“அழகு” என்ற சொல் என்றும் அழகானதன்று

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 7 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

முகத்தை அழகென்றும் முடியை அழகென்றும் தமிழை அழகென்றும் தன்னை அழகென்றும் சொல்கின்ற உலகப்போக்கு என்பது இன்று நேற்று தோன்றியதல்ல. அழகை ஆராதிக்கும் பழக்கம் ஒவ்வொரு மொழியிலும் ஆளப்பட்டிருக்கும் விதமே தனியழகானதுதான்.

ஆனால், அழகு என்பது வதனத்தின் முகவரிக்குக் கொடுக்கும் முத்திரைதான் என்றால் இல்லையென்றே சொல்வேன். நகரும் மலைகள், மனதோடு பேசும் சிரசுகள், மரங்களை வெட்டிச்செல்லும் காற்றின் சீற்றம் எல்லாமும்தான் அழகு நிறைந்தவை.

வாழ்க்கை என்பதுகூட ஒருசொல்லாக இனங்கண்டுவிடப்படக் கூடாதது. அது அழகான வாழ்க்கை என்ற அடைமொழிக்குள்ளும் அடக்கப்படக்கூடாதது. பசி கொண்ட வாழ்க்கையின் பெறுதிக்கு கிடைக்கின்ற பரிசு — அழகு. வியர்வை சிந்தி உழைக்கின்ற வாழ்விற்கு கொடுக்கின்ற வலிகள் — அழகு. பொய் கொண்டு சேர்க்கும் மொழியின் விந்தையான நடனம் — அழகு.

“அழகு” என்பது ஒரு பொருளா என்றால் இல்லை என்றுதான் பதில். பொருளின் அழகைக்கூட்டும் அடைமொழிதான் அழகு என்பது வெளிப்படையானது. வான நட்சத்திரங்களின் பெறுதியான நீயும், அழகின் அடைமொழிதான்.

beauty-azhagu

சூரியன் கக்கும் சூட்டிற்கு புதிதாக யாரும் பெயர் வைப்பதில்லை. அதுவொரு அழகிய சூடு என்று யாரும் சொல்லிவிட்டதாகத் தகவலில்லை. எரிமலைகளின் பெறுதிகளாய் வருகின்ற தீக்குழம்பின் அளவைக் கண்டு யாரும் அதற்கு பெயர் வைத்ததாய் வரலாறு இல்லை. அழகிய எரிமலை என்று எரிமலையை ஆராதிப்பதாய் கேள்விப்பட்டதில்லை.

உன் உணர்வுத்தீயில் வெந்து ஆவியாகும் உணர்ச்சிகளின் பெறுதிகளுக்கு யாரும் அழகு என்று அர்த்தம் சொல்வதில்லை. அழகான உணர்வுகளுக்கு அழகு என்ற அடைமொழி இல்லாமலேயே அழகாய்த் தோன்றிவிட முடிகிறது.

அழகு என்பது எப்போதும் பாராட்டப்படும் வார்த்தையாக நீ எண்ணிக் கொள்ளக் கூடாது. நீ “அழகு” என்ற அடைமொழிக்குள் காண்கின்ற எழிலை, இன்னொருவன், “அசிங்கம்” என்பதாய் உணர்வதும் மனித இயல்பின் அழகிய நிலை.

அழகு என்பதை உச்சரிக்கும் மொழியின் கனத்தில்தான் அதன் அர்த்தம் மிளிர்கிறது. வாயும் மனதும் எண்ணிச் சொல்கின்ற வார்த்தையில் கலந்து நிற்கும் அழகு என்ற மொழியின் பாவனைதான் உண்மையானது.

நீ, அழகு என்ற அடைமொழியை ஒரு பொருளோடு பொருத்திக் கொள்ள முனையாதே! அழகு என்பது உன்னோடு பொருந்திக் கொள்ளட்டும்.

- உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

மனத்திற்கு ஒரு மடல்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 23 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

நீ பேசுவதையோ, எழுதுவதையோ இன்னொருவன் புரிந்து கொள்கின்ற விதம் என்பதை உன்னால் தீர்மானிக்க முடியாது. அதைத் தீர்மானிக்க முனையவும் கூடாது.

பொதுத்தளத்தில் எழுதப்படுகின்ற எழுத்துக்களாகட்டும், பொதுக்கூட்டங்களில் ஆற்றப்படும் உரைகளாகட்டும் — ஒவ்வொரு தனிநபரையும் வெவ்வேறு வகையில் சந்திக்கின்றன.

உன் எழுத்துக்கள், ஒருவனின் ஏற்படுத்தும் பாதிப்பு என்பதன் மடங்குகள் தான், நீ ஆயிரம் பேர்களில் ஏற்படுத்தும் பாதிப்பின் அளவாக இருக்க முடியாது. அது அப்படி ஒருபோதும் நடப்பதுவுமில்லை.

ஒருவனுக்கு உன் உரை மூலம் நீ சொல்ல வந்த விடயம் கொண்டுவரும் தாக்கத்தை கூட்டத்திலுள்ள மொத்த சனத்தொகையால் பெருக்கி, உன் உரையின் நிலையில் கூட்டத்திலுள்ளோர்கள் பெற்ற அனுபவ உயர்நிலையை நீ எண்ணி மகிழ்ச்சி கொள்ளக்கூடாது. அது அவ்வாறு பெருக்கி வருகின்ற கணிதமல்ல.

speak-from-your-heart

ஒருவனிடம் காட்டுகின்ற அன்பின் வடிவத்தை, ஒரு கூட்டத்திடம் உன்னால் காட்ட முடியாது. அதேபோலத்தான், உன்னிடம் ஒரு தனிநபர் காட்டும் அன்பைப் போல், ஒரு கூட்டத்தால் உன்னோடு அன்பு பாராட்ட முடியாது. இரண்டும் முரண்கள் கொண்ட முனைகள்.

உன் உறவுகளின் வலுவும் உன் உரையின் தெளிவும் ஒருநபருக்கு ஒரு நபராய் மட்டும் சுவாசம் கொள்கிறது. கூட்டமாய் இருந்தாலும் நீ சொல்ல வரும் விடயம் ஒரு மனத்தை மட்டுந்தான் அடைய வேண்டும்.

ஆயிரம் மனங்கள் இருக்கட்டுமே, உன் உரை ஒவ்வொரு மனத்தையும் அன்போடு அரவணைக்க வேண்டிய கலையைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

இந்தக் கலை விசித்திரமான கலையன்று. மனதோடு பேசுகின்ற கலை, ஒரு விஞ்ஞானமாயிருந்தாலும் — அதுவொரு மிக எளிய விஞ்ஞானம்.

இன்னொரு மனதோடு பேச, நீ செய்ய வேண்டியதெல்லாம், உன் மனதாலே பேச வேண்டும். உன் மனதாலே எழுத வேண்டும்.

மனதாலே பேசுகின்ற கலை வாய்க்க என்னவெல்லாம் செய்யலாம் என்று கோபாலிடம் கேட்டேன். ஒரு பட்டியல் சொன்னான். உபயோகம் கருதி தருகிறேன்.

அதிகமாக நீ ஓட வேண்டும். சாப்பாட்டை அதிகமானோருக்கும் சேர்த்து சமைத்தருள வேண்டும். அதிகமான சூரிய உதயங்களை நீ காண வேண்டும். அதிகமாய் நீ வாசிக்க வேண்டும். அதிகமாய் நீ படைக்க வேண்டும். நீ மன்னிக்க வேண்டும். எது அவசியமோ அதில் உன்னை திளைத்திருக்கச் செய்ய வேண்டும். இத்தனையும் உன் வழக்கமாக ஆகிவிடுகின்ற நிலையில், உன் மனமே பேசத் தொடங்கும். அந்தப் பேச்சில் கர்வம் இருக்காது, கவர்ச்சி இருக்கும். அதில் ஈர்ப்பு அற்புதமாய் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும்.

மனதோடு பேசுவோம் வா!

- உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

யாரைத்தான் நம்புவது?

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  2 நிமிடங்களும் 8 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

ஒவ்வொரு பொழுதும் வித்தியாசமாகவே விடியும். விடிகின்ற பொழுது கொண்டு வரும் நிகழ்வுகளின் அனுபவங்கள் தான் அடுத்த வினாடியின் உணர்வின் வெளிப்பாட்டை தீர்மானிப்பதில் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது.

இந்த நிலை உலகின்பால் வாழும் அனைவருக்கும் பொதுவானதுதான். ஆனால், தலைவன் என்பவன், பின்தொடர்பவர்களைக் கொண்டவன். பின்தொடரும் தேட்டத்தைப் பலர், ஒருவன் சார்பாகக் கொண்டதனாலேயே அவன் தலைவன் ஆகிவிடுகிறான்.

தலைமைத்துவம் என்பது ஒரு கலை. அதை ஒரு மாயாஜால வித்தையென்றோ, புராணங்களின் மிச்சம் என்றோ நீ பொருந்திக் கொள்ளக்கூடாது. சாதித்த தலைவர்களின் விம்பங்களை மட்டும் ஊடகங்களில் கண்டு கொள்ளும் நீ, தலைமைத்துவம் சௌகரிகமானது என உறுதி கொள்ளக்கூடாது.

தலைமைத்துவம் அசௌகரிகமானது. அது கடினமானது. வலிகளைக் கொண்டு தரக்கூடியது.

leadership

உன்னைப் பற்றி நீ நம்பியுள்ள உண்மைகளைக்கூட, இன்னொரு தடவை மெய்தானா என கேள்வி கேட்க வைக்கக்கூடிய முரணை, தலைவனின் மனத்தை நீ கொண்டுள்ள நிலையில் பெற்றுக் கொள்வாய்.

உன் உறக்கத்தின் சொகுசைக் கூட சூறையாடிக் கொள்ளும் வலிமை அதற்குண்டு. என் நடவடிக்கைகள், என் எண்ணங்களில் ஓட்டத்தோடு ஒத்திசைகிறதா? என்னை அவர்கள் ஏற்று பின்தொடர்வார்களா? இதைச் செய்தால், அவர்கள் என்னை இப்படி நினைத்துவிடுவார்களோ? நான் பிழையான முடிவைச் சொல்லிவிட்டால், என்ன நடக்கும்? என கேள்விகள் மனதிற்குள் கோட்டை கட்டி குடிகொண்டிருக்கும்.

தலைவன் சந்திக்கின்ற சவால்களின் அளவு விசாலமானது. அவனைச் சுற்றியுள்ள அத்தனையும் “இதற்கெல்லாம் நீதான் காரணம்” என்றவாறு அவனைச் சுட்டியே பிழைக்கான காரணங்களைச் சொல்லி, பிழைத்துக் கொண்டிருப்பதை அவன் சகித்துக் கொள்ள வேண்டியுமிருக்கிறது.

எவ்வளவுதான் நெருக்கடிகள் தோன்றினாலும், அவன் எண்ணங்களை கேள்விகளால் சவாலாக்கிக் கொண்டு, காரியம் செய்கின்ற தலைவனின் மனமே ஒரு கவிதை.

அவனுக்கு தேவையானதெல்லாம், தன் தலைமையின் மூலமாக தான் காண்கின்ற, கண்ட உலகத்தின் நிலையை ஒரு படியேனும் மேலே உயர்த்திவிட வேண்டுமென்பதாகத்தான் இருக்கும்.

அவன் செய்கின்ற விடயமென்பது தலைமைத்துவம் அல்ல. அவனே தலைமைத்துவம் ஆகிவிடுகிறான்.

நீயும் அப்படியானதொரு தலைவனாய் உருவெடுக்க வேண்டும். அதற்கு நீ வாழ்கின்ற உலகம் பற்றிய புரிதலை நீ விசாலப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

நீ வாழ்கின்ற உலகில், தங்களால் நடக்கின்ற தவறுக்கான பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ள யாரும் தயாராயில்லை. தங்களின் தவறை, காகித விமானம் போல், மற்றவரை நோக்கி எறிந்து விடுவதையே கௌரவமாய் கருதுகின்ற நிலையில் மனங்கள் உருவாகியிருக்கின்றன.

உன் உலகில், சின்னச் சின்னச் வெற்றிகளைக் கூட ஊதிப் பெருக்க வைக்கிறார்கள். உன் படைப்பை, தங்கள் படைப்பாய் வெளியிட்டு விருதுக்கு அனுப்புகிறார்கள். அவர்கள் இல்லாத இன்னொன்றாய் தங்களை உருவகப்படுத்திக் காட்டிக் கொள்கிறார்கள். மற்றவர்களை இழிவாகப் பார்ப்பதை வாழ்வின் அங்கம் என நம்புகிறார்கள். இத்தனையும் செய்து கொண்டு, நிம்மதியாய் நித்திரை செய்யக்கூட பழகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இப்படிப்பட்ட உன் உலகத்தில், நீ உண்மையான தலைவனாய் இருக்க முடியாது. இது உனக்கான உலகமே அல்ல. ஆனாலும், உன் தலைமையின் விளைவால் மக்களின் வாழ்வில் மாறுதல்களை கொண்டுவர வேண்டியிருக்கிறது. நீ, உண்மையான தலைவனாய் உருவெடுக்கின்ற நிலையில் உனக்கு சாட்டுப் போக்குச் சொல்ல நேரமிருக்காது. சாதனைகள் செய்யவே உனக்குத் தேட்டம் இருக்க வேண்டும்.

இத்தனையும் செய்ய, நீ நம்ப வேண்டும். தலைமைத்துவம் என்பது நம்பிக்கை. யாரைத்தான் நம்புவது?

நம்பிக்கை பற்றிய நிலையில், எனக்கு பிடித்தமான ஆளுமை, செத் கோடின் சொல்கின்ற ஒரு விடயத்தை பகிர்கின்றேன்.

“நம்பிக்கை எங்கிருந்து வருகிறது? சந்தோசமான நேரங்களிலோ, இலகுவான காரியங்களின் நிறைவிலோ நம்பிக்கை தோற்றம் காண்பதில்லை. அசௌகரிகமான நேரங்களில் கூட, எம்முன்னே வந்து உண்மைகளை உவப்பாய் சொன்னவர்கள் மூலமே நம்பிக்கை வாழ்கிறது. ஏனெனில், பொய்யை இலகுவாகச் சொல்லிவிட்டு அந்தத் தருணத்திலிருந்து விலகிச் சென்றுவிடக்கூட அவகாசம் இருந்தும், தங்கள் வாக்குறுதியை அவர்கள் காப்பாற்றினார்கள். ஒவ்வொரு கடினமான காலமும் துக்கமான நிலையும் உன் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானவர்களை இனங்கண்டு கொள்வதற்கான ஒவ்வொரு வாய்ப்பை வழங்குகிறது”.

ஆக, நம்பிக்கையை கண்டுகொள்ளும் அவ்வாறான வாய்ப்பை நீ ஒருபோதும் தவறவிட்டு விடாதே!

“நீயல்லாத இன்னொன்றாக, உன்னை மாற்றிக் கொள்” என்றே தொடர்ச்சியாக உன்னை இந்த உலகம் தூண்டும், ஆனாலும் நீயெதுவோ அதுவாகவே ஆகிவிடு. உண்மையான தலைவனாக நீ வருகையில், உனக்கு இன்னொரு முகமிருக்காது. நீயே தலைமைத்துவத்தின் முகமாயிருப்பாய் – உன் எண்ணங்கள் யாவும் மக்கள் வாழ்வில் ஆதிக்கம் செலுத்தி, அவர்களின் உன்னத மாற்றங்களுக்கு முகம் கொடுக்கும்.

- உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

படைத்தலும் பகிர்தலும்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  58 செக்கன்கள் தேவைப்படும்.) [?]

நிறமும் நிறத்தோடிணைந்த பதிவுகளும் படைத்தலின் தேவையும் அதன் இன்பத்தையும் பற்றி அடிக்கடி சொல்லியிருப்பதை நீங்கள் வாசித்திருப்பீர்கள்.

படைத்தல் என்பது பற்றிய தேவை, மனிதனின் மிகப்பெரிய தேட்டமாகவே பண்டைய காலம் தொட்டு இன்று வரைக்கும் வளர்ந்து கொண்டு வருகிறது. நானும் படைப்பதை விரும்புபவன். படைத்தலின் மூலம் தான் பரிவு பற்றிய புரிதல் கிடைக்கிறது. இங்கு நான் செய்கின்ற படைப்பாக்கங்கள் தான் என் ஆத்மாவிற்கு தீனி போடுகிறது.

படைத்தல் என்பது இப்படியிருக்க, படைத்தலில் பலன் இருக்க வேண்டும். இருக்கும் பலன் பலரிடமும் பகிரப்பட வேண்டுமென்கின்ற கருத்திலும் எனக்கு அதிக உடன்பாடு உண்டு.

நிறத்தின் பதிவுகளும் ஒரு படைப்புதான். இங்கு எழுத்துக்களை கோர்ப்பது ஒரு கலையாகும்.

கடந்து போகும் இந்த மாதத்தில் என் படைத்தலில் உருவான பலவும் வெளியாகின. அவை அவற்றுக்கேயுரித்தான தளங்களில் வெளியிடப்பட்டன. ஆனால், நிறத்தின் வாசகர்களோடும் அந்தப் படைத்தலின் சுவையை பகிர்ந்து கொள்ளவே இந்தப் பதிவு.

நான் எழுதிய நூலொன்று வெளியாகியது. “வெளிச்சம் வேண்டாம்” என்பது அதன் பெயர். Amazon இல் நூலாகவும் மின்னூலாகவும் கிடைக்கிறது.

அந்த நூல் பற்றிய காணொளி முன்னோட்டம் இது.

இம்மாதம் தொடர்ச்சியாக பல எழுத்துருக்களை நான் வெளியிட்டதோடு, இன்னும் பல எழுத்துருக்களை உருவாக்கும் பணியிலும் மும்முரமாக ஈடுபட்டேன். எழுத்துருக்கலை மீதான எனது ஆர்வம் பற்றி இன்னொரு பதிவில் நிறத்தில் சொல்ல எண்ணியிருக்கிறேன்.

இம்மாதம் வெளியான எழுத்துருக்களை கீழுள்ள இணைப்புகளில் பெறலாம்.

வெறுமை – ஆங்கில எழுத்துருபதிவிறக்க
verumai-font

Rise Star Hand – ஆங்கில எழுத்துருபதிவிறக்க
rise-star-hand

நிமிரன் – ஆங்கில எழுத்துரு — வரவிருக்கும் வசந்தம்
nimiran-font

தொடரும் எனது புதிய எழுத்துருக்கள் வெளியீடு பற்றிய விடயங்களை அறிய என்னை ட்விட்டரிலோ பேஸ்புக்கிலோ பின்தொடர்வதால் பெற்றுக் கொள்ளலாம்.

படையுங்கள். உருவாக்குவதில் தான் உணர்ச்சிகள் சேமிக்கப்படும் — பகிரப்படும். படைப்பில்தான் களிப்பு உண்டாகும்.

“வாழ்வு என்பது உன்னை நீ தேடிக் கண்டுபிடிப்பதல்ல. உன்னை நீ உருவாக்குவது.” என்று பேனார்ட் ஷா சொல்லியதை கோபாலு ஞாபகப்படுத்தச் சொன்னான்.

- உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

நல்ல கவிதை எது?

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 14 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

நல்ல கவி என்பது எங்கும் எப்போதும் ஒரே மாதிரியான தன்மைகளைக் கொண்டிருக்க முடியாது. நல்ல கவி என்றால் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என நல்ல கவிதைகளையும் நல்ல கவிஞர்களையும் தேடுவதாலேயே பலரும் தேடியது கிடைக்கவில்லை என்ற ஏமாற்றம், புதிரோடு காலம் ஓட்டுகின்றனர்.

நாம் எல்லோரும் இன்னொருவரோடு கதைக்கின்ற நிலையில், பயன்படுத்தும் மொழியின் அளவும் தன்மையும் பாங்கும் தனித்துவமானது. மிகவும் வித்தியாசமானது. இந்தப் பன்மைத்துவம்தான் ஒவ்வொருவரும் தனித்துவமானவர் என்ற உண்மையைச் சொல்லி நிற்கிறது.

நீ ஒருவரைக் கூப்பிடுவதும் அவன் ஒருவரைக் கூப்பிடுவதும் வினையில் ஒன்றானாலும், மொழியின் சொற்களில் தனித்துவமானது.

poem

நான் கவிதைகளை வாசிக்கின்ற போது, அது நல்ல கவிதையாக இருக்க வேண்டுமென்றே விரும்புவேன். சொற்களால் வசீகரிக்கும் கவிதைகளை எனக்குப் பிடிக்கும். ஆனால், இந்த வசீகரம் என்பது நபருக்கு நபர் வித்தியாசப்படும். ஆக, நான் காண்கின்ற வசீகரத்தை ஒருவேளை உன்னால் காண முடியாமல் இருக்கலாம். நீ காண்கின்ற வசீகரத்தை ஒருவேளை என்னாலும் காண முடியாமல் இருக்கலாம்.

நீ விரும்புவது ஒன்று. அவன் விரும்புவது வேறொன்று. வித்தியாசமானவற்றை தான், நாம் விரும்பிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

சில கவிதைகள் தேநீர் போன்றது, சிலதோ நெட்டையானது, சிலதோ பால் போன்றது, சிலதோ காற்றோட்டம் நிறைந்தது, இன்னும் சிலதோ ஆவல் செறிந்தது, சிலது துணிச்சலானது, சிலதோ கொழுப்புக்கூடியது, இன்னும் சிலதோ அநாதரவானது, இன்னும் சிலது திருடுவது, சிலதோ அங்கீகாரம் கேட்பது என கவிதைகள் கொள்ளும் பாத்திரங்கள் ஏராளம்.

ஆனால், நான் கவிதைகளை வாசிக்கும் போது, அவை எங்கிருந்து வந்தன என்று ஆராய்வதே கிடையாது. ஆனால், அவை எங்கே செல்லப் போகின்றன என்பதை ஆர்வமாய் அறிய ஆவல் கொண்டிருப்பேன்.

எனக்கு அந்தக் கவிதைகள் தன்னகம் கொண்டுள்ள அழகிய நினைவுகள் என்ன, அவற்றின் பிரியமான உணவுகள் என்ன, செய்கின்ற உடற்பயிற்சிகள் என்ன, வாசிகசாலையில் அதற்கு அங்கத்துவம் இருக்கிறதா?, சந்தையில் கடைசியாக வாங்கிய காய்கறி என்ன என பலவற்றையும் அறிய ஆவல்.

நல்ல கவிதைகள் உங்கள் அருகில் உட்கார்ந்து கொண்டு, நாளின் இடம்பெற்ற அழகிய நினைவுகளை உங்கள் காதுகளுக்குள் இனிமையாய்ச் சொல்லப் பயப்படாது.

நல்ல கவிதை வீரமிக்கதாக இருக்கலாம். கோழையாகக் கூட இருக்கலாம். உங்களிடம், அதனை அறிமுகம் செய்து கொள்ள அது கூச்சமிக்கதாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனாலும், நல்ல கவிதை, நீங்கள் ஆர்வமாய் அதனருகில் சென்று அதனோடு கதைக்கும் வாய்ப்பை உண்டுபண்ணும் வசீகரத்தை இயல்பிலேயே கொண்டது.

“நீயெழுதுவது ஒரு நல்ல கவிதையாயிருக்கலாம். நீகூட ஒரு நல்ல கவிதையாய் இருக்கலாம். உன் தெரிவு” — கோபாலு சொல்லச் சொன்னான்.

- உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

இருளை மெல்லக் கழற்றிய காலை

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 37 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

அது ஒரு காலைப் பொழுது. விடிந்திருக்கவில்லை. நேரம் போயிருப்பதாக தலையணைக்கருகே இருந்த திறன்பேசி சொல்லியது.

காகம் கரைகின்ற சத்தமும் சேவல் கூவும் சத்தமும் காதோடு கவிபாட, நானோ மாறி மாறிப் பெய்கின்ற மாரி மழையை எதிர்பார்த்தவனாய் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்து கொள்ள விளைகிறேன்.

நான் மழையை வேண்டி நிற்பதற்கு பல காரணங்கள் உள்ளன.

rain-3

பூமியின் பூட்டைத் திறந்து, அதற்குளுள்ள வாசனையைப் பிரபஞ்சம் நுகரச் செய்கின்ற மழையின் வித்தை பற்றி நான் எப்போதும் வியந்து போவேன்.

கதிரவனின் ஒளிக்கீற்றுக்குள் புணர்ச்சி கொண்டு, வர்ணக் கோலங்கள் வானில் செய்ய மழையைத் தவிர வேறு எதனால் முடியும்?

ஒளியோடு அலைமோதும் அந்த மழையின் அழகிய நிலை அதன் ஈரம் தான். ஈரத்தைப் பொதிகளாய் சுமந்து கொண்டு, வானிலிருந்து ஒரு சொட்டு ஈரமும் குறையாமல் மண்ணின் மனதோடு பேசும் மொழிதான் மழையின் கவிதை.

நீர் — ஆவியாகி, பின்னர் மழையாகி மீண்டும் ஆவியாகிப் பின்னர் மழையாகி என இந்தச் சக்கரம் சென்று கொண்டு தான் இருக்கிறது. வாழ்க்கையின் அத்தனை நிலைகளும் தொடர்ச்சியாக மாறிக் கொண்டேயிருக்கும் எனச் சொல்வதாய், நான் இந்தச் சக்கரத்தைக் காண்பதுண்டு.

நீயுந்தான், உன் கவலைகளை நீர், ஆவியாவது போல், தொலைக்க வேண்டும். பின்னர் அது மகிழ்ச்சி என்ற மழையாகி உன் மேனிக்கு ஈரம் கொடுக்கும். உன் மனதுக்கு பறந்து போகும் இன்னொரு தேசம் கொடுக்கும்.

உன் கவலைகளை விபரிக்க உன்னிடம் சொல்லில்லை என்பதாய் நீ உணரக் கூடாது. உணர்வுகளைச் சொற்களால் சொல்ல, எந்த மொழிக்கும் வலிமை இருப்பதாய் நான் நம்பவில்லை. உணர்வுகளின் பாரத்தினால், சொற்கள் கூட தொலைதூரம் ஏகிவிடுகின்றன.

மொழி உனக்கு வலிகளை விபரிக்க துணையாயில்லை என்பதற்காய், வலிகளை நீ வலித்துக் கொள்ளாதே. அவை பாவம்! உனக்குள்ளே இருந்து கொண்டு உன்னைப் புடம்போட்டுக் காட்டுகின்ற அரிய வேதியல்கள் தான் அந்தக் கவலைகள். வேதியல் மாற்றங்கள் மாறிக் கொண்டேயிருக்கும். அதுவும் இன்பமாய் மாறும்.

நீ புதியவைகள் படைக்க வேண்டும். பழையவைகளை புதுப்பிக்க வேண்டும். இவற்றைத் தொடர்ச்சியாகச் செய்து கொண்டிருக்க வேண்டும். அப்போது, உனக்கே தெரியாமலேயே மகிழ்ச்சிதேவி உன்னோடு சேர்ந்து வாழ வருவாள். நீ காண்கின்ற உலகம் மாற்றமாகித் தோன்றும்.

வலிகள் தொலைந்து, வழிகள் தோன்றும். அந்தக் காலம் வெகு தொலைவில் இல்லை — உன் தேகத்துக்குள் நீ நுழைந்து கொண்டு, வலிகள் தொலைத்த வாழ்வு பற்றி கனவு காணு.

“நேரம் சென்றுவிட்டது. காலையில் தேநீர் குடிப்பதும் இன்பம் தரும். முதலில் அதைச் செய்!” — கோபாலு, அன்புக்கட்டளை இடுகிறான்.

- உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

வெல்டன்ஸ்வாங்

(இந்தப் பதிவை வாசிக்க சுமார்  1 நிமிடமும் 4 செக்கன்களும் தேவைப்படும்.) [?]

வாழ்க்கை என்பது ஒவ்வொரு நாளும் விடிகின்ற பொழுதோடு ஆரம்பிக்கிறது. வாழ்வின் அற்புதம், அதனை நினைத்த போதெல்லாம் புதிதாகக் தொடங்க முடிவதுதான்.

வாழ்க்கையை ஒரு தனிநபர் காண்கின்ற கோலத்திற்கு ஜேர்மன் மொழியில் ஒரு பெயர் இருக்கிறது. அதுதான் வெல்டன்ஸ்வாங் (Weltanschauung).

நீ உன் வாழ்வின் எல்லையை உன் மனதின் எல்லையோடு மட்டுப்படுத்திக் கொள்கிறாய். அது சாதாரணமானது தான். உன் நம்பிக்கையின் பெறுதியாகவே, உனது உலகம் பற்றியதான் பார்வை இருந்து விடுகிறது.

trapped-mind

வெல்டன்ஸ்வாங்கிற்குள் சிக்கித் தவிக்கின்ற சோகம், உனக்கு யாராலும் ஏற்படுத்தப்படவில்லை. நீயே அதுவாகிவிடுகிறாய். உன்னாலே உன் உலகம் குறுகிவிடுகிறது.

நீ குறிப்பிட்ட தொழிலைச் செய்கின்றாய் என்று வைத்துக் கொள். உன்னைப் போன்று அதே தொழிலைச் செய்யும் மற்றவர்களோடான உன் நெருக்கம் அதீதமாக இருக்கும். உனது அபிலாஷைகள், எதிர்பார்ப்புகள், ஆர்வங்கள் எல்லாமே நீ பழகின்ற அந்த வட்டத்தோடு, நின்று விடும்.

இருந்த போதிலும், நீ பழகின்ற வட்டத்திலுள்ளவர்கள் பணம் கொண்டவராய் இருந்தால், உன்னிடமும் அதிக மனம் வந்து சேர வேண்டுமென எண்ணிக் கொள்வாய். அவர்கள் ஆடம்பரமாக வாழ்ந்தால், நீயும் ஆடம்பரமாக வாழ வேண்டும் என ஆசை கொள்வாய். உன் வாழ்வின் தெரிவுகள், அவர்களால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்.

ஆனாலும், இத்தனை ஆசைகளைக் கொண்டும், அவர்கள் போல ஆக வேண்டுமென்ற ஆசை மட்டும் மிஞ்ச, ஒவ்வொரு நாளும் ஒரே, வித்தியாசங்கள் எதுவுமற்ற நாட்களாய் உனக்கு விடிந்திருக்கும். ஒவ்வொரு நாளும் உன் எண்ணங்கள் ஒன்றாகவே இருக்கும். காலம் ஓடியிருக்கும். நீ இருந்த இடத்திலேயே இருப்பாய்.

உன்னைப் போன்றவர்களோடு மட்டும் நீ பழகுவதால், உன் உலகம் சுருங்கியிருக்கும். வெல்டன்ஸ்வாங்க்கிற்குள் பொறியாகிவிடுவாய்.

வித்தியாசமான உலகப் பார்வை கொண்டவர்களோடு உன் உறவு பலப்படுகையில், உன் வாழ்வு பற்றி புரிதல் தெளிவாகும். நீ காணும் உலகம் மட்டும் அற்புதமாய் விடிந்திருக்கும்.

உன் பாதையால், கூவிக் கொண்டு காய் கறி விற்பவனோடு எப்போது நீ கடைசியாகப் பேசினாய்? தேனீக்களை வளர்த்து தேன் சேர்க்கும் அந்த விவசாயியோடு நீ எப்போதாவது பேச முனைந்ததுண்டா? காலநிலைகளைக் கூட கவனிக்காது, வயல் நிலங்களில் வாழ்வைக் களிக்கும் நிலவிஞ்ஞானியோடு நீ பேச நினைத்ததுண்டா?

“உன் உலகம் விரிய வேண்டும். அதற்கு நீ என்ன செய்யப்போகிறாய்?” என்று கோபாலு கேட்கச் சொன்னான்.

- உதய தாரகை

இவ்வளவு வரைக்கும் வாசித்து வந்துவிட்டீர்களாயின் கட்டாயம், நீங்கள் என்னை Twitter இல் பின் தொடரலாம். :) நான் இங்கே –

பதிவில் வடிவமைத்து இணைக்கப்பட்டுள்ள, நிழற்படம் இங்கிருந்து எடுத்தாளப்படுகிறது.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 657 other followers

%d bloggers like this: