான் தரக்கூடியது என் ஜன்னலோரக் கண்ணாடியின் முகம்தான்” என்றவாறாய் பணமரத்திற்கு வீடு தருகிறேன்.

தொடர்ச்சியாக நீருற்றி பராமரிக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் எனக்கு விடயங்கள் சொல்லப்பட்டன.

காலைநேரத்தின் கதிரவனைக் காணும் என் ஜன்னல் கண்ணாடியின் தோழனாய் பணமரம் இரவோடிரவாக மாறிக் கொண்டது.

என் கரம் பற்றிக் கொண்ட போதெல்லாம், அது மெல்ல மெல்ல முளைத்துக் கொண்டுவிடுவதைக் கண்டு உவகை கொள்வேன்.

அதன் மெதுவான முன்னேற்றம் அதன் கிளைகளுக்கு வலிமை கொடுத்தாலும், என் எண்ணங்களுக்கு வானமும் கொடுத்தது.

பணி முடித்து பல மணிகளுக்கு பின்னர் வீடு வந்து அந்த மரத்தைக் காண்கின்ற போது, சோர்ந்து போய் இருக்கும். என் ஸ்பரிசத்தில் புத்துணர்ச்சி பெற்றுக் கொள்ளும்.

பணமரத்தின் இயல்பான வாழ்வையும் அதன் ஒவ்வொரு கிளையும் கொண்ட பிரபஞ்சத்தின் விலாசங்களையும் கண்டு வியந்திருந்திருக்கிறேன். ஒரு விஞ்ஞானமும் இந்த விலாசங்களுக்கு விலாசம் கொடுத்ததில்லை என்பதை நீங்கள் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

அது காலை வேளை, சூரியனும் அற்புதமாய் ஒளி தந்து சூழலை ரம்மியமாக்கியது. காற்று வரட்டுமே என்று ஜன்னலை திறந்து விட்டு, வெளியே சென்று விட்டேன்.

அன்று பணமரத்திற்கு மகிழ்ச்சி அலாதியாய் இருந்திருக்க வேண்டும்.

நிலைகளை மாற்றிக் கொள்வதில் காலநிலைக்கு எப்போதுமே இருக்கும் பிரியம் அன்றும் தொடர்ந்தது. பெய்யெனப் பெய்த மழை ஜன்னலையும் தாண்டி பணமரத்தையும் துவம்சம் செய்து விட்டுள்ளதை வீடு திரும்பியதும் கண்டேன்.

கவலை — மௌனம்.

விழுந்தாலும், எழுவேன் என்ற நம்பிக்கையோடு பணமரம் தரையில் ‘வியாபித்துக்’ கிடந்தது. கையில் அதனைப் பற்றிக் கொண்டு அதன் கண்ணீரைத் துடைக்கலானேன்.

“உன்னைவிட, நீ வேறொன்றை நேசித்து, பின் அதனை இழக்கும் போதே, நீ இழப்பின் உண்மையான வலியை உணர்ந்து கொள்கிறாய்” — அதன் ஒரு கிளை உரக்கச் சொல்லியது.

அதன் கிளைகள் சொல்லிய ஒவ்வொரு விடயத்தையும் கேட்டு, தூங்கிய எனக்கு எழும்பிய போதெல்லாம், அவை சொன்ன அத்தனை உணர்வுகளோடு என்னோடு ஒட்டிக் கொண்டு பயணிப்பதான உணர்வு தோன்றியது.

இந்தக் கிளைகளின் உணர்வு ஒட்டிப் போன கதையை யாரிடம் தான் சொல்லலாம். யார்தான் கேட்கப் போகிறார்கள் என்ற முடிவெடுக்கப்பட்ட அனுமானங்களின் தொடக்கங்கள் எனக்குள் நிலை கொண்டாலும், நான் கிளைகளோடு ஐக்கியமாயிருந்தேன்.

நிஜச்சூழலில் நடப்பது பற்றிய துலங்களைத் தரக்கூட எனக்கு முடியவில்லை. இந்த கிளைகளின் உணர்வுகள் அப்படி ஒட்டிக் கொண்டுவிட்டது.

ஜன்னல் கண்ணாடிக்கருகில் இருந்த பணமரத்தை நான் இப்போது, என் கைகளுக்கு எட்டிய தூரத்தில் வைத்து அழகு பார்க்கிறேன். கிளைகளோடு சிலாகித்துக் கொள்கிறேன்.

இப்போது நான் தலையணைக்கடியில் வைத்து அந்த மரத்தை வளர்க்கின்றேன். என் காதோரமாய் அது பாடும் தாலாட்டுப் பற்றி உங்களுக்கு எதுவும் தெரியாது. கூடவே கனவின் ஓரத்தில் பணமரம் நின்று, உதிரும் இலைகள் விழுகின்ற ஓசைகளையும் என்னால் கேட்க முடிகிறது.

பணமரங்களோடு நேசம் வைத்திருப்பது, மற்றையவற்றுடன் நேசம் வைத்திருப்பதைக் காட்டிலும் விஷேசமானது. உங்கள் கவனத்தை அதற்கு வழங்க வேண்டும். மன ஓர்மையாய் இருக்க வேண்டும். நேரத்தை அதற்காகத் தர வேண்டும். அதனோடு உன்னிப்பாக இருக்க வேண்டும். உலகத்திலே இத்தனையும் வேண்டிநிற்கும் ஒரு நேசம் பணமரத்தின் நேசமாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

“இந்த நேசம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்” என்று கோபாலு சொல்லச் சொன்னான்.

(யாவும் கற்பனை அல்ல)

– உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

நிம்மதிகளைச் சேமித்தல்

இந்தப் பதிவை ஒலி வடிவில் கேட்க:

iTunes இல் நிறம் Podcast Niram Podcast
(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார் 1 நிமிடமும் 16 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

இது குளிர்காலம். விண்வெளிக்கு செல்வது போன்று, உடையணிந்து வெளியே செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் இன்னும் கொஞ்ச நாளில் வந்துவிடும்.

மழைபெய்யும் மத்தியானத்தில் போர்வைக்குள் போர்த்தி கிடந்திருப்பது எப்படியோ, பனிவிழும் இரவில் மெளனமாய், பனி விழும் மௌனத்தைக் கேட்பதும் அற்புதம் தான்.

புகைகள் நிரம்பிய கனவு. பூராய் மழைபொழியும் காட்சி. தடுக்கிவிழுவதாய் நெஞ்சு கணத்து திடுக்கிட்டு நினைவுக்கு வரும் கனவின் விளிம்பு. மறந்து போகும் முக்கியமான கனவின் முகவரி.

சிந்திய தேநீர் சேமிக்கும் நிம்மதி

ஞாயிற்றுக்கிழமை. விடிகின்ற காலை. வித்தியாசமான வானம். மெல்லியதாய் காற்று. அடுத்த அடிக்கு அப்பால் இருக்கும் உன்னை காணமுடியாத பனிமூட்டம். கண்களை ஆவியால் வாட்டும் சுடும் தேநீர்க் கோப்பை.

இறுதிச் சொட்டுவரை நக்கி உண்ணப்பட்ட பனிக்கூழின் ரப்பர்க் கரண்டி. பனிக்கூழ் தொலைத்து ரப்பரின் சுவையைக் கண்டு விழிக்கும் நாக்கு. முடிவில்லாத பாதைகளின் முனைகளை நோக்கிப் பாயும் சைக்கிள் சக்கரங்கள்.

ஐபோனின் அழைப்பு மணியின் அதிர்வு. “அடிப்பதை நிப்பாட்டிடு” எனக் கட்டளையிட்டு அடித்தடித்தே ஓய்ந்து போகும் அலாரம்.

காலை நேர முகத்தில் படும், சுடுநீரின் குளிர். கண்ணாடியில் சரிசெய்து கொள்ளக் கேட்கும் தலைமுடி. பசையாய் ஒட்டி வாழ வேண்டுமென நினைத்தும் பட்டுவிட்டு வெளியே துப்பித் தொலைக்கப்படும் பற்பசை.

காகிதத்தோடு காதலாகிப் போன, அந்தப் பேனாவின் முத்தம். “ஒரு சொல்லால் முத்தம் தா, நான் பதிலுக்கு ஒரு பந்தியாய் முத்தம் தருகிறேன்” — என்ற காகிதத்தின் ஆசை.

அவன் விரல்களின் ஸ்பரிசத்தில் அழகாய் கானமிசைக்கும் கணினி. கணினியோடு சேர்ந்து அழாமலே கண்ணீர் சொட்டும் அவன் கண்கள்.

புயலின் வலிமைக்கு பொத்துப்போன அந்தக் குடிசையின் கதவு. விடிகின்ற வேளையில் ஒப்பாரி வைக்கும், அக்கதவின் அகலப்பிழந்த வாய். நிலவைக் கூட்டிக் கொண்டு வீட்டுக்கு வரும் கோபாலு. நிலவோடு கண்சிமிட்டிக் காதல் செய்யும் உடுக்கள்.

பாய்ந்து பாய்ந்து மரம் தாவும், குரங்கின் குதூகலம். தான் காயப்படுத்தப்பட்டேன் என்றே நிலத்தில் விழுந்து ஆயுள் இழக்கும் குரங்கின் வாயகன்ற மாங்காய். இது பழமென்று தெரிந்திருந்தால் குரங்கிற்கு முன்னரே குறிவைத்திருக்கலாமே — பள்ளிச் சிறுவனின் கவலை.

உணர்வுகள், உயிர்கள், உண்மைகள் என எல்லாமுமே சேமிக்கக்கூடிய நிமிடங்களைத் தந்துவிடுகிறது. நிம்மதிகளாய் சேர்ந்துவிடுகிறது.

தபாலில் பரிசுப்பொதியொன்று எதிர்பாராததாய் வந்து தரும் பூரிப்பை, இன்று தபாலில் அனுப்பியிருக்கிறேன்.

இப்படி இத்தனையாய்ச் சேமிக்க முடிந்த நிமிடங்கள் எப்போதும் நிலைத்திருப்பதில்லை. உங்களோடு நிமிடங்கள் நிம்மதி தருகையில் சேகரித்துக் கொள்ளுங்கள். வறட்சியிலும் மழை தரும். மாரியிலும் வெயில் தரும்.

“நல்லவைகள் எப்போதும் நிலைப்பதில்லை,” — கோபாலு சொல்கிறான். 2012 உம் அப்படித்தான்.

அனைவருக்கும் புதுவருட வாழ்த்துக்கள்.

– உதய தாரகை

மறுமொழி சொல்லி ட்விட்டரில் தொடர நான் இங்கே. 🙂 –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

நீலம்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 42 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

வானத்தைக் காட்டி மட்டுந்தான் நீ, நீல நிறம் பற்றிக் கதைக்கிறாய். ஆகாயம் தொலைக்கின்ற நிறமும் நீலம் தான். பரந்து விரிந்து வானம் தாண்டி நீலத்தைச் சொல்லும் வேறு நிலைகள் இல்லையா?

நள்ளிரவின் நிழலுக்கும் நீலம் தான் நிறம்.

ராச்சாப்பாடு சமைக்கும் போது, அடுக்களையில் எரியும் அடுப்பின் மையத்தை மையல் கொண்டுள்ளதும் நீலம் தான்.

எல்லோரும் நீலம் என்றால் எதைச் சொல்லிக் காட்டுகிறாரோ, அவை மட்டுந்தான் உனக்கும் நீலமா?

நீ காண்கின்ற நீல வர்ணத்தின் கலவையை இந்தப் பூமியில் அப்படியே கண்டுணர்ந்தவர் யாராய் இருக்கலாம்? நீ மட்டுந்தான்.

பவளங்களுக்கு நீலம் பொருந்திப்போகின்ற நிறம் — கண்களுக்குள் கதிராளி எட்டிப் பார்க்கும் நிறம். மாணிக்கங்களில் மனதைக் கொள்ளையடிக்கும் வண்ணம் – அது நீலம்.

நீருக்கும் நீல நிறம் தான் என்று அவர்களோடு சேர்ந்து நீயுந்தான் சொல்கிறாய். நீர் நீலம் தான் என்பதை நிஜமாகவே நீ அறிவாயா?

ஒரு மாதத்தில் இரண்டு தடவை பௌர்ணமி வந்தால், “நீலநிலா” என்றுதான் சொல்வார்கள். அதற்காக நீ நிலாவை நீலம் என்று எப்போதாவது சொல்லியதுண்டா?

நிறங்களை பிரித்தறியும் திறனிழந்த கண்களுக்குக் கூட தெரியும் நிறம், நீலம் என்பதை நீ அறிய வேண்டும்.

ஆனால், இத்தனை நீலம் கொண்டு நிலைகள் இருக்க, வானத்தை மட்டுந்தான் நீ, நீலம் என்று சொல்கிறாய்? ஏன் என்றுதான் புரியவில்லை.

வானம் தான் இருளிற்கு முகவரி கொடுப்பது. இருள் அதனோடு சேர்ந்தது, வானமும் இருளோடு வாழ்வது.

கரிய நிறமான வானத்தை, ஏன் நீ இன்னும் நீல நிறம் என்று நிச்சயமாகச் சொல்கிறாய்?

நீ கேட்டதெல்லாம் உண்மையென உணர்ந்தால் அந்த உண்மைக்கு உன் விழிகளால் எப்படிப் பொய் சொல்லித் தரமுடிகிறது?

நீலம் நிறம் — பொதுவாக உன் தேடல் விரிவாக வேண்டும். பொதுவாக விழிகள் காணும் காட்சிகள் பற்றிய விவரம் தோன்ற வேண்டும். கண்களின் மொழியில், நீ தேர வேண்டும்.

நீ நினைத்திராத பல நிலைகளில் நீலம் பாவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஸ்டார் ட்ரெக் அறிவியல் புனைவின் வேற்றுக்கிரக மனிதப்போலிகளான அன்டோரியன்களின் ரத்தத்தின் நிறம் நீலம்.

நீல நிறம் தன்னகம் கொண்ட உணர்வின் சுவாசங்கள் ஏராளம். தனிமை, வெறுமை, கவலை என விரியும் அத்தனை உணர்வுகளையும் சொல்ல ஆங்கிலக்காரன் நீலம் என்ற நிறத்தை சொற்களோடு சேர்க்கிறான்.

நீ மெய்யென நம்பியுள்ள பொய்கள் பற்றி நிறத்தில் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேன்.

மலரொன்று, “என்னை மறவாதே!” என்று சொல்லும், அதன் நிறமும் நீலந்தான். நிறத்தில் அந்த மலர் பற்றி சொல்லியிருக்கிறேன். மறந்துவிட்டாயா?

தன் பெயருக்குள் மகிழ்ச்சியைக் கொண்ட அந்த bluebird of happiness பறவையின் நிறமும் நீலந்தான்.

கலைகளுக்குள் பொதிந்து வீசும், சுவையின் மணமும் நீலந்தான். காற்றின் நிறமும் நீலந்தான். கவி செய்யும், அந்தக் காகிதத்தின் கிழிந்த நுண்ணிய விளிம்பை உற்றுப்பார், அதுவும் நீலந்தான்.

இத்தனை இயல்பான மாதிரிகள் நீலத்தை விழிகளுக்குச் சேர்க்க, உலகத்தில் வானத்தில் மட்டுந்தான் நீலம் உண்டு என நீ சொல்வது வறுமையல்லவா?

பிரபஞ்சம் விசாலமானது — ஃபீலிக்ஸ் போம்கார்ட்னர் விண்வெளியின் விளிம்பில் நின்று பூமிக்குக் குதிக்க எண்ணிய கணத்தில், அவருக்குத் தோன்றிய உணர்வு, அடக்கம் ஒன்றுதான். விழிகளில் தோன்றிய அந்த தோற்றமும் நீலந்தான். அடக்க குணமும் நீலந்தான்.

உன் உவமைகளை நீ தூசுதட்ட வேண்டியிருக்கிறது. நீலத்தை நீ எல்லாவிடத்திலும் தேட வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு பொருளை நீ கூர்ந்து நோக்கினால், நீலமென உணர்வாய்.

நீ, அது நீலந்தான் என எதை எண்ணிக் காண்கிறாயோ, அவையெல்லாம் உன் விழிகளுக்கு நீலமாய்த் தோன்றுவது, மூளையின் விஞ்ஞானம்.

நீ கட்டாயம் நீயல்லாத நிலைகள் பற்றி தெளிய வேண்டுமென, கோபாலு விரும்புகிறான்.

– உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம்

உனக்கான பாடல்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார் 33 செக்கன்கள் தேவைப்படும்.) [?]

அதுவொரு செவ்வாய்க்கிழமை. கல்லூரி வளாகத்தின் நூலகத்தில் என்றும் போல், நிறையப் பேர் நூல்களை எடுப்பதற்கும் கொடுப்பதற்கும் வாசிப்பதற்குமாய் குழுமியிருந்தனர்.

கோபாலும், வழமைபோலவே நூலொன்றை இரவல் வாங்கிக் கொள்ள அங்கு சென்றிருந்தான்.

அவனுக்கு தேவையான புத்தகம் இருக்கின்ற பகுதியை நோக்கிச் சென்று பொருத்தமான நூலை தேடலானான்.

ஒரு புத்தகத்தின் பொருளடக்கத்தை பார்க்க முற்பட்ட போது, அப்புத்தகத்தின் உள்ளே இருந்து காகிதத் துண்டொன்று எட்டிப் பார்த்து, கீழே விழுந்தது.

விழுந்த காகிதத்தை ஆர்வத்தோடு எடுத்துத் படித்தான் கோபாலு.

உனக்கான பாடல்

இன்றைக்கு நீ கவலையாகவிருந்தால், நீ உலகில் இருப்பதாய் நினைவில் கொள். நீ உலகில் இருப்பதை மறந்து போனால், நீ வாழ்க்கையை வாழ்கிறாய் என ஏற்றுக் கொள். வாழ்கின்ற வாழ்க்கை பற்றிய பிடிப்பில்லை என்றால், நீ நேசிக்கப்படுவதை உணர்ந்து கொள். நீ நேசிக்கப்படுவதை நம்பவில்லையாயின், இது உனக்காகவே ஒருவரால் எழுதப்பட்டது என்பதை தெரிந்து கொள்.

வாசித்த மாத்திரத்திலேயே அவன் முகத்தில் புன்னகை எங்கிருந்தோ தொற்றிக் கொண்டது.

அந்த அழகிய காகிதப் பொக்கிஷத்தை, இருந்த புத்தகத்தோடு இரவல் வாங்கிக் கொண்டு சென்றவன், திருப்பிக் கொடுக்கவேயில்லை.

(யாவும் கற்பனையல்ல)

– உதய தாரகை

நீங்கள் என்னை நிச்சயமாக ட்விட்டரில் தொடரலாம். நான் இங்கே. 🙂 –

கவலை பற்றியதான கவலைகள்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  2 நிமிடமும் 9 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

மனிதனின் இருப்பின் அழகியலாகத்தான் கவலையைக் காண வேண்டியுள்ளது. கவலைகளின் வகைகள் பலவாறாக விரிந்து சென்றாலும், மனிதன் கவலைப்படுகின்ற நிலைக்குள் எப்போதோ ஒரு தடவை வந்துவிடுகிறான். மீள்கிறான். மீண்டும் வருகின்றான்.

இப்படியே கவலைகளும் சக்கரமாய் சுழல்கின்றன.

மனிதன், கவலையே இல்லாமலிருக்க அவன் மூளைக் கலங்களில் பாதிப்பு ஏற்பட்ட புத்திசுவாதினமற்றவனாக இருக்க வேண்டுமென விஞ்ஞானம் சொல்கின்றது.

ஆக, மனிதனை — இயல்பான மனிதனாக அடையாளப்படுத்தி நிற்பது அவனோடு ஒட்டிக் கொள்ளும் கவலைகளும் தான்.

கவலைகளுக்கு வரலாறுகள் இருப்பது போன்று, வரலாறுகள் தான் பல நேரங்களில் கவலைக்கு ஆதாரமாகியும் விடுகின்றது.

நடந்த விடயமொன்றைப் பற்றி ஒருவன் அடைந்து கொள்கின்ற கவலையின் உச்சம் தான் — கவலைக்கே முகவரி தருகிறது. நடக்கப் போவது பற்றியதான கவலைகளுக்கு வேறு பெயர்களும் உண்டு. அதனால், நடந்தவைகளின் மொத்த வடிவம் கவலைகளின் பெரும் பகுதியை தனக்குள் தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளதென்ற முடிவுக்கு வரலாம்.

கவலைகளை எமக்குள் நாம் அனுபவித்துக் கொள்வதில் கற்பனைத்திறனின் பங்கு அளப்பரியது.

ஒரு பொருளை நீங்கள் நேற்று வாங்குவிட்டீர்கள் என வைத்துக் கொள்வோம். மூன்று தினங்கள் கழித்து உங்கள் நண்பன் அதே பொருளை குறைந்த விலையில் வாங்கியதாக சொல்கிறார். இதைக் கேட்ட கணத்தில் உங்களின் கற்பனைத் திறன், “ஓரிடண்டு நாள் பொறுத்திருந்து இதை வாங்கியிருக்கலாமே!” — “நிறையப் பணத்தைக் கொடுத்து வாங்கிவிட்டோமே!” என்றவாறான பல கோணங்களில் அமைந்த கவலைகளை அது மனதில் நடத்தும்.

இதே பொருளை, இன்னொரு நண்பன் ஒரு மாதங்களுக்கு பின்னர், குறைந்த விலையில் வாங்கிவிட்டதாக நீங்கள் அறிந்தாலும், நீங்கள் கொள்கின்ற கவலையின் அளவு, “கொஞ்சம் பொறுத்திருந்தால் நிறைய சேமித்திருக்கலாம்” என்ற மூன்று நாள் கதையில் தான் மொத்தமாக ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும்.

இதுவொரு சின்ன உதாரணம் தான். கவலைகளின் பரப்பு — விசாலமானது. ஆழம் — சங்கீரணமானது என்பதை ஒவ்வொரு நாளிலும் ஒவ்வொரு தனி மனிதனும் உணரும் வகையில் வாழ்க்கை பல சம்பவங்களையும் அதனோடான கவலைகளையும் அவனுக்கு அளித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு ஒப்பிடும் நிலையிலுள்ள சந்தர்ப்பமும் கற்பனைத் திறனும் கலந்து கொண்டால், கவலைக்கான களம் தோன்றிவிடுகிறது.

ஆனால், மனிதனாக இருப்பதனால் நாம் கவலைப்பட்டே ஆக வேண்டும். இவ்வாறு தோன்றும் கவலைகளைப் போக்கிவிட மனிதனின் எண்ணத்தில் ஓடுகின்ற நிலைகள் மீளும் தகவுடையன.

“அதை அப்படிச் செய்திருக்கலாமே!” — “இப்படிச் செய்திருந்தால் அது அப்படியாக வந்திருக்குமே!” — “எப்படித்தான் நான் இப்படியொரு முடிவெடுத்தேனோ?” — “எனக்கே நான் அடிக்கனும் போல இருக்கு” என்ற சுய உரையாடல்களின் தொடர்ச்சியாகத்தான் கவலை போக்கும் படலங்கள் மீள மீள உருவாகிக் கொள்கின்றன.

கவலைகள் மறைந்து போக, மறந்து போக மனிதனெடுக்கின்ற பல முன்னெடுப்புகள் கவலைகளை நித்தமும் ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்வதற்கான ஆதாரமாகி விடுவதை அவன் உணர்ந்து கொள்வதில்லை.

கவலையை மனிதன் அழகியலாகப் பார்க்க வேண்டிய அவசியமிருக்கிறது.

உலகில் கவலையில்லாத இயல்பான மனிதர்கள் எவரும் இல்லை. ஒவ்வொரு கணமும் கவலையோடு தான் ஒவ்வொரு வினாடியும் விரிகிறது. ஆனால், இப்படி விரியும் கவலையை எப்படி எமக்கு சாதகமாக மாற்றிக் கொள்ளலாம்?

“எல்லோருக்கும் தானே கவலையுண்டு. எனக்கு மட்டுமில்லையே!” என்று எண்ணி அகத்திலும் முகத்திலும் புன்னகை சேர்க்கலாம்.

கவலைகளை மனத்தில் கொண்டுவருவதில் கற்பனைத்திறனின் பங்கு அதிகமென்பதால், கவலை தரும் கற்பனைத் திறன் கொண்டு, கலைகள் செய்யலாம். கவலைகளை கலைகளாக பரிவர்த்தனை செய்த கலைஞர்களின் வரலாறு உலகம் பூராக விரிந்து கிடக்கிறது.

கனவுகள் இருந்தால் இலக்குகள் இருந்தால் அவற்றை அடைகின்ற பாதையில் ஏற்படும் தடங்கல்களுக்கு நீங்கள் கட்டாயம் வலியை உணர வேண்டும்.

கவலையே இல்லாமல் வாழ்வது வாழ்க்கையே அல்ல. ஆனால், “கவலைகள் எனக்கு இருக்கே!” என்று உங்களை நீங்களே வெறுப்பது எப்படி வாழ்வின் அழகியலாக முடியும்?

எல்லோரும் தான் தடங்கல்களைச் சந்திக்கின்றனர். அந்தத் தடங்கல்கள் பல வேளைகளில் எமது தீர்மானங்களின் வருவிளைவுகளாக இருக்கின்றன. கவலைகளின் ஆதாரங்களாயும் தொடர்கின்றன. அந்தத் தீர்மானங்களை எடுத்தத்திற்காக உங்களை நீங்களே மன்னிக்க பழக வேண்டியுள்ளது. மன்னிப்பு என்பது தனிமனிதன் நிலையில் தான் கட்டாயம் தேவைப்படுகிறது.

“நாம் கொள்கின்ற கவலைகள் — நாம் பிழை செய்துவிட்டோம் எனச் சொல்வதற்காக வருவதல்ல, நாம் இன்னும் அதை விட அற்புதமாக செயலாற்றும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளோம் என ஞாபகமூட்டவே வருகிறது” என கோபாலு சொல்லச் சொன்னான்.

– உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

உணர்விழக்கும் மொழியாடல்கள்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  2 நிமிடமும் 29 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

நாகரிகத்தின் வளர்ச்சி என்பது ஒரு சமூகத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியின் அளவு கோளாகவே இருந்து வருகிறது. கருவியை மனிதன் கண்டுபிடித்து அதன் வாயிலாகக் கண்டு கொண்ட விசித்திரங்களை பகிர்ந்து கொள்ள, ஆவணப்படுத்த இன்னொரு கருவி தேவையென உணர்ந்து அதைக் கண்டுபிடிக்கத் தொடங்கினான்.

அவனின் கண்டுபிடிப்பின் வருவிளைவுதான் மொழி. கருவிக் கையாட்சியும் மொழியின் பயன்பாடும் தான் ஒரு சமூகத்தின் நாகரிக வளர்ச்சியின் ஆணிவேராகத் திளைத்தது.

இந்த மொழியின் தயவால் இலக்கியம் தோன்றியது, இதிகாசம் பதிவாகியது. இன்னும் பல சாத்தியங்கள் உருவாக்கம் பெற்றன. ஆயிரக்கணக்கான மொழிகள் நவீன உலகில் வழக்கத்தில் காணப்படுகின்றன.

அதேவேளை, பலமொழிகள் பாவனையிலிருந்து அழிந்தும் போய்க் கொண்டிருக்கின்றன. மொழிகள் வெறுமனே எண்ணங்களை பரிமாறிக் கொள்வதற்கான ஊடகங்களாக மட்டுமல்லாது, அம்மொழி சார்ந்த கலாச்சார, சமூக நிலைகளை வெளிப்படுத்தும் அங்கங்களாகவும் இருக்கிறது.

ஆஸ்திரேலியாவின் பழங்குடிமக்களில், கூகு திமித்ர் என்ற மொழியை பாவிப்பவர்களின் மொழியில் இடது, வலது, முன்னால், பின்னால் என்ற சொற்கள் இல்லை. அவர்கள் இந்த நிலைகளைக் குறிப்பதற்காக திசைகாட்டியின் திசைகளைக் குறிப்பிடுவர்.

“நான், நூலகத்திற்கு வலது புறமாக நிற்கிறேன்” என்பதை, “நான், நூலகத்திற்கு தென்கிழக்காக நிற்கிறேன்” என்று அந்த பழங்குடி மக்கள் திட்டவட்டமாக திசைகளைக் குறிப்பிடுவர்.

ஒரு மொழியில் காணப்படும் பல சொற்களில் தோற்றத்தின் பின்னணியில் ஒவ்வொரு வரலாறு இருக்கும். கர்வம் இருக்கும். வீரம் இருக்கும். கலாச்சாரம் இருக்கும். சமூக அடையாளம் இருக்கும். விவேகம் இருக்கும்.

தனது சூழல் சார்ந்த உணர்வின் பதிவாகத்தான் மொழியை மனிதன் உபயோகப்படுத்தி வந்திருக்கிறான். பல சமூகங்களில் காணப்படும் உணர்வுகளுக்கான அந்த மொழிச் சொற்களுக்கு, பொருத்தமான ஒரு சொல் பல மொழிகளில் கிடைப்பதில்லை. இது அந்தச் சமூகச்சூழலின் உணர்வுச் செல்வத்தைக் காட்டுகின்ற நிலை.

ஒரு சில மொழிகளில் ஒரு சொல் சொல்கின்ற விடயத்தை, பல சொற்கள் கொண்டு மட்டுந்தான் இன்னொரு மொழியில் விளக்க முடியும். மொழியோடு ஒரு சமூகத்தின் அடையாளமே நகர்த்தப்படுகிறது. பிணைந்துவிடுகிறது.

Kyoikumama என்ற ஜப்பானிய சொல் சொல்கின்ற விடயத்தை ஒரு சொல்லில் மொழிமாற்றம் செய்ய முடியாது. “தனது பிள்ளையை, கல்வியில் அதிகம் சாதனை படைக்க வேண்டுமென்று தொடர்ச்சியாக நச்சரித்துக் கொண்டிருக்கும் தாய்” என்பதுதான் அதன் பொருள்.

இன்றைய சூழலில் மொழியின் பரிமாற்றம் எழுத்து வடிவம், ஒலி வடிவம் என பல வகைகளில் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஊடகங்களின் வழியாக மொழியின் அடையாளம் மிக உன்னதமாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒவ்வொரு மொழியும் அதன் அடையாளத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்கான தமது ஆயத்தங்களையும் ஆர்வங்களையும் இணையம், இயல்பு வாழ்வு என்பவற்றிலே விசாலப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

இந்த நிலை எமது மொழி தமிழிலும் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. இணையம், அன்றாட வாழ்க்கை என்பவற்றில் இதற்கான ஆர்வங்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருப்பது சுவையான நிகழ்வே.

ஆனாலும், இந்த ஆர்வங்களின் வெளிப்பாட்டின் உள்ளடக்கத்தில் அதிக மொழியாடலுக்கான ஈடுபாடு தெரியாமலேயே தவிர்க்கப்படுகிறது என்பது போல் தோன்றுகிறது. “மொக்கை பெற்ற பெருவாழ்வு” (பாடசாலையில், “கள் பெற்ற பெருவாழ்வு” என்று பன்மையைக் குறிக்க வரும் கள் பற்றிய கட்டுரை படித்ததுண்டு) என்று பெரியதொரு கட்டுரை வரையுமளவில் “மொக்கை” என்ற சொல் அத்தனை ஊடகங்களையும் ஆட்கொண்டுவிட்டது.

உண்மையில் இந்தச் சொல்லைச் சொல்வதனால், சொல்பவர் எதைச் சொல்ல வருகிறார் என்ற கேள்வி எப்போதுமே எனக்குள் தோன்றுவதுண்டு. அதற்கு விளக்கம் கேட்டால், அதற்கான விடையும், “ஏன்ப்பா, மொக்கையா கேள்வி கேட்கிற?” என்றவாறு முடிவது கவலை.

நமது மொழியில் ஒரு விடயத்தை அப்படியே சுட்டிக் காட்ட சொற்கள் இல்லையா? ஒரு விடயத்தை பாராட்டுவதற்குக்கூட “மொக்கை போடம செய்தீங்க!” என்றவகையில் மொழியாடல் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.

இங்கு சொற்களின் வறுமைக்கு என்ன காரணமென்றால், எதுவுமே அல்ல — நாம் மற்றும் நாம் வாழும் சூழல். இந்தச் சூழலில் அதிக விழுக்காடுகளை தொலைக்காட்சி, சினிமா, இணையம் என்பன நிரப்பிவிடுகின்றன.

ஒரு நிறைவான சம்பாஷணை ஒன்றை வானொலியில் கேட்க வேண்டிய ஆர்வத்தின் நிலை, ஈற்றில் “மொக்கை, மொக்கை” எனக் கேட்டுக் கொள்கின்ற மொழியின் வறுமையை உணர்வதாய் முடிந்து போய்விடுகிறது.

சங்ககால இலக்கியத் தமிழ் வேண்டாம். நவீன காலத்தில் உணர்வுகளைப் பதியச் செய்யும் ஊடகமாக மொழி இருக்கின்ற நிலையில், மொழி என்பது வெறும் “மொக்கை” என்பதாகவே மட்டுப்படுத்தப்பட்டு விட்டதா? என்ற கேள்வி எனக்குள் எழுகிறது.

உணர்வுகளை செழிப்பாகச் சொல்லிவிட தமிழில் பல சொற்கள் இருக்கின்றன. அவை அத்தனையும் இயல்பான சொற்கள், இலகுத் தமிழ்ச் சொற்கள். “மொக்கை” பெற்ற பெருவாழ்வு — அவற்றை மறந்து போய்விடச் செய்திருக்கலாம். ஆனால், அதுவல்ல ஒரு மொழியின் சிறப்பு.

நாம் சொல்கின்ற கருத்துக்கள், பதிவுகள் இணையமெங்கும் ஏதோவொரு வகையில் ஆவணமாகிவிடுகிறது. எதிர்காலத்தில் மொழியின் வளம் பற்றி நாளைய சந்ததியினர் இணையத்தில் தேடுகின்ற போது, வெறும் “மொக்கை” என்ற சொல்லை மட்டும் எல்லா உணர்வுகளையும் வெளிக்கொணர பாவிக்கப்பட்டதா? என்ற சந்தேகத்திற்கான உறுதிப்பாடாக மாற்றிவிடுவதா என்பதை நீங்கள் கட்டாயம் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

“அற்புதமாயிருக்கிறது” என்பதை “மொக்கையாயில்லை” என்று சொல்வதை எப்படி ஜீரணிக்க முடியும்?

“இணையத்தில் பதியும் உங்கள் ஒவ்வொரு எழுத்தும் ஒலியும் ஒளியும் வருங்காலத்தின் வரலாறுகள். வரலாறு படைப்பதற்கான வாய்ப்பு உங்களிடம் இருக்கின்ற இந்த நிலையில் அதை விவேகமாய் பாவிக்க வேண்டியது, உங்களின் கடமை,” என்று கோபாலு சொல்லச் சொன்னான்.

  • உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். 🙂 நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

இதுவொரு கமராவின் கதை

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார் 59 செக்கன்கள் தேவைப்படும்.) [?]

அவனொரு பிரபலமான நிழற்படப்பிடிப்பாளன். உலகப் புகழ் வாய்ந்த பல நிழற்படங்களின் சொந்தக்காரன் என்று கூட சொல்லிவிடலாம். அவனின் அற்புதமான நிழற்படங்களை நேசிப்பவர்கள், அவனோடு கொஞ்சம் பேசிவிட வேண்டுமென ஆர்வம் கொள்வர்.

அவன் வாழ்ந்த பகுதியில் வசித்த, செல்வந்தன் ஒருவன், அவனை இராப்போசனத்திற்காக அழைத்தான். அழைப்பை ஏற்று, அவனும் செல்வந்தனின் வீடு சென்றான்.

செல்வந்தனைப் போலவே, செல்வந்தனின் மனைவிக்குக் கூட, இவனின் பிரபலமான நிழற்படங்களை ரொம்பப் பிடித்திருந்தது.

அவன் அங்கு சென்றதைக் கண்டதும், உடனே சந்திக்க முந்திக் கொண்டு, “உங்களை இங்கு காண்பதில் எனக்கு ரொம்ப மகிழ்ச்சி. உங்களின் அற்புதமான நிழற்படங்கள் பலதையும் பார்த்து வியந்திருக்கிறேன். அத்தனையும் என்னைக் கவர்ந்தவை” என்றாள் – அவன் அவளுக்கு புன்னகையால் பதில் சொன்னான்.

பேச்சைத் தொடர்ந்த அவள், “இவ்வளவு அழகான, அற்புதமான நிழற்படங்களை எடுக்கிறீர்கள் என்றால், உங்களிடம் கட்டாயம் விலையுயர்ந்த தரம் மிக்க கமரா இருக்கவேண்டும். உங்களின் அந்தக் கமராவின் விபரங்களைக் கொஞ்சம் சொல்வீர்களா?” என்று கேட்டு நின்றாள்.

அவனோ, பதிலுக்கு புன்னகைத்து மௌனத்திற்கு அவகாசம் கொடுத்தான்.

இராப்போசனம் முடிந்தது. அவன் வீடு செல்ல வெளியேறத் தொடங்குகையில், செல்வந்தனின் மனைவி எதிர்ப்பட்டு, மீண்டும் அதே கேள்வியைக் கேட்டாள்.

“நல்லது. உங்கள் வீட்டின் சாப்பாடு மிக மிக அற்புதமாக இருந்தது. உங்களிடம் மிக அற்புதமான நல்லதொரு அடுப்பு இருக்குமென உறுதியாக நம்புகிறேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டு புன்னகையோடு, அகன்று சென்றான்.

மனிதனின் அன்னியோன்யம் இல்லாத கலைகள் தோன்றிய வரலாறுகளும் இல்லை. இருக்கவும் முடியாது. நுட்பங்களைப் பாவிக்கும் மனிதனை விட, நுட்பங்களின் மீதான அதீத நம்பிக்கை பலருக்கும் இங்குள்ளது. இது இயல்பிருப்பு நிலையாகிவிட்டிருப்பதும் கவலை.

மனிதனின் பாவனையில்தான் நுட்பங்களுக்கே முகவரி கிடைக்கிறது. இங்கு மக்களால் பாவிக்கப்பட்டு நேசிக்கப்பட்டு, மனித இயல்பு நிலை அம்சங்கள் நுட்பங்களோடு கலக்கும் போதே, உயரிய கலைகள், விடயங்கள் என பலதும் உருவாக்கம் செய்யப்படுகின்றன.

“கலைகளை, படைப்பாக்கங்களை வெறும் கருவிகளின் வருவிளைவுகளாக மட்டும் கருதிக் கொண்டு, அதனை உருவாக்குபவனை மறந்துவிடுகின்ற சமகாலத்தின் நிலையை என்னவென்று சொல்வது?” என கோபாலு கேட்கிறான்.

– உதய தாரகை

மறுமொழி சொல்லி ட்விட்டரில் தொடர நான் இங்கே. 🙂 –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.