திசைச் சொற்கள் தந்த மகிழ்ச்சி

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  2 நிமிடங்களும் 19 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

பிரேசில்: எனது பயண அனுபவங்கள் [#1]

TEDGlobal 2014 மாநாட்டில் பங்கேற்கும் பொருட்டு, பிரேசிலின் ரியோ டி ஜெனிரோவுக்கு பயணமானேன். இதுவே, தென் அமெரிக்க கண்டத்திலுள்ள ஒரு நாட்டில் TEDGlobal இடம்பெறும் முதற் தடவையாகும். கடந்த ஆண்டு, ஸ்கொட்லாந்தின் எடின்ப்ரா நகரில் இடம்பெற்ற TEDGlobal மாநாட்டிலும், நான் கலந்து கொண்டிருந்தேன், அப்போது, ஐக்கிய ராச்சியத்திலேயே நான் வசித்திருந்ததால், அந்த இடம் பற்றிய அனுபவங்கள் அவ்வளவு புதிதாக இருக்கவில்லை.

பிரேசிலிற்கான பயணம், தென் அமெரிக்கக் கண்டத்தில் நான் பயணிக்கும் முதல் நாடாகும். அதனாலோ என்னவோ, இந்தப் பயணம் பற்றி நான் பரவசப்பட்டிருந்தேன்.

niram-brazil-journey

இந்த பரவசமடைதலுக்கு, பல காரணங்கள் துணையாகி நின்றன. அதில் பிரேசிலின் மொழியே பிரதானமாகும். உலகளவில், சுமார் 190 மில்லியன் மக்கள் போர்த்துகேய மொழியை தங்கள் அன்றாட விடயங்களில் பயன்படுத்துகிறார்கள். அவர்களில், 89 சதவீதமானவர்கள் வசிப்பது பிரேசிலில் ஆகும். இதிலிருந்து, அங்கு பிரேசிலியன் போர்த்துகீஸ் (பிரேசிலின் போர்த்துக்கேய மொழி) மொழியே பிரதானமாக இருக்கிறது. ஆங்கிலம் உட்பட, ஏனைய எந்த மொழிக்கும் இடமில்லை என்பதை நான் அங்கு சென்றதும் அறிந்து கொள்வதற்கு அதிக நேரமெடுக்கவில்லை.

ஆங்கிலம் ஒரு பொது மொழி, சர்வதேச மொழி என்றெல்லாம் அந்த மொழிக்கு கொடுக்கப்படும் விளம்பரங்கள் யாவும், அங்கே எடுபட்டதாகச் சொல்ல முடியாது.

போர்த்துக்கேய மொழியிலிருந்து பிரேசிலின் போர்த்துக்கேய மொழி மாற்றங்கள் கொண்டது. அந்த மாற்றங்கள், சின்னதாய் இருந்தாலும், அவை பிரேசிலியன் போர்த்துகேய மொழியை தனித்துவமாகக் காட்ட துணை நிற்கிறது, என போர்த்துக்கல் நாட்டிலிருந்து வந்த என் நண்பன், மிகல் கப்ரால் சொன்னான்.

பிரேசிலின், சான் பவுலோ (Sao Paulo) விமான நிலையத்திற்கு வந்து சேர்ந்தேன். அங்கிருந்து, ஒரு மணிநேர விமானப் பயணத்தின் மூலம், ரியோ டி ஜெனிரோ செல்வதாகவிருந்தது. அந்த விமான நிலையத்திலிருந்து, ரியோவிற்கு செல்வதற்கான செல்வதற்காக, நான் உள்ளூர் விமானச் சேவை நிலைகள் அமையப் பெற்றிருக்கும் இடத்திற்கு செல்ல வேண்டும்.

உள்ளூர் விமானச் சேவை (Domestic Flights) பற்றிய அறிவித்தல்கள் அங்கு எதுவுமே என் கண்ணுக்குத் தென்படவில்லை. அங்கு விமான நிலையக் காவல்துறை அதிகாரிகள் நின்றிருந்தனர். அவர்களிடம், சென்று, உள்ளூர் விமானச் சேவை Terminal ஐ அடைய எந்த வழியால் செல்ல வேண்டுமென ஆங்கிலத்தில் கேட்க, அவர்களோ, போர்த்துக்கேய மொழியில் தொடர்ச்சியாக விளக்கம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர்.

எதுவுமே, புரியவில்லை. ஆக, அவர்களிடம் எனது கேள்வியை மெதுவாக மீண்டும் கேட்டேன்.

அதற்கு, தனது இடப்பக்கமாக கையைக் காட்டி, “சயீதா” என்று ஒரு காவல் துறை அதிகாரி சொல்ல, அதனை வழிமொழிவதாய், “சயீதா” என்று இன்னொரு காவல் துறை அதிகாரியும் அதனைத் தொடர்ந்து சொன்னார்.

அவர்கள், காட்டிய பக்கம் தான் உள்ளூர் விமான நிலைய அமைவு இருக்க வேண்டுமென்ற நம்பிக்கையோடு, நகரலானேன். “சயீதா” என்ற சொல், “Exit” என்ற சொல்லின் போர்த்துக்கேய வடிவம் என்பதைச் சொல்லியாக வேண்டும்.

வெளியே சென்றால், உள்ளூர் விமானச் சேவைகள் நிலை இருக்குமென்ற நம்பிக்கை வீண் போகவில்லை. அங்கே அது இருந்தது. மகிழ்ச்சி நிறைந்தது.

அங்கு உள்ளூர் விமானச் சேவைகளின் நிலையத்திற்குள் செல்கின்ற வழியில் பொதிகளின் கணினி கதிரியக்கப் பரிசோதனை இடம்பெற்றது. அங்கும், ஒரு விமான நிலைய காவல்துறை அதிகாரி நின்று கொண்டு, பொருள்களையும் பொதிகளையும் பரிசோதனைக்காக தட்டில் இடுமாறு போர்த்துக்கேய மொழியில் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

அங்குதான், ஆனந்தாச்சரியம் தோன்றியது. எனது பொதிகளை பரிசோதனைக்காக வழங்கும் தருணம் வந்தது. அந்தக் காவல்துறை அதிகாரி, வழமை போன்றே போர்த்துக்கேய மொழியில் அறிவுறுத்தல்களைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அவர் சொன்ன அறிவுறுத்தல்களின் இடையே, இரண்டு தமிழ்ச் சொற்களும் இருந்தது தான் அந்த ஆச்சரியத்திற்குக் காரணம்.

அதனை தமிழ்ச் சொற்கள் என்பதை விட, தமிழில் சேர்ந்த திசைச் சொற்கள் என்று வழங்கலாம். பரிசோதனைக்கான தட்டில், சப்பாத்து, சாவி ஆகியவற்றைப் போடுமாறு சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். காலணியை சப்பாத்து என்றும் திறப்பை சாவி என்றும், வழங்கும் பழக்கம் இன்றும் தமிழ்ச்சூழலில் காணப்படுகிறது. போர்த்துக்கேயர்களின் ஆட்சியால் தொற்றிக் கொண்ட, சொற்கள் வழக்கத்தில் உள்ள நிலை அப்படியிருக்க, போர்த்துக்கேயர்களின் ஆதிக்கத்தின் ஒரு சொச்சத்தை சான் போலோவில் கண்டு, அறிமுகமுள்ள விடயங்கள், அந்நியமான நிலைகளில் வாய்க்கின்ற போது தோன்றுகின்ற மகிழ்ச்சி, மனத்தில் தொற்றிக் கொண்டதை சொல்லியாக வேண்டும்.

அந்த அனுபவத்தோடு, ஒரு மணிநேர விமானப் பயணத்தின் நிறைவாக, ரியோ டி ஜெனிரோ வந்தடைந்தேன். அங்கிருந்து, எனது தங்குமிடமான Copacabana பகுதியிலுள்ள Windsor Atlantica Hotel இற்கு செல்ல, எனக்காக வந்திருந்த Taxi இல் ஏறிக்கொண்டேன்.

விமான நிலையத்திலிருந்து அந்த Taxi, விரைந்தது — விரைந்த பயணத்தின் வழியே சுவாரஸ்யங்கள் ஏராளம்.

அடுத்த பாகத்தில் இன்னும் சொல்கிறேன்.

தாரிக் அஸீஸ் (உதய தாரகை)

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

தெரிவு செய்வது யார்?

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 59 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

உங்களின் தெரிவுகளில் ஆதிக்கம் செய்ய எவற்றையெல்லாம் அனுமதிக்கிறீர்கள்?

இன்று காலை நண்பனொருவன், பகிர்ந்த காணொளியொன்றைக் காண நேர்ந்தது. அதைப் பார்த்த முடித்த மாத்திரத்தில் ஒரு சில விடயங்கள் எனது மனத்தில் தோன்றியது. அந்த விடயங்கள் தொடர்பாக நிறத்தில் பல தடவை சொல்லி இருக்கிறேன். இருந்தாலும், அதை இன்னுமின்னும் பதிவு செய்ய வேண்டுமென்கின்ற ஆர்வத்தின் விளைவுதான் இந்தப் பதிவு.

பொதுவாக, வயது வந்தவர்கள் உலகைக் காண்பதும் அதேவேளை சிறுவர்கள் காணும் உலகமும் முற்றிலும் மாறுபட்டதாகும். இதுதான், உண்மை என்று தெரிந்த நிலையிலும், வயது வந்தவர்கள், தமது உலகமெனக் கற்பனை செய்து கொள்கின்ற விடயங்கள் பலவேளைகளில் அபத்தமாகவே இருக்கின்றன.

இதற்கு, இவ்வாறு உலகத்தைக் காண வேண்டுமென்ற தெரிவை அவர்கள் செய்தாலும், இந்தத் தெரிவை தேர்ந்தெடுப்பதில் பல புறச்சூழலின் நிலைகள் காரணமாக அமைகின்றன. அதில் முக்கியமானது, ஊடகமாகும்.

ஊடகம் என்பது, வானொலி, தொலைக்காட்சி, சினிமா என்பதோடு நின்றுவிடாது, சமூக ஊடகம் என்பதாகவும் இணையம் வாயிலாக ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கி இருப்பது வெளிப்படையானதே!

ஒரு சமூக அமைப்பின் மொத்த சிந்தனையை மாற்றியமைக்கின்ற ஆற்றலை ஊடகம் எப்போதும் கொண்டிருக்கிறது. இந்த ஊடகத்தின் சக்தியின் வலையில் சிக்கியே, சாமான்யன்களின் பல வாழ்க்கை பற்றியதான முடிவுகள் சாத்தியமாகிறது.

உண்ணும் உடையிலிருந்து, உடுக்கும் உடையிலிருந்து, வாழ்கின்ற வீடுவரை அனைத்திலும், ஊடகம் கொண்டுதருகின்ற சித்தரிப்பின் விளைவுகளே, உயர்வென பலரும் இங்கு நம்பிவிடுகின்றனர்.

தனது தோற்றத்தின் மொத்த தெரிவும் மெருகூட்டலும், ஊடகம் உபதேசிக்கின்ற விடயங்களை “அப்பி” விடுவதால் கிடைக்குமென்கின்ற அறிவு கற்பிதம் செய்யப்பட்டு, அவை பலரையும் தொடர்ச்சியாக ஆட்கொண்டும் வருகிறது.

ஆக, ஊடகங்கள் நெறியாள்கை செய்து, வணிகத்தின் தேவை கருதி உருவாக்கப்படும் அத்தனை விடயங்களும் ஔடதங்களாகப் பார்க்கப்பட்டு, தேனென நுகரப்படுகின்றன.

இந்த நுகர்தல் என்பது, வெறும் நுகர்தல் என்ற நிலையையும் தாண்டி, மாயை என்ற உலகங்களையும் உண்மையென நம்புகின்றதான நிலையை தோற்றிவிக்கிறது.

அது அப்படியும் நின்றுவிடுவதில்லை, ஊடகம் பற்றிய ஆதிக்கமேயில்லாத, தன் வாழ்வைக் ‘களித்துக்’ கொண்டிருக்கும் சகமனிதனுக்கும், இன்னொரு ஊடக ஆதிக்கம் கொண்ட சகமனிதனால், ஊடகம் தனக்குக் சொல்லித்தந்த விடயங்கள் பற்றி சொல்லிக் கொடுக்கப்படுகிறது. நம்பச் செய்யப்படுகிறது.

இங்கு ஊடகங்களையோ, அதன் வணிக நிலைச் செயற்பாடுகளையோ குறை சொல்ல முடியாது, அவைதான் அவற்றின் பணியாகவிருக்கின்றன. மாற்று ஊடகம் என்ற தேவை இருக்கிறது என்பதெல்லாம் இன்னொரு கட்ட விவாத நிலைப் பொருள்,

ஆனால், ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் ஆழச் சிந்தித்து, தனது ஆய்தலின் அடிப்படையில் அவன் பற்றிய, அவன் வாழ்கின்ற சூழல் பற்றிய, ஏன் அவனின் மொத்த வாழ்வு பற்றிய தீர்மானங்களை எடுக்கத் துணிகின்ற — முயல்கின்ற தருணமே, மாற்று ஊடகத்தின் தொடக்கப்புள்ளி.

ஒவ்வொரு தனிநபரின் ஆய்ந்தறிந்த எண்ணத்தின் சேர்க்கை என்பது, வணிகம் பற்றிய குறிக்கோளோடு திகழுகின்ற ஊடகச் சிந்தனைக்கான மாற்றுநிலை.

ஆக, இங்கு சொல்லப்பட வேண்டியதெல்லாம், ஊடகங்கள் தருகின்ற விடயங்களை நுகரக் கூடாது என்பது அல்ல. நுகரப்படுகின்ற அத்தனை விடயங்கள் பற்றியதான தனிநபர் ஆழ்நிலை விமரிசனங்களும் அதன் உண்மைத் தன்மை பற்றியதான ஆய்தலும், அந்த விடயங்கள் பற்றியதான தேடல்களும் இங்கு அதிகரிக்க வேண்டும் என்பதாகும்.

வயது வந்தவர்கள், சிறுவர்கள் என 50 பேர்களை அழைத்து, அவர்களிடம் ஒரேயொரு கேள்வி கேட்கப்பட்டது. “உங்களின் உடலின் ஒரு விடயத்தை நீங்கள் மாற்ற வேண்டுமென நினைத்தால், அது என்னவாகவிருக்கும்?” என்பதுதான் கேட்கப்பட்ட கேள்வி.

நான் மேலே சொன்னது போலவே, வயது வந்தவர்கள் அத்தனை பேர் வழங்கிய பதில்களும், அவர்கள் நாளாந்தம் வாசிக்கின்ற, பார்க்கின்ற, கேட்கின்ற ஊடகங்களால் உண்மையென கற்பிதம் செய்யப்பட்ட மாயையான விடயங்களால், ஆதிக்கம் செய்யப்பட்டிருந்தன. ஆனால், சிறுவர்களின் பதில்களோ, ஊடக ஆதிக்கம் அற்றதாய் வெளிப்படையாயிருந்தது.

இதுதான் அந்தக் காணொளி.

ஒவ்வொருவராலும், சிந்திக்க முடியுமென்ற உண்மை தொடர்ச்சியாகச் சொல்லப்பட்டு வருகின்றது. சிந்தனை என்ற குணம்தான் எமது, முக்கிய மனித பண்பாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறது. ஆனால், சிந்தனையை மழுங்கடித்து, சிந்தனை பற்றிய சூன்ய நிலைகளை வழங்கும் ஊடக வணிகம் அதனைச் சார்ந்த அரசியல் பற்றியெல்லாம் இன்னமும் கவனிக்கப்படாமல், அவை வேதங்களாக, “சிந்திக்கத் தெரிந்த மனிதர்களால்”, பார்க்கப்படுவது வேதனையளிக்கிறது.

மாற்று ஊடகம், மாற்று சினிமா, மாற்று எழுத்து, மாற்று சங்கீதம் என விரியும் அத்தனை இயல்புகளினதும், தொடக்கமென்பது தனிமனிதனின் ஆழ்ந்த சிந்தனையும் மனப்பாங்கு மாற்றமும் தான்.

சிந்தனையை மாற்றி ஆதிக்கம் செலுத்த வணிக நிலைச் சாதனங்கள் — ஊடகங்கள் , ஒவ்வொரு தனிநபரையும் இலக்கு வைத்து, அதில் வெற்றியும் காணும் போது, அந்த முனைப்புகள் பற்றிய பொதுவான அறிவைக் கூட தனிமனிதன் தவறவிட்டுக்கிடப்பது பொருந்தாது.

உங்கள் சிந்தனையில் மாற்றங்கள் தோன்ற, வழி செய்வது உங்கள் தெரிவுகள். நீங்கள் தெரிவுசெய்யப் போகிறீர்களா? அல்லது உங்களுக்காக ஊடகங்களை, தெரிந்து தர சொல்லப்போகிறீர்களா?

— தாரிக் அஸீஸ் (உதய தாரகை)

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

அர்த்தங்கள் புதிது

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 3 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

வாழ்வின் அர்த்தம், நம்பிக்கை, தேர்வு என்பன பற்றியெல்லாம் வித்தியாசமாகக் கதைக்கின்ற ஒரு அழகிய காவியமாகவே, நான், ஆன் லெமட் இன் Stitches என்ற நூலைக் காண்கின்றேன்.

ஒரு மனிதன், தன் சௌகரிய வலயத்தைத் துறக்கின்ற தருணத்திலேயே அவனது நிஜமான வாழ்வின் அழகியலைக் காண்பதற்கான வழியை உருவாக்கிக் கொள்கின்றான் என்கின்ற உண்மையை உறுதிப்படச் சொல்கிறது இந்த நூல்.

1-X0g6B1-SDSREAhnckJ3e5w

தனது வாழ்வின் உண்மைச் சம்பவங்கள், அனுபவங்கள் மூலமாக, தனது உண்மையான தன்மையை உணர்ந்து கொண்ட விதத்தை சொல்ல, ஆசிரியர் கையாளும் மொழி அழகியலாயிருக்கிறது. அதில், நகைச்சுவையோடு, உத்வேகம் தோன்றுகின்ற அற்புதமும் பொதிந்திருக்கிறது.

“நம்பிக்கைகள் எல்லாமே, தொலைந்த கணத்தில் நம்பிக்கை பற்றியதான உறுதி மனத்தில் தோன்றுகின்ற அந்தத் தருணம் தான் வாழ்வின் உயிர்ப்பையும் அர்த்தத்தையும் சொல்லித்தரும்”, என்பதாக லெமட் ஓரிடத்தில் சொல்கிறார்.

கலையையும் வாழ்வையும் சேர்த்து ரசிக்கின்ற ஆசிரியரின் மனப்பாங்கில் நான் என்னை இழந்து போகின்றேன். புத்தகமும் கலையும் அவரின், வாழ்வின் மீதான கவனத்தை புதுப்பிக்கச் செய்திருக்கிறது.

இயற்கையோ, இசையோ, வாசிப்போ, எதுவாக இருந்தாலும், அது உங்களைச் சூழ நின்று கொண்டு, வாழ்க்கையின் உங்களையும் விட பெரிதான ஒன்று பற்றிய நம்பிக்கைகளை விதைக்க வழியாகி நிற்கும்.

இந்த நிலையை அறிகின்ற நிலையில், நீங்கள் காண்கின்ற விடயங்கள் பற்றியதான புரிதலும் அர்த்தங்களும் மிக உயர்வான நிலையாகி உணர்வுகளைத் தொடும். அதுவே, மகிழ்ச்சிக்கான காரணியுமாகி வாழ்க்கை பற்றிய அழகியலை எழுத்துச் சொல்லும்.

படைப்பாளி ஒருவன், தன்னைச் சூழ இருக்கின்ற விடயங்கள் தொடர்பில் உண்மையாகவும் உத்வேகத்தோடும் புதியன படைக்கத் தொடங்குகையில், அங்கு பல பரிமாணங்களில் படைப்பு தன் தளங்களைத் தொடுகிறது என ஆசிரியர் சொல்லி வைக்கிறார்.

வாழ்க்கைப் பயணத்தில் ஒவ்வொரு வினாடி பற்றியதான சுவாரஸ்யங்களை பூட்டிச் சேமித்து வைக்க வேண்டுமென்ற மகிழ்ச்சியை இந்த நூல் தருகிறது.

— உதய தாரகை (தாரிக் அஸீஸ்)

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

ஒன்பதாவது ஆண்டில் நிறம்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 39 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

ஒரு பாதை – பனி மூட்டம் நிறைந்திருந்தது, கண்ணுக்கு எட்டிய தூரத்தில், தெரிவதெல்லாம் பனிமூட்டம். வேறெதுவும் தெரியவில்லை. ஒரு கார் பயணிக்கிறது, அதன் பிரதான முன் விளக்குகள் எரிகின்றன. அவற்றின் வெளிச்சம் படுகின்ற தூரமெல்லாம் பாதை தெரிகிறது. காரும் பனிமூட்டங்கள் துளைத்து பயணிக்கிறது வெளிச்சத்தின் தயவால்.

இப்படியான ஒரு அனுபவம் தான் எழுதுவதும். எழுதுவதன் அழகு கூட, அதனை தொடங்குகின்ற நேரத்தில் தான் வெளிச்சம் போட்டுக் கொள்கிறது. எழுத எழுத பாதை தெரியத் தொடங்கும். ஈற்றில், முழுமையும் வந்து சேரும்.

கடந்த 18 (18.09.2014) ஆம் திகதியோடு, நிறம் தனது எழுத்துப் பயணத்தின் எட்டாவது ஆண்டைப் பூர்த்தி செய்து, ஒன்பதாவது ஆண்டிற்குள் நுழைந்து கொண்டது.

niram-nine-01

வாழ்வின் சிதறிக் கிடக்கின்ற சின்னச் சின்ன குதூகலங்களைக் கோர்த்துச் செய்யப்பட்டது நிறம். துன்பங்களை ரசித்து ஆள வேண்டுமென்ற மனதை செதுக்க தேட்டம் கொண்டது தான் நிறம்.

இங்கு எல்லாமுமே அழகாய் இருக்கிறது. ஆனால், அவை எல்லோருக்கும் அப்படியாக இருப்பதில்லை. அவை அப்படி இருக்கவும் முடியாது.

சுவையான வாழ்வின் அழகிய தருணங்கள், எல்லோருக்கும் உள்ளன. அந்தத் தருணங்களை ஒவ்வொருவரும் நினைவில் குடிகொள்ளச் செய்கின்ற போது, வாழ்வு இனிக்கத் தொடங்கிவிடும். சாதிப்பது சாத்தியமாகிவிடும். இதை நிறம் தொடர்ச்சியாக சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது.

எதையும் தொடர்ச்சியாகச் செய்கின்ற நிலையில், அதுவாகவே நாம் ஆகிவிடுகிறோம். அப்போது அதில் தேர்ச்சியும் பெற்றிருப்போம். அது அப்போது, வெறும் செய்கை என்று சொல்லப்படாது, பழக்கமான வழக்கமாக என்றும் எம்மோடு ஒட்டிக்கொள்ளும்.

குதூகலம் தருகின்ற பழக்க நிலைகளை எமக்கு சொந்தமாக்கிக் கொள்கின்ற நிலையில், எம் நினைவுகளில் மகிழ்ச்சி தொற்றிக் கொள்ளும்.

ஆக, இங்கு எல்லோரும் தம்மில் தாமே முதலீடு செய்ய வேண்டியது முக்கியமாகவிருக்கிறது. ஆன்மா, உடல், மனம் என முதலீட்டுத் தளங்கள் ஏராளம் உள்ளன.

படைப்புகள் சொல்கின்ற ஒரு விடயம், வாழ்க்கை எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்பதும் இன்னும் சொல்லப்படாமல் ஆயிரம் கதைகள் அடைகாக்கப்படுகின்றன என்பதும் தான்.

வெறுங்காலோடு, ஒரு இரவுப் பொழுதில், மரத்தின் இலைகள் உதிர்ந்து பாதையெல்லாம் மூடிக் கிடக்கின்ற போது, அதன் மேல் நடக்கின்ற சுகம் பற்றி சொல்லிவிட முடியாது. வாழ்க்கையின் அரும்பு துளிர்த்தெழுதல் அங்கு நடக்கும். அது நடந்தது. இந்தச் சின்னச் சின்ன குதூகலங்களின் சேர்க்கைதான் வாழ்க்கை.

பாதங்கள், இலைகளின் நரம்புகளை வருட, துன்பங்கள் பற்றிய நினைவுகள் கூட தொலைந்து போகும். காற்றின் பூரிப்பின் ஸ்பரிசத்தில், இன்பத்தின் எல்லை தெரியத் தொடங்கும். மரத்திற்கும் மனிதனுக்கும் நிறையத் தொடர்புகள் உள்ளன. அதுபோலத்தான், எழுத்திற்கும் மரத்திற்கும் ஆயிரம் தொடர்புகள் காணப்படுகின்றன.

இந்தப் பூமியின் அழகிய நிலைகள் பற்றிய நினைவூட்டலையும் வாழ்வின் வசந்தம் பற்றிய புரிதலையும் நிறத்தின் பதிவுகள் தொடர்ச்சியாகச் சொல்லிக் கொண்டேயிருக்கும். நீங்கள் தேனீர் அருந்துகின்ற போதும் கூட, அதனை உலகின் அற்புதங்களின் ஒன்றென எண்ணிக் கொண்டு சுவைத்தலே, மனவெளியின் உச்ச நிலை குதூகலமென்று நான் நம்புகின்றேன்.

ஒன்பதாவது ஆண்டில் நுழையும் நிறத்தோடு பயணிக்கின்ற அன்பான உங்களுக்கு நன்றி சொல்கின்றேன். இன்னும் சேர்ந்து நிறையப் பயணிப்போம்.

வாழ்க்கையை வாசிக்கின்ற வாய்ப்பை இந்த நிறம் உங்களுக்கு கொண்டுதரும் என்ற நம்பிக்கையை விதைத்தவனாக, இந்த எட்டாண்டு நிறைவின் குதூகலத்தையும் ஒன்பதாவது ஆண்டின் தொடக்கத்தின் திடசங்கல்ப்பத்தையும் உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கின்றேன்.

நன்றிகள் கோடி.

  • உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

இதை வாசிக்க வேண்டாம்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 2 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

https://medium.com/tamil-writing/4d6eed75e9f1

இது ஒரு அன்பான சவால் — கட்டளை என்றே வைத்துக் கொள்ளுங்கள். இந்தச் சவால் பற்றி அறிகின்ற கணத்திலேயே, அதில் தோற்றுப் போவீர்கள்.

உங்கள் கண்கள், நீங்கள் அறிந்த மொழியின் எழுத்துக்களைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே அதனை வாசித்து உணர்ந்து கொள்ள முந்திக் கொள்ளும்.

ஆனால், இந்த நிலைமை, மிக இயல்பானது — உலகிலுள்ள கண்களால் பார்க்க கூடிய அத்தனை பேருக்கும் பொதுவான ஆற்றல் என்று நீங்கள் நம்பிவிடக் கூடாது.

வாழ்நாள் முழுக்க வாசிக்கத் தெரியாமலேயே, வாழ்தலின் ஒரு பகுதியைத் தொலைத்த மக்களின் தொகை என்பது தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது.

உலகில் வயது வந்தவர்களில் ஏழு பேருக்கு ஒருவர் என்ற ரீதியில் எந்த மொழியிலும் வாசிக்கத் தெரியாதவர்களாய் இருக்கின்றனர் என்பது அதிர்ச்சி தரும் தகவல்.

அத்தோடு நின்றுவிடவில்லை, 250 மில்லியன் சிறுவர்கள், கல்வி கற்காமலேயே தம் வாழ்க்கையை கேள்விக்குறியோடு (?) தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர்.

வாசிப்புத் திறன் உன்னத நிலையை உணர்த்தவும், கற்றலின் தேவையை முன்னிருத்தவும் — வாசிப்பதை நேசிக்கின்ற ரூம் டூ ரீட் (RoomToRead) அமைப்பு, “இதனை வாசிக்க வேண்டாம்” (Do not Read This) என்ற தொனிப்பொருளில் ஒரு செயற்றிட்டத்தை முன்னெடுத்துள்ளது.

அதன் நிமித்தம் உருவாக்கப்பட்டுள்ள காணொளி இது.

அந்த செயற்றிட்டம் பற்றியும் வாசிப்பு என்கின்ற திறனின் அவசியம் பற்றியும் பதிய வேண்டுமென்ற என் எண்ணத்தின் நீட்சிதான் இந்தப் பதிவு.

“எழுத்தறிவித்தவன் இறைவனாவான்” என்று சும்மா சொல்லியிருக்கமாட்டார்கள்.

உங்கள் நண்பர்களிடமும் இதனைப் பகிர்ந்து வாசிப்பின் அவசியத்தையும் கற்றலின் தேவையையும் முன்னிற்கச் செய்யுங்கள்.

நன்றி.

  • உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

நெய்தல்: தமிழ் ஒருங்குறி கட்டற்ற எழுத்துரு

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 5 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

நான் சொற்களைப் பொருள்களாகவே பார்க்கின்றேன். ஒவ்வொரு சொற்களும் கொண்டுள்ள குணமும் ஆர்வமும் தெளிவும் எனக்குள் எப்போதும் பரவசம் கொண்டுதரும்.

சொற்கள் பல கோர்த்துச் செய்யப்படுகின்ற செய்யுள்களும் பேச்சுக்களும் வனப்பிற்குரியவை. பல சொற்களின் தொடர்ச்சியான பிணைப்பால் தோன்றும் பொருள் கொண்ட வாக்கியம் மொழியின் ஆச்சரியம் என்பேன்.

சொற்களின் மூலக்கூறாய் இருப்பது எழுத்துக்கள். அவை தமக்கேயுரித்தான பண்புகளை, சொற்களோடு சேருகையில், பூசிக் கொள்ளும். ஆக, சொற்களின் தோற்றுவாய், எழில் கொஞ்சும் எழுத்துக்கள் தாம்.

தமிழ் மொழியின் அழகிய அரிச்சுவடியில் இருநூற்று நாற்பத்தேழு எழுத்துக்கள் இருப்பது கவிதை. அந்த எழுத்துக்கள் மூலம் தோன்றிய, தோன்றுகின்ற, தோன்றவுள்ள எண்ணங்களின் வனப்பு வியப்பான குதூகலம்.

நான் எம்மொழியினதும் எழுத்துக்களின் வளைவுகள், நெளிவுகள், நேர்த்திகள், தோற்றங்கள், அளவுகள் என அனைத்தையும் பற்றி ஆர்வத்தோடு அவதானிப்பது வழக்கம். அதுதான் அந்த மொழிகளில் காணப்படுகின்ற எழுத்துக்களை அழகாக அத்தோடு வித்தியாசமாக வடிவமைப்பதற்கான உத்வேகத்தை எனக்கு வழங்குகின்றது.

ஆங்கிலம் மற்றும் அதனோடு சார்ந்த மொழிகளில் காணப்படுகின்ற எழுத்துக்களுக்கு அணிசேர்ப்பதாய், நான் பல எழுத்துருக்களை வடிவமைத்து, நிரலாக்கம் செய்து வெளியிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றேன்.

dssapng-01

அந்த வகையில், நான் உருவாக்கிய ஆங்கில எழுத்துருக்களின் வடிவமைப்பை நிகர்த்த வகையிலான தமிழ் எழுத்துருவையும் உருவாக்க வேண்டுமென்று ஆர்வங் கொண்டேன். அந்த ஆர்வத்தின் வெளிப்பாடுதான் – நெய்தல்: தமிழ் ஒருங்குறி (Unicode – யுனிகோடு) எழுத்துரு.

கையெழுத்து போன்றதான வடிவமைப்பைக் கொண்டதான நெய்தல் எழுத்துருவை வடிவமைத்து நிரலாக்கம் செய்து, தமிழ் கூறும் நல்லுலகிற்கு கட்டற்ற நிலையில், வெளியிட்டுள்ளேன்.

நீங்கள் உங்கள் ஆவணங்களில், நூல்களில், பத்திரங்களில், பதாகைகளில், இணையத்தளங்களில் என எதிலும் இந்தப் புதிய நெய்தல் எழுத்துருவைப் பயன்படுத்தலாம். நீங்கள் பயன்படுத்திய நிலைகளை neythal@niram.org என்ற முகவரிக்கு ஒரு நிழற்படமாக அனுப்ப முடிந்தால், அதனைக் கண்டு, உங்களைப் போன்று நானும் ஆனந்தம் கொள்வேன்.

அச்சில் நெய்தல் தமிழ் எழுத்து

அச்சில் நெய்தல் தமிழ் எழுத்து

ஐபோன் திரையில் தோன்றும் நெய்தல் எழுத்துரு

ஐபோன் திரையில் தோன்றும் நெய்தல் எழுத்துரு

நெய்தல் எழுத்துரு, திரையிலும் அச்சிலும் நேர்த்தியாகவும் அழகாகவும் அற்புதமாகவும் தோன்றும் வகையில் இயைபாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது. அத்தோடு, இது இரண்டு வடிவ நிலைகளில் (Regular & Bold) கிடைக்கின்றது. அதுமட்டுமல்லாது, நெய்தல் எழுத்துருவைக் கொண்டு, ஆங்கிலம், தமிழ் உட்பட இருபத்தொரு மொழிகளில் எழுத முடியும்.

நெய்தல் எழுத்துருவை இங்கே பெற்றுக் கொள்ளலாம்.

உங்கள் நண்பர்களுக்கும் நெய்தல் எழுத்துருவை அறிமுகம் செய்து வையுங்கள். அவர்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். நன்றி.

- தாரிக் அஸீஸ் (உதய தாரகை)

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

எது உண்மை?

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  2 நிமிடங்களும் 32 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

பல நாட்களுக்குப் பிறகு, கோபாலுவோடு நிறைய நேரம் கதைப்பதற்கான வாய்ப்புக் கிட்டியது. அந்தக் கதையாடலின் ஒரு பகுதி, உண்மை பற்றியதாய் அமைந்திருந்தது.

உண்மையில், உண்மை என்பது என்ன? யாரும் நம்மிடம் நம்பிவிடுமாறு சொல்லுவதுதானா உண்மை? இல்லை. நாம், நம்புகின்றவை மட்டுந்தானா உண்மை. இல்லை. உண்மை என்பது ஒரு மாயைதானா? இல்லை. நாம் நம்பி, மற்றவர்களையும் நம்பிவிடுமாறு கேட்கின்றவைதான் உண்மையா?

நீ, சிந்தித்து உணர்ந்ததை மற்றவர்களிடம் சொல்லியதன் பின், மற்றவர்கள் நீ சொன்ன விடயத்திற்கு உண்மை என்ற அடையாளத்தை அளிக்க வேண்டுமென எண்ணுகின்றாய். இதைப் போலவே, மற்றவர்களும் தாம் சிந்தித்துச் சொல்பவை பற்றிய விடயங்கள் யாவும், உண்மை என்ற குறிச் சொல்லால் இனங்காணப்பட வேண்டுமென விரும்புகின்றனர். அதிகாரத் தோரணையும் கொள்கின்றனர்.

இந்த “உண்மையை நம்பு” என்கின்ற மையப் புள்ளியைக் கொண்டதாய் உண்மைச் சக்கரம் தொடர்ந்து சுற்றிக் கொண்டேயிருக்கிறது.

இங்கு நீ சொல்வதும், அவர்களும் சொல்வதும், மொழியின் தயவில் தான் உருவம் கொள்கிறது. சொற்கள் தான், நீ நினைக்கின்ற, நம்புகின்ற உண்மைக்கு உருவம் கொடுக்கிறது. அவர்களுக்கும் அந்தச் சொற்கள் தான், தங்கள் நம்பிக்கை பற்றிய விடயங்களையோ, சொப்பனங்கள் பற்றிய புரிதல்களையோ உன்னிடம் ஒப்புவிக்க, துணையாய் நிற்கின்றன.

ஆக, சொற்கள் தான், இங்கு எல்லோர் கொண்டுள்ள அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதற்கு ஆதாரமாகி நிற்கின்றன.

வெறும் வார்த்தைகளில் வித்தைகளாகவோ, சொற்களின் செப்பங்களாகவோ உண்மை ஒருபோதும் உணர்ந்து கொள்ளப்படக் கூடாது.

ஏமாற்றத்தையும் போலித் தன்மைகளையும், தம்மோடு இயல்பாகப் பூசிக் கொள்வதற்கான தகவை சொற்கள் தம் பரம்பரையலகோடு சேர்த்து வைத்திருக்கின்றன. சொற்களுக்கு இங்கு எதுவாக வேண்டுமோ, அதுவாக ஆகிவிடுகின்ற வரம் உண்டு.

“புனைவு என்பது பொய். ஆனால், நல்ல புனைவு என்பது, பொய்க்குள் புதைத்திருக்கும் உண்மை” என ஸ்டீபன் கிங் ஒரு தடவை சொல்லியிருப்பார்.

உண்மை என்பது சுயத்தோடு தொடங்குவது, ஆழ்மனதின் பல கோணங்கள் பற்றிய விவாதங்களில் வெற்றி காண்பது. ஆர்வத்தின் நீட்சியில் அங்கீகாரம் பெறுவது.

உன் புலன்களின் உச்ச பண்புகளையெல்லாம், வாழ்வின் நீ அனுபவித்த விடயங்கள் வாயிலாக உணர்தலுக்கு உட்படுத்தி, அவற்றை இயல்பான விடயமாக உன்னால் கண்டுகொள்ள முடிகின்ற தருணமே, உண்மை என்ற மொழிக்குள் கூடுகட்டிக் கொள்கிறது.

கல்வி பெற்றவர்கள், படித்தவர்கள் யாவரும் உண்மையை உணரக்கூடியவர்கள் என்பதெல்லாம் மிகப் பொய்யான அனுமானங்கள். இங்கு உண்மை உணர்தலில் கல்வி அறிவை விட, ஆர்வமே ஆதாரமாகவிருக்கிறது.

ஆர்வம்.. வெறும் ஆர்வமல்ல, அதீத ஆர்வம்.

சமகால கல்விச் சூழல் பற்றிய அடையாளங்களுக்குள், சமூக அந்தஸ்து நிலைக்கான கல்வி, பணத்திற்கான கல்வி என கல்வியின் நிலை மட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது போன்றே தோன்றுகிறது. கல்வி பற்றிய புரிதல், ஒரு இடத்தை அடைவதன் தோற்றுவாயாக இருப்பது கவலையே. கல்வி என்பது வாழ்வைப் போன்றதொரு பயணம். இது பற்றிய புரிதல், தகவல்கள் மலிந்து கிடக்கின்ற இந்த யுகத்திலும் மறைந்திருப்பது சோகமே!

சமகாலத்தின் நுட்பங்களின் விசாலிப்பும் அதன் வருவிளைவுகளும், நாம் பலவற்றையும் இலகுவாக அறிந்து கொள்ள முடிவதற்கு வழிசெய்துள்ளது.

அத்தோடு அது நின்றுவிடவில்லை, ஒரு முரணாக, எல்லோராலும், தாம் நம்புகின்ற, மற்றவர்கள் நம்பி உண்மை என பரப்ப வேண்டுமென நினைக்கின்ற விடயங்களைக்கூட உலகத்தோடு இலகுவாகவும் பரப்பக்கூடிய சாத்தியங்களையும் வழங்கியிருக்கிறது.

இந்த “நீ நம்பு – நாலு பேருக்குச் சொல் – நான் சொல்கிறேன்” என்கின்ற வகையான பரப்புரை, மிகத் தீவிரமாக ஒவ்வொரு நாளும், வெவ்வேறு, நிலைகளில் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

இங்கு எது உண்மை? எது புனைவு? எது கட்டுக்கதை? என்றெல்லாம் அறிந்து கொள்வதற்கான வாய்ப்புகளே — அந்தப் பரப்புரை கொண்ட சொற்களின் மிரட்சியாலும், அது கொண்ட படங்களின் கவர்ச்சியாலும் — நிராகரிக்கப்பட்டு, கண்டதெல்லாம் உண்மை என்ற தோரணையில் எல்லாமே, தொடர் பகிர்தலுக்கு உட்படுத்தப்படுகிறது. அந்தப் பகிர்தல்கள், பலரினதும், சமகாலம் பற்றிய தங்கள் அறிவின் உச்சத்தை காட்டுவதாய்ப் போன்றெல்லாம் பாவனை செய்யப்படுகின்றது.

இங்கு என்ன நடக்கிறது?

உண்மையை முதன்மைப் படுத்துகின்ற நிலையில், சொற்களின் வித்தையில் நீ தொலைந்து போய்விட வாய்ப்பேற்படாது. அதீத ஆர்வமென்பது, இங்குதான் மிக முக்கியமான ஒருவிடயமாக உருவெடுக்கின்றது.

“என்னிடம் எந்தவிதமான விஷேட திறமைகளுமில்லை. நான் அதீத ஆர்வத்துடன் பலதையும் ஆய்ந்தறிகின்றேன்” என்று அல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன் சொன்ன விடயம், அதீத ஆர்வத்தின் அவசியத்தைச் சொல்லி நிற்கும்.

மற்றவர்கள் எம்மோடு பகிர்ந்து கொள்பவைகள் யாவும், பொய்யானவை அல்லது யாவும் உண்மையானவை என்ற மேலோட்டமான முடிவைத்தருகின்ற நோக்கம் இந்தப் பதிவிற்குக் கிடையாது. ஆனால், உன்னோடு, மற்றவர்கள் பகிர்ந்து கொள்கின்ற விடயங்கள் பற்றிய உண்மைத்தன்மையை உன் அதீத ஆர்வத்தின் மூலம் அறிந்து கொள்ளலாம். அதற்கான அவகாசம் உனக்கிருக்கிறது.

உன் மனவானில், நீதான் தெரிவுகளைச் செய்கின்ற ஆளுமைக்குச் சொந்தக்காரன். உனது அனுமதியின் பின்னர்தான், உன்னாலேயே ஒரு விடயத்தை பகிரவோ, பதியவோ முடியும். இது பிரபஞ்ச உண்மை.

நீ கேட்பவை பற்றிய விடயங்கள், உன்னிடம் சொல்லப்படுபவைகள் பற்றிய குறிப்புகள் என எல்லாவற்றையும் ஆய்ந்தறிதலுக்கு உட்படுத்தித்தான் அதன் உண்மைத் தன்மையை உணர வேண்டியுள்ளது.

நீ என்ன பறப்பது ஒரு நோயென்றா நம்புகிறாய்? அது என்ன உண்மைதானா?

- உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 3,067 other followers

%d bloggers like this: