கடதாசிப் பெண்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 32 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

அதுவொரு காலம், அங்கு எல்லாமுமே இருக்கவில்லை. ஆனால் இருந்த எல்லாமுமே வாழ்ந்து கொண்டிருந்தன. அங்கு எல்லோருக்கும் முகவரி இருந்தது. யாரும் மற்றவரின் முகவரியைக் கண்டு குழம்பவுமில்லை, அந்த முகவரியாக தான் மாற வேண்டுமென்ற பேதமையை கொண்டிருக்கவுமில்லை.

4050728857_7437b123ef_z

அங்குதான் அவள் வாழ்ந்தாள். அவள் கடதாசியால் உருவானவள். அவளின் வாழ்விடங்கள் எல்லாமே, வசந்தமாயிருக்கக் கனவு காண்பவள். கடதாசியின் மடிப்புகளாய், முதுகெலும்பு தோன்றி, அவளின் தோற்றத்திற்கு எழில் சேர்த்தது.

தனது தோல்களெல்லாம், தொடர்ச்சியாக எழுதிக் கொண்டிருப்பாள். அவளின் மென்மையின் வசீகரத்தை அந்தத் தோல்களில் பூத்த சொற்கள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும். இப்படிப்பட்டவளுக்கு, மழை பற்றிய அதீத பயம் இருந்தது.

மழையே வரக்கூடாது, என்று ஏங்குமவள், மழைக்குப் பயந்து, தன்னை சின்னச் சின்ன இடங்களுக்குள் மறைத்து வைத்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

மழையால் தன் தேகம் கரைந்து, சிதைந்து தொலைந்து போய்விடும் என்றும், தன் தோலில் சேமித்த சொற்கள் யாவும் மறைந்து போய்விடும் என்றும் அவள் மனதிற்குள் பயத்தை மூட்டை கட்டி வைத்திருந்தாள். ஆதலால், அவளின் கைகளை மடித்து, உடம்பையும் முறித்து, தன்னை மழை காணாத இடத்தில் ஒழித்து வைத்திருந்தாள்.

மழை வராக்கூடாது என்ற ஆசையின் தொடக்கத்தில், மேகங்களின் ஆதிக்கத்தின் முடிவே முதன்மை என்பதை உணர்ந்தவள், மேகத்தோடு பேசுவதாய் தன் உடம்பெல்லாம் எழுதிக் கொள்வாள். ஒளித்திருந்து, அவள் எழுதும் மேகப்பாடலைக் கேட்க மேகத்தால் எப்படி முடியும்?

ஆனாலும், ஒரு நாள், அவளை மரங்களை வாசிப்பவனும், கடல்களை நேசிப்பவனுமாகிய ஒரு இளைஞன் சந்திந்தான். அவனின், வாழ்க்கை பற்றிய வசீகரமான அமைவுகளில் கடதாசிப் பெண் தொலைந்து போனாள்.

அவன், கடல்களை நேசித்துச் சொல்லும் கவிதைகளை, ஒவ்வொரு சொல்லாக தன் தோலில் சேகரிக்கத் தொடங்கினாள், கனவுகளை ஆராதிக்கும் அந்தக் கடதாசிப் பெண். மரங்களை வாசிக்கின்ற அவனின் ஆர்வத்தின் தொடக்கம் தான், தனது தொடக்கத்தின் ஆர்வமென நம்பியிருந்தாள் அவள்.

அவனில் ஈர்க்கப்பட்டவள், அவனே எல்லாம் என நினைக்கத் தொடங்கினாள். அவனும் அவளால் வசீகரிக்கப்பட்டான்.

அவள், மழைக்குப் பயந்து ஒளித்திருந்த இடம்விட்டு, அவனோடு சேர்ந்து காணாத உலகத்தைக் காணப்புறப்பட்டாள். செல்லும் வழியில், புற்களின் பசுமை அவளின் பாதங்களோடு தோழமை பேசியது. வானமும் இருட்டியது, மழையும் பெய்யத் தொடங்கியது.

அப்போது, அவள் மழைக்குப் பயந்து ஓடவில்லை. மழையின் தாரைகள், அவள் முகத்தில் விழ, விழ அவள் கண்களிலிருந்து சொற்கள் கரைந்து ஆனந்தக் கண்ணீராய் வடிந்து கொண்டிருந்தது.

அவள் ஒரு துளியேனும் வருத்தப்படவில்லை. மழையின் வருகையால், ஈரமாய் நொருங்கிப் போன தன் உடலின் நிலை கண்டு அவளுக்கு, கவலையும் தோன்றவில்லை. அவளோடு, கடலை நேசித்து, மரங்களை வாசிக்கின்றவன் இருக்கின்றான் என்ற ஆறுதல் அவளுக்கு இருந்தது.

தோல்களெல்லாம் அவள் எழுதிய சொற்கள் சொன்ன செய்திகளை விட, மழையின் வருகையால், இப்போது அனுபவிக்கின்ற வாழ்வின் அனுபவம் அவளை ஈர்த்திருந்தது. மழை பற்றிய பயம் அவளிடம் அகன்றிருப்பதை கண்டிருந்தாள்.

நிறைவில், அவள் கதையின் கதாநாயகன், மரங்களை வாசிக்கின்ற கதாநாயகன் அல்ல — துணிச்சலோடு வாழ்வை சந்திக்கத் துணிந்த கதாநாயகி தான், அவளின் கதையின் கதாநாயகன்.

(யாவும் கற்பனையே)

- உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

உச்ச எளிமையியல்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 14 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

உன்னோடிருக்கும் எல்லாமே, நீயும் உன் உணர்வுகளும் மட்டுந்தான் எனக் கற்பனை செய்து கொள். உன்னிடம் எதுவுமேயில்லை. உன் அயலிலும் எதுவுமேயில்லை. அப்போது, உன் அயல் முழுதும் இடைவெளி, மௌனம், வாய்ப்புகள் என பலதும் அமைந்திருக்கக் காண்பாய்.

ஓரிடத்தில் அதிகமான பொருள்கள் இருக்கும் நிலையில், அங்குள்ள பெறுமதியான பொருளுக்குக் கூட மதிப்புக் கிடைக்காது. அங்கு அமைதி நிலவாது, எல்லாப் பொருளும் தம்நிலையைத் தக்க வைக்க போட்டி போட்டு கொண்டிருக்க, அங்கு எதுவுமே வெல்ல முடியாது, தோற்றுக் கொண்டிருக்கும்.

பொருள்களுக்கிடையில் ஒரு வெளி இருக்கவேண்டும். இதனை ஜப்பான் காரன் “மா” என்று சொல்கிறான். “மா” என்றால் பொருள்களுக்கிடைப்பட்ட இடைவெளி, வெறுமை என பொருள்படும்.

நீ ஒருவரோடு பேசும் போது, உன் வார்த்தைகளுக்கிடையில் நீ வழங்கும் இடைவெளிதான் நீ சொல்வதை தெளிவாக புரிந்து கொள்ள வழி செய்கிறது.

குயவனால், களியினால் செய்யப்பட்ட குடத்தின் உள்ளகத்திலுள்ள வெற்றிடம் தான், குடத்தின் முகவரியாகும். ஜன்னல்கள், கதவுகள் என சுவர்களுக்கு சுவாசம் கொடுத்து மேசனால் கட்டப்படும் வீட்டிற்கு முகவரி தருவதுவும், அதன் உள்ளகத்திலுள்ள வெற்றிடம் தான்.

தாளங்களுக்கிடைப்பட்ட இடைவெளிதான் அதற்கு இசை என்ற முகவரி கொடுக்கிறது. அது போலத்தான், அதிகமான பொருள்களால் சூழ்ந்துள்ள ஓரிடம் ஓரிரு முக்கியமான தேவையான பொருள்களால் மட்டும் ஆக்கப்படுகையில், இடைவெளி பிறக்கிறது, அந்த இடமும் சிரிக்கிறது.

ஜப்பான் காரனின் “டட்டாமி” என்கின்ற அறையமைப்பு உச்ச எளிமையியலுக்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. அங்கு எதுவும் இருக்காது, ஆனால் எல்லாமும் இருக்கும். அங்கு பொருள்கள் இல்லாவிட்டாலும், உன் எண்ணங்களுக்கு சஞ்சரிக்க ஏகப்பட்ட இடமுண்டு. உன் எண்ணங்களுக்கான இடத்தை வழங்கி, அதைப் போற்றிப் புகழும் நிலையை அது தோற்றுவிக்கும்.

2886383047_37023b3c0f_z

உன் எண்ணத்திற்கு போதியளவு இடம் காணப்படுகின்ற நிலையிலேயே, மனதில் அமைதி தோன்ற வாய்ப்பு உண்டு.

வெறுமையான ஓரிடத்தில், உன் எண்ணத்தால் வினை செய்வதற்கான வாய்ப்பும் வசதியும் அதிகமாகும். வெறுமை என்பது வாய்ப்புகளின் வெளி என்பதை நீ மறக்கக்கூடாது.

உன்னிடம் எதுவுமில்லாவிட்டாலும், அதுபற்றி நீ திருப்தி கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. “என்னிடம் இது இல்லையே”, “ஐயகோ, என்னிடம் அதுகூட இல்லையே” என்கின்ற உன் உள்ளக்குமுறல்கள் மனதில் கவலையை மட்டுந்தான் விதைக்கும்.

“எதுவுமே உன்னிடம் இல்லாமலில்லை என்று உன் மனதால் நீ உணர்கின்ற நிலையில், முழு உலகமுமே உனக்குச் சொந்தமாகிவிடுகிறது” என்பது Lao Tzu சொன்ன அனுபவக்கூற்று.

- உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

பதிவில் இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

மாயா என்ஜெலோ: அணைந்தும் அணையாத ஒளி

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 49 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

நிறத்தின் முந்திய பதிவுகளில் ஒரு ஆளுமை பற்றி அடிக்கடி சொல்லியிருப்பேன். நான் நண்பர்களோடு சம்பாஷிக்கின்ற போதும் கூட இந்த ஆளுமை பற்றிச் சொல்லுகின்ற தேவை உண்டாகும்.

நான் நேசிக்கின்ற, மதிக்கின்ற மிகப்பெரும் ஆளுமை – மாயா என்ஜெலோ. இன்று இவ்வுலகத்தை விட்டு, உயிர் துறந்தார் என்ற செய்தி, சோகத்தை கொண்டு தந்தது.

ஒருவனின் வெற்றி என்பது தன்னைப் பற்றிய புரிதலிலேயே தொடங்குகிறது. அந்தப் புரிதல் என்பது, தன்னைத் தானே காதல் கொள்வதில்தான் தொடக்கம் காண்கின்றது என்பதை தனது படைப்புகளின் வாயிலாகச் சொல்லி இந்த உலகின் கவனத்தை கவர்ந்த சாதனைப் பெண்மணிதான் மாயா என்ஜெலோ.

maya-angelou-01

இவரின் எழுத்துக்களை வாசிக்கின்ற நிலையில், நான் பல விடயங்களைப் பற்றிய உத்வேகத்தை என் உணர்வுகளுக்குள் எப்போதும் இருப்பதாய் சேமித்து வைத்திருக்கிறேன்.

நான் என்பது, என் உடலோடு முடிவதல்ல, நான் அதை எப்படி எடுத்து நடக்கின்றேன். நான் என்மீது கொண்டுள்ள செல்வாக்கு என்ன, என் விழிகளுக்குப் பின்னால் எப்போதும் உற்சாகமாய்த் துடிக்கும் அதீத ஆர்வம், அறிவின் நிலைகள் யாவை? என்பதை எப்போதும் ஆய்ந்தறிந்து நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்கின்ற எண்ண நிலை அவரின் படைப்புகளை நுகர்ந்ததால் பெற்ற முதன்மையான உத்வேகம் என்பேன்.

அவரின் எண்ணங்கள் பலவும் என் வாழ்வின் மீதான எண்ணவோட்டத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தியது என்பதை இங்கு சொல்லியே ஆகவேண்டும்..

ஒரு தனிமனிதனின் எண்ணவோட்டத்தின் நிலையில் தான் அவனின் வாழ்வின் வெளிச்சமே தங்கியிருக்கிறது என்ற கருத்தின் ஆணித்தரமாக இருந்தவர் அவர். ஆசிரியராக, கவிஞராக, எழுத்தாளராக, செயற்பாட்டாளராக அவர் வாழ்வில் கொண்ட பாத்திரங்கள் பல. ஆனால், இவை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு தலை சிறந்த மனிதனாக உருவாகி உலகத்தைக் கவர்ந்த அவரின் தன்மை மிக முக்கியமானது.

தனது படைப்புகளின் மூலம், மனங்களை கொள்ளை கொள்கின்ற ஆற்றல் அவருக்கு வாய்த்திருந்தது.

“கூண்டுக்குள் அடைக்கப்பட்ட பறவை, பாடுவது ஏன் என்று எனக்குத் தெரியும்” என்கின்ற தனது சுயசரிதை நூலை வெளியிட்டதன் மூலம், 1930களில் தனது சிறுபராய வாழ்வில் தனக்கு நேர்ந்த துஷ்பிரயோகங்கள், சோகங்கள் ஆகியவற்றை, உண்மையான கதைகளின் வாயிலாக பதிவு செய்தார்.

அன்பே அனைத்துமானது என அடிக்கடி சொல்கின்ற அவரின் எண்ணத்தின் சொற்களில் துணிச்சல் இருக்கும்; ஆர்வம் இருக்கும்; உண்மை இருக்கும்.

கலாநிதி. மாயா என்ஜெலோவின் மேற்கோள்களைப் படிக்கின்ற போது, சாதிக்க வேண்டும்; எண்ணங்களில் நிலையில் மாறுதல் தோன்ற வேண்டும்; அன்பை ஆராதிக்க வேண்டும் போன்ற இயல்பான எண்ணங்கள் யாவும் மனதில் ஒட்டிக் கொண்டு உத்வேகத் தீயை மூட்டிக் கொண்டிருக்கும்.

அவர் ஒரு மிகச்சிறந்த கதைசொல்லி, அவரின் கதை சொல்கின்ற பாணி மிகவும் கவர்ச்சியானது. அவர் சொல்கின்ற கதைகளின் விஷேடதன்மை, அவை யாவும் உண்மையானவை என்பதுதான்.

அநீதி, அசாதாரணம் ஆகியவை தொடர்பான தனது சொந்தக் கருத்துக்களை மனதில் அவை பதிந்து போவது போல் சொல்கின்ற அவரின் பாங்கு வியக்கத்தக்கது.

“நீங்கள் சொல்வதை, மக்கள் மறந்துவிடுவார்கள். நீங்கள் அவர்களுக்கு ஏதாவது, செய்தால்கூட ஒரு தருணத்தில் அவற்றை, அவர்கள் மறந்து விடுவார்கள். ஆனால், நீங்கள் உங்கள் நடவடிக்கைகளால் அவர்களை எப்படி உணரச் செய்தீர்கள் என்பதை ஒருபோதும் மக்கள் மறக்கமாட்டார்கள்” என்ற பொன்னான வசனங்களுக்கு சொந்தக்காரரும் இவரேதான்.

தன்னைத், தானாகவே மிக அன்பாக வாழ்வின் நிலைகளில் கண்டு காதல் செய்கின்ற பக்குவத்தைப் பெற்றிருந்த ஆளுமைகளில் குறிப்பிடத்தக்கவர் இவர். இவரின் பக்குவத்தில் நம்பிக்கை ஊற்றெடுக்கும்.

அவரின் அற்புதமான அறிவுரைகள், கருத்துக்கள், எண்ணங்கள், வாழ்வியல் நிலைகள், உண்மையான சொற்கள் என எல்லாமுமே அனைவரையும் வருகின்ற காலமெல்லாம் சென்றடைந்து அவர்களின் வாழ்வில் உயரிய மாற்றத்திற்கு துணையாக நிற்கும் என்பது திண்ணம்.

“நீங்கள் எப்போதுமே சாதாரணமாக இருக்கவேண்டுமென்று முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தால், உன்னதமாக இருப்பதற்கான வாய்ப்பைப் பற்றி நீங்கள் ஒருபோதும் அறியாமலேயே இருந்துவிடுவீர்கள்” – மாயா என்ஜெலோ

அவரின் ஆத்மா சாந்தியடையட்டும்.

- உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

படைத்தலை ஆராதித்தல்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 14 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

இது முற்றிலும் தனிப்பட்டதொரு விடயந்தான். உலகம் பற்றி குறை சொல்வதும் அதைப் பற்றி முறைப்பட்டுக் கொள்வதும் அதன் விடயங்கள் பற்றி கண்டனம் தெரிவிப்பதுவும் உலகோடு முட்டி மோதிக் கொள்வதெல்லாம் எனது விடயங்களே அல்ல என்பதில் எனக்கு மிகப் பெரிய தெளிவு இருக்கிறது.

இது எல்லாவற்றிற்கும் முதலில் என்னை நான் முற்றாக அறிந்து கொள்ள வேண்டுமென்பதில் தெளிவாக இருக்கிறேன். எல்லாக் குழப்பங்களினதும் தோற்றுவாயாக, உனது சுயமே இருக்கின்றது, வேறெதுவுமல்ல. இந்தச் சுயம் என்பது உனக்கு இருப்பது போல், இங்கு எல்லோருக்கும் இருக்கிறது.

உலகத்தை மாற்ற யார் யோசித்தாலும், முதலில் அந்த மனிதனின் யோசனையின் அத்திவாரமாக, மாற்றத்தின் முரசொலியாக தன் சுய மாற்றமே உயர்ந்து நிற்க வேண்டும். “நீயே, நீ விரும்பும் மாற்றமாய் இரு” என்று காந்தியடிகள் சொன்னதும் இதைத்தான்.

தனிமனிதனின், சுய மாற்றத்தின் விளைவில் தான், ஆக்கபூர்வமான மாற்றங்கள் தோன்ற வழிபிறக்கும் என்ற கருத்தோடு நான் மிகவும் ஐக்கியமாய் இருக்கிறேன். உலக மாற்றத்திற்கான முதற்படி, ஒரு தனிநபரில் தொடங்காமல், உலகத்தின் பால் தொடங்குகின்றதென்றால், அது மிகப்பெரிய பொய்யாகவே இருந்துவிடும். அதில் போலி என்பது ஒட்டிக் கொள்ளும்; கோபம், கொடூர எண்ணம் என எல்லாத் தீயுணர்வுகளும் கூட்டாகச் சேர்ந்து கும்மாளம் அடிக்கும்; அதன் விளைவுகள் உலகளாவிய நிலையில், பரவத் தொடங்கியும் இருக்கும்.

create-this-01

ஆனால், எந்த மாற்றத்தின் நிலையும், தனிநபரின் சுய மாற்றத்தின் தொடக்கமாய் அமைகின்ற போது, அதன் நிலையில், தெளிவு கிடைக்கும்; அதனைத் தொடர்ந்து கொள்ள வேண்டுமென்ற அழைப்பும் வெளிப்படையாக மறைந்திருக்கும். எல்லாமுமே வெளிச்சம் கொண்டு விளங்கும்.

சுய மாற்றத்தின் தொடக்கத்தில், சாதாரண விடயங்களில் காண மறந்த வாழ்வின் சொச்சங்களை நீ கண்டுகொள்ள வழி பிறந்தது பற்றி உனக்கு மகிழ்ச்சி தோன்றும். நீயே மாற்றத்தின் மூலமாய் இருப்பதால், உன் எண்ணங்கள் யாவும் உன் உத்வேகமாய் உருவெடுக்கும். அந்நிலையில், வாழ்வு மீதான ரசணையை உனக்கு யாரும் சொல்லித் தர வேண்டிய அவசியம் இருக்காது. நீயே, வாழ்க்கைக்கு ரசணை சேர்ப்பாய்.

உனக்குள்ளேயே ஊற்றெடுக்கும் எண்ணப்பிரவாகத்தின், சலணங்கள் பற்றிய புரிதல்கள் எல்லாமே, உன்னிலிருந்து தொடங்கும். உலகமும் உன் உணர்வுகளை வாசிக்க ஆர்வத்தோடு அப்போது இருக்கும்.

உனக்குள் இருந்தே, நீ உலகில் காண நினைக்கும் மாற்றத்தை தொடங்குவதால், உன் செயல்கள் யாவும், படைப்பதை ஆராதிப்பதாய் இருக்கும். அழித்தல் என்கின்ற சொல் உன் எண்ண அகராதியிலும், அப்போது இடம்பிடித்திருக்காது.

- உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

அறிவில்லாத மொழி

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  2 நிமிடமும் 23 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

அறிவென்பதை நீ ஒரு மொழி என நினைத்துக் கொண்டால், என்னை மன்னிக்க வேண்டுகிறேன். அறிவைப் பெறுகின்ற ஒரு ஊடகமாகவே மொழியை நான் காண்கிறேன். வெறுமனே மொழிப்புலமை கொண்ட ஒருவரை அறிவுடையார் என்று நீ இனங்காட்ட முடியாது.

ஆங்கிலமென்பது, ஆங்கிலக்காரனுக்கு தாய் மொழி. தமிழ் என்பது தமிழனுக்கு தாய் மொழி. ஆங்கிலக்காரனால் சரளமாகக் ஆங்கிலம் கதைக்க முடிவது இயல்பான விடயம். அதேபோல், தமிழனால் தமிழைச் சரளமாகக் கதைக்க முடிவதும் இயல்பான விடயம். இந்த நிலைகளை அறிவின் உச்சமென்று யாரும் கணக்கிட்டுவிடக்கூடாது.

ஆங்கிலம் சரளமாகப் பேசத் தெரிந்த சில ஆங்கிலக்காரனால், Beautiful என்ற சொல்லிற்குண்டான, எழுத்துக்களைக் கூட்டிவிடத் தெரியாமலிருக்கிறது. அது போலத்தான் தமிழைச் சரளமாகப் பேசத் தெரிந்த சில தமிழருக்கு, “அழகு” என்ற சொல்லிற்கு எந்த “ழ” வரும் என்ற குழப்பம் இருக்கிறது.

அதேபோல் தான், ஒரு ஆங்கிலக்காரன் தமிழைச் சரளமாகக் கதைப்பதால், அறிவுடையவனாக ஆகிவிட முடியாது. ஆனால், அவனால், தமிழிலுள்ள அறிவுகளை அறிந்து தன்னகம் எடுத்துக் கொள்ள முடியுமாயிருக்கும். இது ஆங்கிலத்தை சரளமாகக் கதைக்கின்ற தமிழனுக்கும் பொருந்தும். ஆக, மொழி என்பது ஊடகம் என்பதை மனத்தில் நிலைக்கச் செய்வோம்.

language-knowledge

நான் மேற்சொன்ன இரண்டு மொழிகளுமே தெரியாமலேயே, அறிவில் உயர்வாய் நிலைத்து நிற்கும் மனிதர்களும் உள்ளனர். அறிவென்பது, பாடசாலையில் கற்று வருகின்ற விடயமல்ல. அல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன் ஒரு தடவை சொல்லியிருப்பார், “நீ பாடசாலையை விட்டு வெளியேறி, அங்கு நீ கற்றவற்றை எல்லாம் மறந்ததன் பின்னும் உன் ஞாபகத்தில் எஞ்சி நிற்கும் விடயங்கள்தான், கல்வியாகும்”.

வெறுமனே அறிவைப் பெற்றுக் கொள்வதால் அல்லது பட்டத்தைப் பெற்றுக் கொள்வதால் யாரும் அறிவுடையவர்களாய் ஆகிவிட முடியாது. அறிவோடு சேர்ந்த அனுபவம் தான் ஒருவனின் அறிவுடைமையை தீர்மானிக்கிறது. அனுபவம் என்பது, அறிவை தகுந்த வகையில் பிரயோகிப்பதால் தோற்றம் காண்பது என்பதை நீ புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அனுபவம் மூலம்தான், அறிவைப் பெறுதல் சாத்தியமாகிறது.

மொழியை, அறிவாகக் காண்கின்ற ஒரு சமூகம் தொடர்ச்சியாக தன் பக்க நியாயங்களை முன்வைத்து, தன் தலைக்கணத்தை காட்சிப்படுத்த ஆர்வம் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. மொழிப்புலமை கொண்டவனால், அறிவைப் பெற்றுக் கொள்தல் இலகுவாக்கப்படலாம் என்ற உண்மை மறுக்க முடியாவிட்டாலும், வெறுமனே மொழிப்புலமை கொண்டதன் காரணமாக, அறிவு நிலையில் உயர்ச்சி அடைந்து விட்டார் என எண்ணுவது முட்டாள்தனமாகும்.

எழுத்து வடிவாக இருந்தாலும், ஒலி வடிவாக இருந்தாலும் மொழி என்பது, குறியீடுகளின் தொகுப்பு. ஒரு குறியீடு என்கின்ற விடயம், இன்னொரு விடயத்தை குறிக்கின்ற குறியீடாகவே இருக்கிறது. உலகிலுள்ள மொழிகள் யாவும், இதனையே செய்கின்றன.

அறிவை, மொழிகள் கடந்த ஒரு விடயமாகவே நான் காண்கின்றேன். சில நேரங்களில், மொழியின் ஆதிக்கம், பரந்துபட்ட அறிவை அறிந்து கொள்வதற்கான வாய்ப்புக்களை இழிவளவாக்கிவிடும் தன்மை கொண்டதையும் இங்கு சுட்டிக் காட்ட வேண்டும். தன் மொழியிலல்லாத குறிப்புகளை, இன்னொரு மொழியில் இருந்து பெற்றுக் கொள்ளத் தேவையில்லை என்ற “வித்துவக்காய்ச்சல்” கொண்ட பலரையும் நான் கண்டிருக்கிறேன்.

எந்த மொழியை தாம் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற சிந்தனையே இல்லாது, தமது அனுபவங்கள் மூலமாகத் திரட்டிய அறிவை, புரிகின்ற ஒரு பொதுவான மொழியில், கேட்பவர் விளங்கிக் கொள்ளக்கூடிய வகையில் பகிர எத்தணிக்கும் மனிதர்களை நான் சந்தித்திருக்கிறேன். அவர்களின் ஆர்வமெல்லாம், தாம் அறிந்து கொண்ட விடயங்களை பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டுமென்பது தான். அவர்கள் அறிந்த மொழி என்பது அவர்களின் அறிவுப் பெறுகைக்கு ஆதாரமாய் இருந்தது என்பது மட்டுந்தான் மொழிக்கு அவர்களால் வழங்கக்கூடிய தகுதியாகும்.

பகிர்தலின் பலம் பற்றி அறிந்தவர்கள் அவர்கள். எனக்குப் படைத்தலிலும் பகிர்தலிலும் உள்ள ஆர்வம் பற்றி உங்களிடம் ஏற்கனவே, படைத்தலும் பகிர்தலும் என்ற பதிவின் மூலம் சொல்லியிருக்கிறேன்.

அறிவைப் பகிர்தல் என்பது மொழிகள் கடந்தது. பகிர்தலின் போதுதான் புதிய அனுபவங்கள் வாயிலாக அடையக்கூடிய அறிவுடைமை பற்றிய தெளிவு கிடைக்கிறது. புறச்சூழலில் காணப்படுகின்ற விடயங்கள் எமது புலன்களுக்கு தருகின்ற அடைவுகளின் மூலம், அறிவு தோற்றம் காண்கிறது. இந்த நிலையில், மொழி எந்த நிலையிலும் பங்கு கொள்ளவில்லை. அதைப் பகிர்ந்து கொள்ள, அதை ஒழுங்கமைத்துச் சொல்ல ஆதாரமான ஊடகமாக, மொழி ஈற்றில் உதவுகிறது.

அறிவின் பகிர்தலின் அவசியம் பற்றி இன்னொரு பதிவில் விரிவாகச் சொல்ல எண்ணியுள்ளேன்.

“மொழியினதும் அறிவினதும் அடையாளங்கள் பற்றிய தெளிவை நீ பெற வேண்டியிருக்கிறது. அறிவைக் கூட்டிக் கொள்ள, நீ அனுபவத்தை பெருக்கிக் கொள்ள வேண்டும். நீ கேட்பதெல்லாம், கதைப்பதெல்லாம் அறிவன்று, அவை தகவல்கள்.

உலகத்தை ஆட்சி செய்கின்ற ஒரு பெறுமதிமிக்க நாணயமாக அண்மைக்காலமாக தகவல்கள் மாறிவருகின்றன. தகவல்கள் எம்மைச் சூழ நிறைந்து கிடக்கின்ற நிலை அற்புதமானதுதான். அவை உன் அறிவுத்தாகத்திற்கு துணையாக வரலாம். ஆனால், தகவல்களை நீ ஒருபோதும் அனுபவங்கள் என்றோ உண்மைகள் என்றோ நம்பிவிடக்கூடாது. அவற்றை அனுபவங்கள் மூலமாக ஆய்ந்தறிதலே உன் அறிவின் விருத்திக்கு ஆதாரமாய் அமையும்” என்று கோபாலு சொல்லச் சொன்னான்.

- உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

எழுத்தழகியல் அனுபவம் – பாகம் ஒன்று

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  2 நிமிடமும் 49 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

ஒவ்வொரு மொழியின் எழுத்துக்களின் வடிவங்கள் தனித்துவமான தன்மைகளைக் கொண்டுள்ளன. மொழிகளின் தனித்துவத்தின் அடையாளமாக எழுத்துக்களின் வடிவங்கள் காணப்படுகின்ற நிலை முதன்மையானது.

தமிழ் மொழியின் எழுத்துக்களின் வடிவங்கள், காலங்காலமாக சின்னச் சின்ன மாறுதல்களுக்கு உட்பட்டு, மாற்றங்கள் மூலமாக வளர்ந்து வந்திருக்கிறது. பண்டைய காலத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட எழுத்தொன்றை எழுதும் முறை என்பது பின்னாளில் மாற்றங்கள் பலதையும் கொண்டு அக்குறித்த எழுத்து இன்னொரு வடிவமாக உருப்பெற்ற வரலாறுகளும் உண்டு.

lettering-01

மாற்றங்கள் என்பதை யாராலும் தவிர்க்க முடியாது. அதுபோலவே, மாற்றம் ஒன்று மட்டுந்தான் மாறாதது என்பதையும் நீ அறிவாய்.

எழுத்துக்கலையில் எனக்கு அதீத ஆர்வமென்பது எனது சிறுவயதிலேயே தோன்றியது என்பேன். அப்பியாசப் புத்தகங்களில் எழுதுகின்ற எழுத்துக்களைக் கூட, ஒரு வித்தியாசமான நிலையில் எழுத வேண்டுமென்கின்ற ஆர்வம் தரம் ஆறு, ஏழு கற்கின்ற நிலையின் போதே தோன்றியது.

தரம் ஆறு கற்பதற்கு முந்திய காலப்பகுதியில், எழுத்துக்களை அழகாக உருப்பமைய எழுத வேண்டுமென்ற ஆர்வம் அதீதமாய் இருந்தது. இதற்கு எனக்கு ஆசானாய் இருந்த, ஷெரீப் சேர் அவர்களின் அற்புதமான அழகிய எழுத்துக்கள் உத்வேகமாய் இருந்தன என்பதை இங்கு பதிவு செய்ய வேண்டும்.

பின்னாளில், தரம் நான்கு கற்கின்ற போது, ஆசரா டீச்சர் (எங்கள் பாடசாலையில், ஆசிரியை ஒருவரை நாங்கள் டீச்சர் என்றே அழைப்போம்), எழுத்துக்களை அழகாக எழுதுவதை எப்படிச் சாத்தியமாக்கலாம் என்பதை அவர் கோப்பு உறைகளில் மாணவர்களின் பெயர்களை, சமாந்தரமான மெல்லிய கோடுகள் வரைந்து அற்புதமாக எழுதிய விடயம் சொல்லித்தந்தது.

இவ்வாறு எழுத்துக்களை எவ்வாறு அழகாக எழுதலாம் என்கின்ற தெளிவை, நான் அடைந்த போது, என் எழுத்துக்களிலும், அழகு ஒட்டிக் கொள்ளக் கண்டேன். அது மிகவும் அற்புதமான அனுபவம்.

அழகிய எழுத்துக்களைக் எழுதுகின்ற தகவைப் பெற்றிருந்த நான் இந்நிலையில், எங்கெல்லாம் நான் எழுத வேண்டுமோ, அங்கெல்லாம் என் எழுத்துக்கள் அழகாய் இருக்க வேண்டுமென்பதில் கரிசணை காட்டினேன். எனது நண்பர்களுக்கு நான் எழுதிய “ஆட்டோகிராஃப்” பற்றி இன்றும் அவர்கள் பூரிப்படைந்து பேசுவதைக் காணும் போது, நினைவுகளின் சுகமான பக்கங்கள் சுவைக்கத் தொடங்கும்.

தமிழ் எழுத்துக்களைப் போன்றே, ஆங்கில எழுத்துக்களையும் அழகாய் எழுத வேண்டுமென்கின்ற ஆர்வமும் என்னோடு எப்போதும் இருந்தது. அது றோயல் கல்லூரியில் கல்வி கற்ற காலம், ஆங்கில பத்திரிகைகளில் அச்சாகி வருகின்ற பல எழுத்துருக்களின் வடிவங்களையும் அதுபோன்றே எழுத முயற்சிப்பேன். அந்த முயற்சியின் பெறுதிகள், என் அப்பியாசப் புத்தகத்தின் பின் பக்கங்களை அழகு செய்து கொண்டிருக்கும்.

எழுத்துக்களை அழகாக எழுத வேண்டுமென்கின்ற ஆர்வத்தின் விளைவு, எழுதுவதை தொடர்ச்சியாக பயிற்சி செய்ய வேண்டுமென்பதை இலகுவாக்கியது. ஆர்வங்கள் தான், ஒரு வெற்றியின் முக்கிய ஆயுதமாக இருக்க முடியும் என்பதை நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.

இதற்கிடையில், 1997இல் கணினிகளில் காணப்படுகின்ற ஆங்கில எழுத்துருக்கள் பற்றிய வியப்பு என்னிடம் இருந்தது. கணினித்திரையில் அழகிய எழுத்துருக்களைக் காணும் போதெல்லாம், இது எப்படிச் சாத்தியமாகிறது? இதனை இவர்கள் எப்படி உருவாக்கின்றார்கள்? என்றெல்லாம் எண்ணிக் கொண்டிருப்பேன்.

இவை பற்றியும் அறிய வேண்டுமென்ற ஆர்வம் தோன்றியது. தேடினேன். அந்நாளில், Macromedia என்ற மென்பொருள் நிறுவனத்தால் வெளியிடப்பட்ட Macromedia Fontographer என்ற மென்பொருளின் மூலமாகவே எழுத்துருக்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன என்பதை அறிந்து கொண்டேன். பின்னாளில், Macromedia நிறுவனத்தை Adobe நிறுவனம் கொள்வனவு செய்ததும், ஆனாலும், Fontographer ஐ இப்போது, FontLab நிறுவனம் வெளியிட்டு வருவதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

அந்த மென்பொருள் கொண்டு, மௌஸின் உதவியால் ஆங்கில எழுத்து வடிவங்களைச் செய்து, அதனை எழுத்துருவாக மாற்றி, உயர் மகிழ்ச்சி அடைந்து கொண்டேன். படைத்தலின் பின்னரான, வெற்றியின் மகிழ்ச்சியை வர்ணிக்க முடியாது என்பதையும் இங்கு சொல்லியே ஆக வேண்டும்.

அப்போதைய காலத்தில் மௌஸின் தயவால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த எழுத்துருக்கள் அவ்வளவு அழகானதான இருக்கவில்லை. இருந்தாலும், ஈற்றில் எழுத்துருவொன்றை என்னால் உருவாக்கி அதற்கு நான் விரும்பிய பெயரை வைக்க முடியுமானது பற்றிய பூரிப்பு என் மனதில் தொடர்ச்சியாக இருந்தது.

பின்னாளில், 2002இல் எனது நண்பன் ஆமில் ஜெளஸி மூலமாக, Calligraphy பற்றிய அறிமுகம் கிடைத்தது. அதன் வாயிலாக, அவனின் அற்புதமான அழகிய ஆங்கில எழுத்துக்களைப் போன்றே நானும் எழுத வேண்டுமென்ற ஆர்வம் தோன்றியது. முயற்சித்தேன். முடிந்தது.

ஆனாலும், Calligraphy பற்றி, இன்னும் நிறைய அறிந்து கொள்ள வேண்டுமென்ற ஆர்வம் தோன்றியது, Hand lettering பற்றிய அறிவை விருத்தி செய்வதன் மீதான காதல் அதிகமாகியது. அது பற்றி நான் சில நூல்களைப் படித்தேன். இன்னும் பல இணையத்தளங்களில் காணப்படுகின்ற அது பற்றியதான விடயங்களை அறிந்து கொண்டு குறிப்பெடுத்துக் கொண்டேன். அவற்றை என் எழுத்துக்களிற்கு பிரயோகித்தேன். எழுத்தின் வடிவம் இன்னும் அழகாக மெருகேறியது.

நான் உயர் தரம் கற்கின்ற போது, ஆசிரியர்கள் எவ்வளவு வேகமாகக் குறிப்புகளைச் சொன்னாலும், அந்த வேகத்திற்கு ஈடு கொடுத்து, எழுத்துக்களை அழகாக எழுதக் கூடிய தகவை, எழுத்துக்களை அழகாக எழுத வேண்டும் என்கின்ற ஆர்வமும் பயிற்சியும் எனக்கு வழங்கியது.

இவ்வாறாக எழுத்தழகியல் பற்றிய எனது ஆர்வம் தொடர்ச்சியாக வளர்ந்து கொண்டேயிருந்தது. அண்மையில், அந்த ஆர்வத்தின் வெளிப்பாடாய், பல ஆங்கில எழுத்துருக்களை வடிவமைத்து வெளியிட்டிருக்கிறேன். இன்னும் பல வடிவமைப்புகளிற்காக பிரத்தியேகமான எழுத்துக்களை வடிவமைத்திருக்கின்றேன். தமிழில் Unicode நிலையிலமைந்த எழுத்துருவொன்றை இந்நாளில், வடிவமைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

இன்னும் சொல்வேன்…

- உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

“அழகு” என்ற சொல் என்றும் அழகானதன்று

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 7 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

முகத்தை அழகென்றும் முடியை அழகென்றும் தமிழை அழகென்றும் தன்னை அழகென்றும் சொல்கின்ற உலகப்போக்கு என்பது இன்று நேற்று தோன்றியதல்ல. அழகை ஆராதிக்கும் பழக்கம் ஒவ்வொரு மொழியிலும் ஆளப்பட்டிருக்கும் விதமே தனியழகானதுதான்.

ஆனால், அழகு என்பது வதனத்தின் முகவரிக்குக் கொடுக்கும் முத்திரைதான் என்றால் இல்லையென்றே சொல்வேன். நகரும் மலைகள், மனதோடு பேசும் சிரசுகள், மரங்களை வெட்டிச்செல்லும் காற்றின் சீற்றம் எல்லாமும்தான் அழகு நிறைந்தவை.

வாழ்க்கை என்பதுகூட ஒருசொல்லாக இனங்கண்டுவிடப்படக் கூடாதது. அது அழகான வாழ்க்கை என்ற அடைமொழிக்குள்ளும் அடக்கப்படக்கூடாதது. பசி கொண்ட வாழ்க்கையின் பெறுதிக்கு கிடைக்கின்ற பரிசு — அழகு. வியர்வை சிந்தி உழைக்கின்ற வாழ்விற்கு கொடுக்கின்ற வலிகள் — அழகு. பொய் கொண்டு சேர்க்கும் மொழியின் விந்தையான நடனம் — அழகு.

“அழகு” என்பது ஒரு பொருளா என்றால் இல்லை என்றுதான் பதில். பொருளின் அழகைக்கூட்டும் அடைமொழிதான் அழகு என்பது வெளிப்படையானது. வான நட்சத்திரங்களின் பெறுதியான நீயும், அழகின் அடைமொழிதான்.

beauty-azhagu

சூரியன் கக்கும் சூட்டிற்கு புதிதாக யாரும் பெயர் வைப்பதில்லை. அதுவொரு அழகிய சூடு என்று யாரும் சொல்லிவிட்டதாகத் தகவலில்லை. எரிமலைகளின் பெறுதிகளாய் வருகின்ற தீக்குழம்பின் அளவைக் கண்டு யாரும் அதற்கு பெயர் வைத்ததாய் வரலாறு இல்லை. அழகிய எரிமலை என்று எரிமலையை ஆராதிப்பதாய் கேள்விப்பட்டதில்லை.

உன் உணர்வுத்தீயில் வெந்து ஆவியாகும் உணர்ச்சிகளின் பெறுதிகளுக்கு யாரும் அழகு என்று அர்த்தம் சொல்வதில்லை. அழகான உணர்வுகளுக்கு அழகு என்ற அடைமொழி இல்லாமலேயே அழகாய்த் தோன்றிவிட முடிகிறது.

அழகு என்பது எப்போதும் பாராட்டப்படும் வார்த்தையாக நீ எண்ணிக் கொள்ளக் கூடாது. நீ “அழகு” என்ற அடைமொழிக்குள் காண்கின்ற எழிலை, இன்னொருவன், “அசிங்கம்” என்பதாய் உணர்வதும் மனித இயல்பின் அழகிய நிலை.

அழகு என்பதை உச்சரிக்கும் மொழியின் கனத்தில்தான் அதன் அர்த்தம் மிளிர்கிறது. வாயும் மனதும் எண்ணிச் சொல்கின்ற வார்த்தையில் கலந்து நிற்கும் அழகு என்ற மொழியின் பாவனைதான் உண்மையானது.

நீ, அழகு என்ற அடைமொழியை ஒரு பொருளோடு பொருத்திக் கொள்ள முனையாதே! அழகு என்பது உன்னோடு பொருந்திக் கொள்ளட்டும்.

- உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 3,198 other followers

%d bloggers like this: